Dinsdag 25/02/2020

De muis en de uil

In De Bleekweide in Gent begeleidt Anna Van der Cruyssen jonge mensen. Zoals dit meisje, dat nauwelijks nog kan eten, nauwelijks nog kan leren. 'Mijn hart heeft iets heel ergs meegemaakt.'

Ben jij een hartjesdokter?", vraagt ze me, één wenkbrauw opgetrokken in de lucht. Een blik die ik haar niet kwalijk kan nemen. Dokters horen witte jassen te dragen, geen hoge hakken met gekleurde panty's.

We hebben ons teruggetrokken in het kleinste hoekje van de kamer. Alleen het kaarslicht geeft de ruimte een rustige gloed.

Het is de eerste keer dat ze hier komt. Wanneer ik haar naar het allerleukste in de ruimte vraag, wijst zij niet naar de roze tent zoals alle andere kinderen doen. Haar vinger gaat nuchter richting een kast.

Haar benen houdt ze opgetrokken tegen haar lichaam aan. Haar handen stevig gekruist onder haar knietjes. Tussenin hangt een kettinkje met een gouden paardje erop. Wezenloos lijkt het heen en weer te bungelen.

Ik knik. "Ja, dat ben ik. Een hartjesdokter." "Wat doet zo'n dokter precies?", vraagt ze me.

Glimlachend vertel ik het verhaal dat ik hier aan alle kinderen vertel. Het gaat over een huisje in hun hart en over vier mannetjes die er wonen. En over hoe deze mannetjes door verdriet, angst of boosheid worden overmand.

Bij haar maken ze ruzie, die mannetjes in haar hart. Onophoudelijk. Ze gaan nooit slapen en staan nooit op. Herinneringen naar haar schreeuwend blijven ze wakker.

"Mijn hart heeft iets heel ergs meegemaakt." Haar woorden zijn amper hoorbaar. Sindsdien voelt ze zich altijd ziek. Ze kan niet meer eten. Iets groots in haar buik zit al dat lekkers in de weg. Ze kan niet meer leren. Haar gedachten lijken te verdwalen in een labyrint. "Moeilijkhe- den met concentratie", zegt de juf haar telkens.

"Heb je jouw verhaal al ooit met iemand kunnen delen?" Afwezig schudt ze haar hoofd. Neen, daarvoor is de schaamte te groot. "Ook niet met je mama of papa?" "Dan zei hij altijd dat hen iets ergs zou overkomen, dus zij zweeg."

Eén keer vertelde ze het aan de politie, maar dit alleen maar omdat het moest. De vragen die ze tijdens dat verhoor moest beantwoorden, werden voor de mannetjes in haar hart te veel. Bijna werden ze paniekerig, tot op het moment dat ook zij geen adem meer kreeg.

Ze wil er graag over praten, een opluchting, om een 'last' samen met iemand te kunnen dragen. Alleen mag die ander niet te gevoelig zijn. Haar verhaal klinkt immers niet zoals sprookjes behoren te klinken. Eerder zoals 'Freddy' in een echt horrorverhaal.

"Je mag het me best vertellen, want bang ben ik er niet voor." Ze schudt haar hoofd. Hij mag dan nu wel opgenomen zijn, maar ooit komt hij toch terug? Het is een gedachte die ze niet mag verliezen. Ook al zegt iedereen tegen haar dat hij haar geen pijn meer mag en kan doen.

Eerst wil ze een wijze levensles met me delen. Die gaat over een grijze muis en een uil. Over hoe de muis zich eenzaam kon voelen en de uil haar beste vriendje leek. Hoe de muis de uil kon vertrouwen, tot op die ene dag. Even is het stil.

"Wat gebeurde er met de muis?" vraag ik haar. "Niet zoveel, eigenlijk." Haar schouders vinden eindelijk weer rust. "De uil at haar zonder te verpinken op." Nu heeft ze het gevoel dat ze niemand meer vertrouwen kan. Ten slotte vraagt ze me of we haar verhaal ergens centraal in mijn ruimte kunnen ophangen. "Centraal?" Ik kijk haar aan. Ze wil het graag met iedereen delen, ze wil dat ongelofelijk veel mensen haar verhaal kunnen zien.

Met plakband hangen we het op in het midden van mijn deur. Even lacht ze tevreden. Eindelijk zal haar 'wijze levensles' worden gelezen.

Ik heb lang nagedacht of ik het verhaal van dit meisje mocht en kon brengen. Het blijft immers een thema waar we nog steeds moeilijk over kunnen praten. Vanwege het taboe dat hier nog altijd op rust? De diepgewortelde angst in onszelf? Of zijn het de beelden die de feiten ook bij ons kunnen oproepen?

Toch gebeuren zulke dingen nog altijd. Moeilijk wordt het voor slachtoffers wanneer er een hardnekkig stilzwijgen op rust.

Hun verhaal met anderen kunnen delen, steun en begrip krijgen, dat zorgt voor een wezenlijk herstel in hun hart.

Erkenning kunnen geven, dat staat voorop. Want zonder dit laatste lijkt het alsof de feiten nooit hebben bestaan en dus ook nooit zijn gebeurd.

annavdc@hotmail.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234