Maandag 28/11/2022

De moord op Samira Bekkar (27) in de villa van Willem Beckmann: een kroongetuige spreekt

Matroesjka's in Merksplas

Een per abuis vermoorde paaldanseres, een beroepsoplichter die een kogel in zijn oog kreeg

en zijn rekeningen liever zelf vereffent, een verzeept vrouwenlijk in een ton vol piepschuim, pal op

de Belgisch-Nederlandse grens. Het scenario

voor de nieuwe Matroesjka's wordt geschreven in Merksplas. Het parket

van Turnhout is helaas nog niet helemaal klaar voor de plot. door Douglas De Coninck

Paaldanseressen willen altijd hogerop, bij Samira Bekkar (27) was dat niet anders. "Haar vader was imam", zegt Salwa, hartsvriendin. "Het was niet de bedoeling dat hij ooit zou achterhalen hoe ze de kost verdiende."

Tot in april werkte Samira in Le Peplum, in de Defacqzstraat in Elsene. Salwa werkte daar ook, achter de bar. Toen was die oude kennis van Samira gekomen. Of Samira zijn persoonlijke assistente wou worden. "Ze heeft getwijfeld", zegt Salwa. "Ze had zich zes jaar eerder al eens het hoofd op hol laten praten door die man. Ze was verkoopster van gsm's geworden. Ze had er meer geld aan verloren dan verdiend. Ze was hem uit het oog verloren, en nu stond hij daar weer."

Samira had zich ook nu weer laten overtuigen. Ze vergezelde hem al enkele weken bij zakenlunches. In mei was ze met hem meegereisd op zakenreis naar Dubai, om te tolken.

Die avond, zaterdag 26 juli, had ze een besluit genomen, zegt Salwa: "Ze ging ermee nokken. Ze werkte nu al drie maanden voor Willem Beckmann. Het was nog altijd niet duidelijk wat haar takenpakket was, behalve zich opdirken. Van haar loon had ze nog altijd niets gezien. Ze had die avond met hem afgesproken in een club, vlakbij. Ze zou het hem zeggen: over en uit."

Salwa moet werken tot 6 uur zondagochtend. Dan zullen ze samen ontbijten. Het laatste wat Salwa van Samira hoort, is een sms'je rond een uur of vier, meldend dat ze met Beckmann in Le Saint-Louis zit, een andere club in de Defacqzstraat. "Rond halfzes sms'te ik haar: 'Kom jij naar hier of ik naar daar?' Geen antwoord. Ik heb haar nog vier keer gsm'st. Niks. Ik werd ongerust."

Pas achteraf verneemt Salwa dat Samira en haar werkgever rond vieren uit de bar zijn vertrokken richting Merksplas. Iets na vijven op zondagochtend moeten ze zijn aangekomen in zijn luxevilla aan de Steenweg op Turnhout 214.

Twee kogels door het hoofd

Als het vuur bedwongen is, vindt de brandweer in het tweepersoonsbed twee lichamen. Het ene is dat van Willem Beckmann (50). Hij is bewusteloos en heeft een lelijke kogelwonde waar eens een oog zat. Het andere lichaam is dat van Samira Bekkal. In haar hoofd zitten twee kogels. Zij is dood.

De federale politie in Turnhout staat voor meer dan één mysterie. De veiligheidsmaatregelen in de villa - met overdekt zwembad, paardenstallen en landingsplaatsen voor helikopters - lijken het werk van een maniak. Camera's alom, bewegingssensoren in elke hoek van het 80 are grote domein. In de kelder zijn er drie panic rooms: betonnen bunkers waar je zelfs met een bazooka niet binnen geraakt. Elk van de zes kamers is alleen toegankelijk met een chipkaart. "Het best beveiligde huis van België", pochte Beckmann altijd.

De camera's stonden uit, en ook het chip- systeem en de bewegingssensoren. Er was wel een sirene gaan loeien, maar dat gebeurde zo vaak dat de buren de muziek wat luider zetten. De brandweer werd pas gebeld toen rond twaalven rookpluimen opstegen uit het rieten dak. In de gang naast de slaapkamer hadden de daders een vuurtje gestookt en brandversnellers uitgegoten. Dat Beckmann nog leefde, was alleen te danken aan het snelle optreden van de brandweer. In die omstandigheden verwacht je dat de overlevende de politie maximaal helpt bij het nadenken over wie het mag hebben gedaan. Niet hier.

"Ik werd wakker in het ziekenhuis en herinner me niets", luidde de uitleg van Beckmann bij zijn eerste ondervraging. De politie sprak van "een professionele hitjob, uitgevoerd door huurmoordenaars".

Beroepsoplichter

De goede vraag was niet waarom iemand het gemunt kon hebben op Beckmann. De vraag was: wie onder zijn vele tientallen, honderden vijanden had het op hem gemunt? Hij was zaakvoerder van de op 14 februari 2006 failliet gegane Beauville Groupe, groothandelaar in plasmaschermen van het merk G-Hanz. Op de site van het tv-programma Tros Opgelicht zijn nog altijd ettelijke pagina's klachten terug te vinden over G-Hanz. Allemaal mensen die hij zo gek kreeg duizenden euro's aan voorschotten te betalen voor plasma-tv-schermen, waarvan hij er hooguit enkele tientallen leverde.

"Hij betaalde helemaal niemand", zei de curator van G-Hanz Benelux aan Het Parool. "Het personeel kreeg geen geld. Rekeningen voor advertenties, energie, huur, telefoon: alles bleef openstaan."

Beckmann zette eerder ook een btw-carrousel op met Nokia-gsm's, die eindigden in de buurt van het door de Russische maffia gecontroleerde Antwerpse Falconplein. Hij had een bar gehad in Hoogstraten (failliet), een handeltje in gokspelautomaten, hij had hier en daar meisjes zitten in bordelen en hij was eigenaar van The Henderson French Property Fund VII. Het vastgoedbedrijfje in Amsterdam was het laatste stukje patrimonium waarop medio 2008 nog geen gerechtelijke claim rustte.

"En hier begint het ware verhaal", zegt Adrianus van den Elshout, een ex-zakenpartner van Beckmann die "miljoenen" zegt te hebben verloren met plasmatoestellen. "Ik weet wat er die ochtend in de villa is gebeurd. Ik weet dat, omdat Willem het mij zelf heeft verteld. Ik ging vaak met hem lunchen, ziet u."

De Pamela Andersonkloon

We ontmoeten de Nederlander in de lobby van het Antwerpse Hilton en zo te horen is dat meer dan een eer. Hij laat ons het scherm van zijn BlackBerry zien. Kijk daar, het voorgeprogrammeerde nummer van Koning Albert II hemzelve. "Als ik wil", zegt hij, "sta ik binnen het uur op het koninklijk paleis." Maar nu is Adrianus van den Elshout (60) even erg druk. Hij heeft een nieuwe energiebron ontwikkeld waarvan hij het patent volgende maand zal verkopen aan de Zuid-Koreaanse president Lee Myung-bak. "Waarna Noord-Korea vrede zal sluiten met Zuid-Korea. En ik mag zeggen dat ik mijn keitje in de rivier heb verlegd."

Ergens is het te begrijpen dat de federale politie (GDA) in Turnhout niet stond te springen om in het onderzoek blind te gaan op de getuigenis van deze man. Anderzijds: denk ex-partner van Willem Beckmann en de eerste naam die je te binnen schiet is ook niet Karel Vinck.

Van den Elshout werd meermaals ondervraagd, op 29 juli en op 1 en 29 oktober. Hij onderhield de speurders over de jetsetfeestjes in de villa, met diverse ex-Miss Belgiës, de relatie tussen Beckmann en Barry Mieremet, zoon van de vermoorde Amsterdamse maffialegende John Mieremet. En met de Albanese portierskoning Victor Hoxha, die na zijn uitwijzing en stiekeme terugkeer naar België in 2006 af en toe zou hebben overnacht in de villa. En hij had het over Laila V., een op Beckmanns kosten tot kloon van Pamela Anderson verbouwde ex-paaldanseres.

"Willem Beckmann ziet meisjes als handelswaar", zegt Adrianus van den Elshout, vastbesloten te spreken, nu het naar zijn inzicht wel erg lang duurt voor de speurders in Turnhout in actie schieten. "Begin dit jaar kreeg Beckmann het voor het eerst in zijn leven lastig om snel aan cash te geraken. Dus had hij een buitenlandse rekening op naam van Laila gezet. Er bleek geld te zijn verdwenen van die rekening, waarna het meisje op 1 april vluchtte. Beckmann stuurde zijn mannetjes achter haar aan en sloot haar op in één van de bunkers. Ze heeft daar zestien dagen gezeten: een levend wrak. Beckmann was van plan haar te laten opnemen in de psychiatrie. Hij had connecties, hij zou dat allemaal regelen."

Maar dat was dus buiten hem, Adrianus van den Elshout, gerekend. Tijdens een bezoek aan de villa op 17 april vond hij Laila. Hij nam haar mee en bracht haar naar een schuiladres in Antwerpen. "Tien jaar heeft dat meisje bij hem gewoond", zegt Van den Elshout. "Vanaf haar zestiende. Een relatie? NIet echt. Zij was zijn pop."

Juist in die hectische dagen ontdekt Beckmann dat Nederlandse schuldeisers op 19 maart executoriaal beslag hebben gelegd op The Henderson French Property Fund VII . De nood wordt acuut. Hij moet het land uit, hij moet geldsommen geparkeerd zien te krijgen in het buitenland. "Juist toen ontmoette hij Samira", zegt Van den Elshout. "Het was de bedoeling dat zij de plaats van Laila zou innemen als pop, en stroman."

Daar hebben we Hoxha weer

Willem Beckmann herstelt wonderlijk snel van zijn verwondingen.

"Toen ik hem voor het eerst weer ontmoette, enkele weken nadat hij het ziekenhuis had verlaten, was hij vol van zichzelf", zegt Van den Elshout. "Ik sliep helemaal niet, zei hij. Hij vond het erg grappig dat de speurders erin waren getuind. Hij had de daders zelf binnen gelaten."

Hij weet wie ze zijn?

"Tuurlijk. Het ging om twee oude kennissen van Hoxha (noemt de namen van twee zware jongens uit de buurt van Antwerpen, DDC) en een Georgische huurmoordenaar. Ze kwamen 'praten', zoals dat heet. Waarover weet ik niet, maar er is een conflict ontstaan en er volgde een handgemeen. Toen zijn die kerels beginnen te schieten."

Waarom zou Beckmann hun namen verzwijgen?

"Ja, wat denkt u? Dit is maffia. Hij zei: 'Ik zal ze zelf opsporen, en ik zal ze zelf straffen.' En Samira? Hij haalde de schouders op. Voor hem is zij collateral damage."

De politie in Turnhout spoorde de door u genoemde zware jongens al op. Zij hebben blijkbaar een alibi.

"Weet ik: ze zaten zogezegd op een barbecue in de Ardennen. Het is een vals alibi, van a tot z geconstrueerd. Dat is wat dit soort kerels altijd doet: een vals alibi is een vast onderdeel van hun métier. Willem Beckmann weet intussen dat ik met de politie heb gepraat. Ik kreeg al eens twee pistolen op me gericht in het Park West in Berchem. Ik had geluk: iemand van de security daar kwam vragen wat er aan de hand was. Nu leef ik ook ondergedoken."

De helikopter is gaan vliegen

Het parket in Turnhout zegt "principieel geen mededelingen te doen over lopende strafonderzoeken" en ook niet over de relevantie van deze of gene getuigenis. Beckmann woont al enkele maanden ondergedoken, ergens in Vlaanderen. Oude mailadressen en gsm-nummers geven niks.

Het gebrek aan zichtbare evolutie in het dossier wekt stilaan ergernis op bij de Algerijns-Belgische familie Bekkar, die zich burgerlijke partij stelde en zelf op onderzoek trok.

"Die meneer Van den Elshout, hoe excentriek ook, vertelt de waarheid", zegt Salwa. "Het was een afrekening onder topcriminelen. Sorry, men gaat mij niet vertellen dat je door een kogelregen heen slaapt. Justitie lijkt er wel licht overheen te gaan. Zo van: Samira was 'maar' iemand die hij had opgescharreld in een club. Ik zeg u: zij heeft nooit seks met hem gehad, hoe graag hij dat misschien wou. Ze droomde van een keurige job, zoals iedereen in dit milieu. Oké, ze was paaldanseres, maar het was bij haar altijd van: pas toucher. Ze verdiende dit echt niet."

Van den Elshout heeft nog meer sterke verhalen. Seksfuiven in de villa, Beckmanns zeer uitgebreide relatienetwerk, een Turnhoutse magistraat die wel eens een boete wegmoffelde. De man lijkt ook zekere connecties te hebben gehad bij de politie. Eerder dit jaar kreeg hij ruzie met Armand Wuyts, een man wiens pad hij wel eens kruiste in een bordeel. "Ik krijg jou nog wel", had Beckmann gezegd. Een paar weken later werd Wuyts gearresteerd op verdenking van de moord op fietsster Ann Bourgoin nabij het Sportpaleis in Antwerpen in augustus 2006. De man bracht drie weken onschuldig door in de cel.

Van veraf bekeken rijst minstens de indruk dat Beckmann zich jarenlang iets meer kon veroorloven dan de modale Belg. Wat zat hij, om maar iets te zeggen, nog te doen in de villa die onderdeel was van het patrimonium van de in 2006 failliet verklaarde Beauville Groupe? Tot net voor het verdict van de handelsrechtbank stonden in de tuin nog twee helikopters te glimmen.

"Eén helikopter is gaan vliegen", moet de curator erkennen. "We waren ook verbaasd over de leegheid van de stocks. Normaliter hadden in de kelder van de villa voor kapitalen plasmatoestellen en gsm's moeten liggen. Daarom is ook een onderzoek geopend naar frauduleus faillissement."

Desondanks kon hij vrolijk die villa blijven bewonen?

"Er was een put van meer dan 1 miljoen euro. Ik dacht die te kunnen delgen door de verkoop van de helikopter en de villa, want die was geschat op 800 à 900.000 euro. Alleen: er moest een koper gevonden worden. Ik kon de man eruit zetten en lijdzaam toezien hoe krakers er hun intrek zouden nemen. Ik kon ook een afspraak maken: u zorgt ervoor dat het geheel in goede staat blijft, zodat het pand zijn waarde behoudt."

Dat is dan niet echt gelukt.

"Nee, maar een moordpartij en een brand kun je niet voorzien."

Het regent lijken

Het grappige aan de huurwoning van Robert-Jan B., op de hoek van de Chaamseweg en Hoogbraak in Baarle-Hertog, was dat de Belgisch-Nederlandse grens er doorheen liep. Ooit zat hier een bank en was binnenin voor het administratieve gemak een grenslijn getrokken.

De ton stond precies op de grenslijn, als een vakkundig in tweeën gesneden taart. In de ton vond de Nederlandse politie op 18 februari 2008 de resten van de al tien maanden vermiste Katrina K., de 26-jarige Wit-Russische echtgenote van Robert-Jan B. Er kwamen precisiemetingen bij te pas voor de Nederlandse en Belgische justitie het erover eens geraakten tot wiens bevoegdheid de ton behoorde (de Nederlanders). Eenmaal overgebracht naar het lab, bleek het te laat voor een autopsie. De ton was professioneel vol gespoten met isolatiepiepschuim. Daardoor was het lijk gaan verzepen en kon omtrent de doodsoorzaak helemaal niets meer worden geconcludeerd. Na een paar weken voorarrest kwam Robert-Jan B. vrij bij gebrek aan bewijs.

"Dat soort dingen," zegt Adrianus van den Elshout, "daar kon Willem Beckmann zich op feestjes heel vrolijk over maken. In die kringen was dat een 'sterk verhaal'. Hij kende die man goed: klanten in dezelfde bars en bij dezelfde parenclubs."

Net als Beckmann is B. beroepshalve oplichter. Hij had Katrina K. weggehaald uit een prostitutiebar in Antwerpen en naar eigen smaak verbouwd. Kort voor haar verdwijning had de vrouw haar 'broer' laten overkomen uit Wit-Rusland. Hij bleek haar ex-vriendje te zijn. Dat vond B. niet fijn. "Dit is de manier waarop deze lui omgaan met mensen die hen in de weg lopen", zegt Van den Elshout. "Het wordt tijd dat de justitie in België het bredere plaatje wil zien."

Het lijkt in het grensgebied stilaan lijken te regenen.

Twee weken geleden, op 11 november, werd er in Merksplas weer één ontdekt. Het lag in een tentzeil gewikkeld, nabij een bosje aan de landweg Koekhoven. Om heel precies te zijn: op de eerste discrete locatie die je kunt vinden als je vanaf de villa de Steenweg op Turnhout afrijdt. Toevallig wel, vinden ze ook in Café De Postduif: "Er werd gezegd dat het het lijk was van ne vrumde. Er gebeuren hier rare dingen, tegenwoordig."

Of men inmiddels al enig idee heeft wiens lijk het was, is een vraag te veel voor woordvoerster Inge Delissen van het parket van Turnhout: "Wij hebben besloten om over het bewuste lijk niets mede te delen."

Adrianus van den Elshout, ex-zakenpartner:

Nadat hij het ziekenhuis had verlaten, was Beckmann vol van zichzelf. Hij vond het erg grappig dat de speurders erin waren getuind. Hij zei: 'Ik zal de daders zelf opsporen, ik zal ze zelf straffen'

Salwa, hartsvriendin van de per abuis vermoorde Samira:

Ze droomde van een keurige job, zoals iedereen in dit milieu. Oké, ze was paaldanseres, maar het was bij haar altijd van: pas toucher. Ze verdiende dit echt niet

n Zondagochtend 27 juli, een brand in de villa van Willem Beckmann in Merksplas wordt net op tijd geblust. Binnen treft de politie twee lichamen aan. Beckmann is bewusteloos en heeft een gapende schotwonde op de plaats waar zijn oog zat. Samira had minder geluk. Ze heeft twee kogels in het hoofd en is dood.

n Willem Beckmann, in goed gezelschap. 'Voor hem waren meisjes handelswaar.'

n De brandweer bij de villa van Beckmann. Raadsel: op het domein rond de kapitale woning wemelt het van de camera's en de bewegingssensoren, maar op de ochtend van de moord bleken alle alarminstallaties uitgeschakeld te zijn.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234