Donderdag 23/09/2021

De mysterieuze verdwijning van de Italiaanse actrice Valeria Golino

Valeria Golino is momenteel te zien in twee films die in de Belgische bioscopen lopen. In Frida, de biopic over de Mexicaanse schilderes Frida Kahlo, speelt ze de vrouw van Diego Rivera, de mentor en latere echtgenoot van de kunstenares. Het is evenwel vooral in Respiro dat ze schittert als een rebelse vissersvrouw en moeder die met haar onvoorspelbare gedrag de plaatselijke dorpsgemeenschap tegen zich in het harnas jaagt.

Masnuy St. Jean

Van onze medewerker

Luc Joris

Bergen is nog altijd een stevig rood bastion en de thuisbasis van Elio Di Rupo en dat zullen de Bergenaars in de maanden vóór de verkiezingen geweten hebben. Di Rupo's naam prijkt in grote letters op de affiche van het lokale 'Festival du Film d'Amour', waarvan hij voorzitter is. De Italiaanse immigrantenzoon moet een tevreden man zijn, want vorig weekend reikte de jury er de prijs voor de beste actrice uit aan Valeria Golino. Ze kreeg die voor haar rol in Respiro, een magisch-realistische fabel van regisseur Emanuele Crialese, die in Bergen ook de publieksprijs won.

Met haar vertolking van Grazia knoopt Golino - eerder won ze ook de prijs van de Italiaanse kritiek - nadrukkelijk weer aan met het succes dat haar te beurt viel toen ze in Venetië tot beste actrice werd uitgeroepen voor haar rol in het liefdesdrama Storia d'Amore (1986), van Francesco Maselli. Ze was toen amper twintig jaar. Vrij vlug na die erkenning trok ze naar de Verenigde Staten, waar ze onder meer een rol wist te versieren in Rain Man als het vriendinnetje van Tom Cruise. Het geschipper tussen Hollywood en Italiaanse auteursfilms zou een constante worden in haar filmografie, die inmiddels een 45-tal films telt. "Anderen zien mijn carrière misschien zo, maar ik heb nooit de indruk gehad dat ik het één opofferde voor het ander", zegt Golino, die na een korte carrière als model voor lingerie, als zestienjarige debuteerde in Lo Scherzo, van Lina Wertmuller, en nadien definitief haar studies opgaf om het in de film te proberen.

Haar grootste successen in Hollywood kende ze in 1991 en 1993 als komische actrice in Hot Shots! en de sequel Hot Shots 2, van regisseur Jim Abrahams, waarin vooral haar sexy imago, benadrukt door haar wilde gekrulde haren, werd uitgespeeld. Tussen die twee films in had ze haar mooiste dramatische Hollywood-rollen: in The Year of the Gun van John Frankenheimer, gevolgd door The Indian Runner, het regiedebuut van Sean Penn (als de Mexicaanse vrouw van de sheriff, die zijn pas uit de gevangenis ontslagen broer, rol van Viggo Mortensen, opnieuw op het rechte pad wil helpen).

Voor Respiro leerde ze het lokale accent van Lampedusa, een eiland ten zuiden van Sicilië, waar de film helemaal gedraaid werd. "Ze lacht met haar ogen en ze is de personificatie van de aardmoeder", zegt regisseur Crialese over haar rol als Grazia, een even sensuele als kinderlijk spontane en fragiele vrouw die zich moeilijk kan aanpassen aan de regels van de kleine vissersgemeenschap waar ze samen met haar liefhebbende man en haar drie kinderen deel van uitmaakt.

Golino werd geboren als dochter van een Italiaanse vader (een germanist) en een Griekse moeder (een schilderes). Tot haar derde woonde ze in Napels, waar ze opgroeide in 'Bella Napoli', het hotel van haar grootvader. Na de scheiding van haar ouders bracht ze haar kindertijd door tussen Napels en Athene.

Omdat Respiro gesitueerd is in een dorpje waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan, moet die voorvaderlijke sfeer toch ook tot herinneringen aan haar eigen kindertijd hebben geleid. "Kleine herinneringen aan mijn moeder", beaamt ze in het Frans, haar sowieso al hese stem een tikkeltje meer vermoeid wegens twee dagen van interviews in een hotel op het Henegouwse platteland. "Ze was heel jong toen ze moeder is geworden, een beetje een kindmoeder. Het eiland is vertrouwd voor mij. Het is het soort van door de zon verschroeide aarde waarmee ik vertrouwd ben. Maar je stopt altijd dingen van jezelf in je rol. Het kan niet anders. Misschien zijn er acteurs die de capaciteiten hebben om er geen beroep op te moeten doen, omdat ze zich zodanig opgeslokt voelen door een personage, maar ik heb het nodig. Ik heb geen techniek, ik heb alleen mijn geheugen."

Als voorbereiding vroeg de regisseur haar om naar A Woman under the Influence van John Cassavetes te kijken en meer bepaald naar de vertolking van Gena Rowlands. Wat heeft ze daarvan geleerd? "Ik had de film al gezien, maar we hebben hem zes maanden voor de opnamen samen opnieuw bekeken. Ik heb vooral begrepen waarom we ernaar hebben gekeken. Rowlands heeft iets mysterieus. Ze is niet onder de invloed van pillen of dergelijke. Maar voor deze rol heb ik me helemaal anders voorbereid dan normaal. Ik heb geprobeerd om zo natuurlijk en instinctief mogelijk te zijn. Ik wilde niet te veel nadenken. Grazia heeft iets dat je niet kunt begrijpen of diagnostiseren. In het begin had ik helemaal geen houvast. Ik wilde geen cliché neerzetten. Pas na de vierde draaiweek ben ik me echt op mijn gemak gaan voelen. De scènes waarin ik het personage begrijp, zijn goed, maar ik had alles veel beter kunnen spelen. Ik ben niet vlug tevreden over mezelf, nee. Ik ben zowel pretentieus, arrogant en ik denk dat ik speciaal ben, maar tegelijkertijd zie ik voortdurend mijn beperkingen. Het is een mengsel dat ik niemand toewens, maar ik heb wel de discipline om anderen het leven niet zuur te maken." Over Grazia spreekt de jaloerse dorpsgemeenschap de banvloek uit, waardoor ze besluit om te verdwijnen. Heel het dorp gaat naar haar op zoek. Maar is Golino ooit zelf met de dodelijke blik van een gemeenschap geconfronteerd? "Ik ben altijd goed aanvaard geweest. Ik heb het privilege gehad dat men van mij hield. En ik was heel mooi toen ik klein was, mooier dan nu. Het helpt om een mooi kind te zijn, vooral naar volwassenen. Ze hebben je graag dicht bij hen. Ik was ook niet verlegen. Maar dat wil niet zeggen dat ik als kind niet geleden heb. Ja, ik was een beetje rebels en ik trok de aandacht, maar niet op een uitgesproken manier. Ik had ook niets om tegen te rebelleren. Zoals alle kinderen had ik mijn kleine probleempjes, maar mijn rebellie was puur uiterlijk, mijn haren en de manier hoe ik gekleed was. Mijn identiteit heb ik nooit in vraag gesteld. Grazia doet dat wel omdat ze niet wordt aanvaard. Ze heeft een onschuld en een vorm van plezier die ik misschien nooit gekend heb."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234