Vrijdag 10/07/2020

De mysterieuze magie van het Centre Court

Geen enkele plek heeft het tennis zo gedragen en gemaakt als Centre Court op Wimbledon. Elk jaar - sinds het stadion in 1922 gebouwd is - en bij elke finale ook krijgt het stadion er een vleugje traditie, geschiedenis, drama en heroïek bij.

Gisterochtend elf uur: het stadion ligt er vredig bij. Voor het eerst deze week is de hemel wolkenloos blauw. Enkele mensen zijn druk in de weer met de reiniging. Politiemensen en bewakers lopen in het rond, vooral dan in de buurt van de Royal Box. "Good morning, mister Baldwin", klinkt het ergens opgewekt: de zon streelt het humeur. Nu al worden onder de zitjes van de Royal Box de dekens klaargelegd, het blauw bloed mag geen kou lijden 's avonds. Op het veld zit iemand geknield. Hij is bezig met vreemde instrumenten, allicht werkt hij minutieus de oneffenheden in de al wat geschonden grasmat weg.

Straks, binnen drie uur, zal de Engelsman Tim Henman op dit gras staan. De sweetie van het Britse publiek ook, want de hoop leeft dat hij het thuisland eindelijk nog eens een Wimbledon-zege kan schenken. Henman speelt in de derde ronde tegen de Fransman Grosjean, een wedstrijd die allicht maar een banale voetnoot in de geschiedenis zal zijn, misschien ook niet. Want meer dan dertig jaar geleden leek de wedstrijd op Centre Court tussen 'Pancho' Gonzales en Charlie Pasarell op voorhand ook niet speciaal te worden. Maar ze groeide wel uit tot de langste wedstrijd in de geschiedenis van Wimbledon, met 112 games: 22-24, 1-6, 16-14, 6-3, 11-9. Winnaar Gonzales ging nadien de huilende Pasarell troosten. Wie er getuige van was, kan erover blijven vertellen.

Wat maakt Centre Court zo mooi dat er zo lyrisch over gesproken wordt? Waarom is het stadion zo mysterieus magisch? Misschien komt het door het harmonieuze uitzicht. Groen overheerst. Geen schreeuwerig groen, maar zachtgroen in vele tinten. Het gras anders groen dan de stoeltjes, het groen van de spandoeken verschillend van dat van de metalen dakconstructie. Maar de delen vormen een geheel, niets vloekt.

Centre Court is ook bijzonder door iets wat er (bijna) niet is: reclame. Het kleine beetje stoort niet: het klein computerlogo op de snelheidsmeter, het pantertje op de groene doeken, de uurwerksignatuur op het scorebord en het drankmerk bij de frigobox. Dat volstaat. Wimbledon wil de commerciële maagdelijkheid behouden, al heeft voorzitter Curry al gezegd dat Wimbledon in een klap miljoenen dollars rijker is als hij de naam verandert in Coca-Cola Championships. Maar dat zou heiligschennis zijn.

Toch zijn de Wimbledon-adepten niet geheel tevreden. Wie aan de kant van de Royal Box zit, en even naar omhoog kijkt, ziet niet alleen lucht, maar ook de bovenste verdieping van twee appartementsblokken die het zicht bevuilen. De architecturale stijl van de appartementsblokken doet aan de grauwste Oostblok-buurten denken. De spijt komt te laat: had Wimbledon dat vastgoed maar vroeger opgekocht.

Het publiek van Wimbledon en Centre Court (13.870 zitplaatsen) heeft ook een eigen ziel. Er zitten veel gedistingeerde Britten , met of zonder blauw bloed, maar ook een schare mensen die urenlang of zelfs de hele nacht in de rij stonden. De tribunes bevatten liefhebbers of kenners: muisstil als het moet, fair als het kan, en luidruchtig als het hoort. Tijdens de wedstrijd tussen Anke Huber en Jennifer Capriati op dinsdag rinkelde plotseling een gsm: het publiek reageerde prompt met luid gemompel, om hem eens goed te laten voelen wat voor een nestbevuiler hij wel is.

Maar één keer kende Centre Court ook een stijlbreuk. In 1991 was er erg veel regen gevallen. Voor het eerst in de Wimbledon-geschiedenis besloot men ook op de tweede zondag van het toernooi wedstrijden te laten spelen. De tickets gingen grotendeels naar het 'gewone' volk. Nog nooit was er op Centre Court zo'n aparte spontane ambiance, inclusief de 'Mexican wave'. "De dag dat Centre Court lachte", zo staat in de annalen van Wimbledon een van de mooiste dagen beschreven.

Memorabele momenten waren er genoeg in Wimbledon. Ontelbaar zijn de sportieve hoogtepunten, maar ook de extra-sportieve. 'Sir' Cliff Richard zong in 1996 op Centre Court tijdens een regendag. In hetzelfde jaar rende pizzabezorgster Melissa Johnson voor de finale naakt over Centre Court. En Steffi Graf kreeg ooit een huwelijksaanzoek op Centre Court. 'Will you marry me?' riep iemand uit het publiek. Haar repliek: "Hoeveel geld heb je?"

Geen wonder dat de toptennissers graag op Centre Court spelen. Vaak zijn ze ontgoocheld, soms zelfs boos, dat het Wimbledon-comité hun wedstrijd niet op Centre Court programmeerde, maar op Court 1. Of nog erger: op Court 2, ook wel de 'graveyard' genoemd. Boris Becker sneuvelde er bijna dat jaar, maar in zijn tweede wedstrijd had het comité wel oor voor zijn wens: Becker-Kiefer op Centre Court, en dat inspireerde hem tot een grote daad. Zelden echode een staande ovatie zo lang na.

Maar de Duitser was ook eerlijk achteraf. "Centre Court is niet voor mij, wel voor Sampras." Pete Sampras won sinds 1993 vijf keer op Wimbledon, en is dit jaar weer favoriet. Maar er is ook Henman. "Centre Court brengt het beste in mij boven", zei Henman deze week. Vurig hoopt hij dat hij op hetzelfde heilige gras kan bereiken wat Bjorn Borg, Fred Perry, John McEnroe, Jimmy Connors en zovele andere tennislegendes gedaan hebben: Wimbledon winnen op Centre Court.

Bart Fieremans

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234