Maandag 06/07/2020

De molenroute Peddel langs de molens van Zwalm

Het Vlaamse platteland, het mekka van lelijke lintbebouwing en afgrijselijke rotondekunst - het is een cliché dat moeilijk te weerleggen valt. Maar wie een béétje zijn best doet, kan die aanslag op de goede smaak makkelijk vermijden. Om dat te bewijzen, fietsten wij langs de mooiste routes van Oost-Vlaanderen.

Zwalm: een gemeente die we alleen kennen uit de debuutsingle van het geschifte Gentse muzikale duo Kenji Minogue. Op feestjes kwelen we 'Mijn naam is An en ik ben van Zwalm' steevast mee. Kortom: hoog tijd om onze kennis over de Zwalmstreek bij te spijkeren. We halen onze trouwe stadsfiets nog eens boven om de Watermolenroute te rijden: veertig kilometer langs het zacht golvende landschap van de Zwalmbeek.

snelstromend water

We zijn een beetje teleurgesteld: door de naam van de route hadden we een tocht langs vrolijk wiekende windmolens verwacht. Dat slaat natuurlijk nergens op, beseffen we - aardrijkskunde was nooit onze fort. De Zwalmstreek is glooiend, terwijl windmolens op open vlaktes staan. De Zwalm is een kort riviertje, maar tussen de bron en de monding is er wel 66 meter hoogteverschil. Dat verklaart de van oudsher hoge molendichtheid in de streek: snelstromend water doet de wielen stevig draaien.

De tocht start aan de Zwalmmolen, tegenwoordig een café-restaurant. Maar we laten ons niet verleiden: we gaan niet aan het consumeren na amper een kilometer te hebben gefietst - al ziet de kaart er aantrekkelijk uit. Wanneer we de Bostmolen voorbijfietsen, zijn we al over de initiële teleurstelling heen: zulke watermolens hebben ook iets. Maar ze worden al jaren niet meer gebruikt: de Terbiestmolen bleef het langste malen, tot 1970, toen de eigenaar verongelukte bij het smeren van de as.

Erfgoed voor wielertoeristen

Alle molens die we passeren, zijn netjes gerestaureerd: ze zijn dan ook tot erfgoed verklaard. Ze draaien nu alleen nog voor de wieler- en andere toeristen, die in de tot horeca omgebouwde molengebouwen komen eten of drinken.

Net wanneer we het niet meer verwachten, komen we ook een windmolen voorbij: de Vinkemolen. Hij ziet er oud uit, maar gek genoeg staat hij er pas sinds 2003, toen ze hem integraal verhuisden uit Oosterzele.

Koeien staren ons aan, er zijn hoeves en dorpskroegen, een eenzame boer doet iets op het veld: dit is 'La Flandre profonde' op z'n best. In tegenstelling tot de Eddy Merckxroute hierna, waar onze kuiten flink onder te lijden zullen hebben, is deze tocht een verademing: bijna overal ligt asfalt en de heuvels beklimmen we zonder zelfs maar te hijgen. Het drankje waarop we onszelf terug in de Zwalmmolen trakteren, is dus niet echt verdiend. Maar net daarom misschien zo bevredigend.

De Merckxroute

Merckx achterna in de Vlaamse Ardennen

Op 17 september 1977 won wielerlegende Eddy Merckx in Ruien zijn allerlaatste wedstrijd. Daar start tegenwoordig de Eddy Merckxroute, een parcours langs de heuvels van de Ronde van Vlaanderen waar hij zo vaak op heeft gezwoegd. De routebeschrijving belooft dat de hoogteverschillen 'geen bezwaar mogen zijn voor de fietsrecreant' - fijn, want dat zijn wij!

De route begint al meteen stevig, merken we: na een paar straten mogen we onze kuiten natmaken voor de Kluisberg. Het stevig peddelen loont wel: bovenaan op de berg - nou ja, berg, we zijn nog steeds in Vlaanderen - blazen we even uit met zicht op de prachtige Scheldevallei.

Na de steile afdaling is het idyllisch fietsen langs het natuurgebied Paddenbroek. De vogels fluiten alsof hun leven ervan afhangt, er staat een zacht windje, het is genieten. Maar niet al te lang: al gauw moeten we de Broektestraat inslaan, beter bekend als de Oude Kwaremont.

Geen lachertje: steil omhoog en moordende kasseien die ons zadel doen trillen. Gelukkig mogen we algauw weer een andere weg inslaan: we zetten onze fiets aan de kant op het Kwaremontplein - zoals het een goede wielertoerist betaamt, is het tijd voor een eerste streekbier. Het terras van Café In De Zon lacht ons toe.

Het hoog gelegen Kwaremont is een schattig dorpje - niet gek dat veel kunstschilders er in de vorige eeuw een pied à terre hadden. Nu zijn er nog een paar galeries, en een monument voor Karel Van Wijnendaele, sportjournalist en oprichter van de Ronde van Vlaanderen.

Pittoreske hoeves en kerkjes

Na een paar pittoreske hoeves zien we links een stevige klim opdoemen: de beruchte Paterberg. Ons kaartje waarschuwt: 'Zonder twijfel de zwaarste hindernis op het parcours van de route. Afstappen is dan ook geen schande, ook heel wat profs ondergaan dit lot tijdens de Ronde van Vlaanderen.' Goed mogelijk, maar Flandriens donderen vast niet van hun lichte carbonfietsen na vijftig meter ploeteren, zoals wij. We doen dan ook rustig de klim te voet, zo genieten we meer van het uitzicht en blijven onze oksels droog.

We zijn zo opgelucht dat we de Paterberg kunnen afsjezen dat we niet goed op de bordjes letten, en we vinden geen wegwijzers meer. Google Maps to the rescue! In Meerse sluiten we weer aan bij de route en de rest van de tocht verloopt rustig: kalm peddelend genieten we van de Vlaamse Ardennen. Bij een pittoresk romaans kerkje eten we een appel. Wanneer we na nog een halfuurtje traag fietsen afstijgen op het gemeenteplein van Ruien, voelen we ons niet bepaald Flandriens. We hebben zadelpijn, onze kleren kleven aan ons vel en we voelen al de nakende verzuring van onze gekwelde kuiten. Volgende keer toch maar een sponzen broekje aantrekken en druivensuiker eten.

Rechtvaardige Rechtersroute

Op zoek naar De Rechtvaardige Rechters

Goed nieuws voor Gentenaars zonder auto: er vertrekt een fietsroute knal in het midden van de stad. Ze start op het Sint-Baafsplein en is een soort historische thriller: een tocht in het spoor van het verdwenen paneel van Het Lam Gods.

Het verhaal is bekend: op 11 april 1934 stelde de onderkoster van de Sint-Baafskathedraal tot zijn ontzetting vast dat er twee panelen van Het Lam Gods, het toen al wereldberoemde veelluik van de gebroeders Van Eyck, ontbraken. Een van de twee gaten kon al snel weer gevuld worden, maar De Rechtvaardige Rechters zijn nooit meer opgedoken. Niet dat er een gebrek was aan onderzoek of samenzweringstheorieën - raden waar het paneel verstopt zit, is tot op vandaag een nationale sport in Gent.

'Volg het spoor van hoofdverdachte Arsène Goedertier!' maant de kaart ons aan om op de fiets te springen. Eerst maken we een rondje in het centrum van de stad, om Het Lam Gods zelf te zien. Deels in de kathedraal waar het al sinds 1432 hangt en deels in het Museum voor Schone Kunsten, waar het nog minstens tot in 2017 wordt gerestaureerd.

De route voert ook langs het bisschoppelijk paleis: de Eerwaarde kreeg in 1934 brieven waarin ene D.U.A. een miljoen frank losgeld eiste voor De Rechtvaardige Rechters. Tot op vandaag gaat het gerucht dat D.U.A. de Wetterse koster en geldwisselaar Arsène Goedertier was.

Op naar Wetteren dus, langs Heusden en Melle. De weg voert langs brouwerij Huyghe, waar we even halt houden voor een Delirium Tremens. In Wetteren zelf voert de route ons nog langs een paar decors uit het leven van Arsène Goedertier : zijn huis, de kerk waar hij koster was... Maar vooral de moeite zijn de Kalkense Meersen, waar we op weg terug naar Gent langs fietsen, en wat later natuurgebied de Damvallei. Zo is een verdwenen paneel een goed excuus om op een mooie zomerdag de broeierige stad uit te fietsen, lekker de velden in.

Kaartjes van deze en andere fietsroutes kan je kopen bij de toeristische dienst van de meeste gemeentes of via www.tov.be.

Fietsend door

Oost-Vlaanderen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234