Maandag 29/11/2021

De missing link

Wijn uit Tasmanië? Voor veel amateurs kan zo'n exotisch spul net zo goed uit Katmandoe, Timboektoe of Erps-Kwerps komen. Toch beschouwen sommige goeroes deze wijn als het koppelteken tussen Australië en Europa. Daarom exclusief voor u geproefd: de eerste Tasmanen op Belgische bodem.

Frank Van der Auwera

Het begin al met de ligging. Haal er maar meteen een geografische cd-rom of een klassieke atlas bij. Tasmanië is zowat het achtereind van de wereld, op zeker een etmaal vliegen van België. Een brok vasteland die schijnbaar van het Australische continent afbrak en wat ligt te dobberen tegenover Melbourne en de zuidoostelijke staat Victoria, twijfelend tussen de Indische en de Stille Oceaan.

Ook al kent de wijnstok er al een zekere historiek - de eerste wijn van deze eilandstaat werd reeds in 1827 gecommercialiseerd door ene Bartholomew Broughtonoch - als herkomstbenaming behoort Tasmanië niet tot de Grote Vier. De kern van de Australische kwaliteitswijnen situeert zich immers nog steeds in New South Wales, Victoria, South Australia en Western Australia. Dat komt natuurlijk omdat de druiventeelt en -productie er nog zeer beperkt is en eigenlijk pas in de jaren zestig van deze eeuw een eerste push kreeg. Die kwam in 1956 van het duo Jean Miguet en Claude Alcorso, die er een eerste serieuze wijngaard aanplantten langs de rivieren de Tamer en Derwent. Het duo was in meerdere opzichten pionier, omdat het toenmalige Tasmaanse departement van Landbouw geen brood zag in de wijnbouw, maar eerder boomgaarden en andere fruit commercieel interessant vond.

Slechts mondjesmaat kwam hierin verandering, zonder dat er meteen sprake was van een ware 'boom'. Momenteel wordt in een zestal zones van Tasmanië aan druiventeelt gedaan, maar zoals gezegd: de oogst blijft soms heel beperkt, wat natuurlijk de export en internationale bekendheid niet ten goede komt. In een jaar zoals 1993 bijvoorbeeld werd officieel hooguit 1.200 ton wijndruiven aangegeven, wat vermoedelijk amper volstond om de lokale zuiplappen en connaisseurs van wijn te voorzien. Nochtans is zelfs in deze smurfenappellatie sprake van een duidelijke afbakening van (micro)klimaten en zones. Momenteel zijn er eigenlijk een zestal gebieden waar in theorie kwaliteitswijn kan gemaakt worden. De meest 'ontwikkelde' zijn Pipers Brook (het gebied ten noordoosten van de stad Launceston), de Tamar Valley (meer naar het noordwesten) en de Derwent Valley, noordelijk gelegen van de andere 'belangrijke' stad Hobart. Maar stilaan duiken ook nieuwe gebieden op, zoals Huon Valley (zuidwestelijk van Hobart) of Coal River (ten noordoosten van Hobart).

Toch klinkt dit allemaal veel indrukwekkender dan het in werkelijkheid is: Tasmanië is enologisch immers nog steeds een Kabouter Plop. Weinig toerisme, lange transportafstanden, minieme productie, nog kleinere uitvoer en nauwelijks internationale kennis over 'interessante domeinen': Tasmanië bezit werkelijk het scenario van een commercieel wijndebacle.

Maar Tasmanië heeft, door zijn soms koelere zones, ook een groot voordeel: hier worden vooral de Europese druivenrassen gecultiveerd - chardonnay en pinot noir op kop, maar ook Elzasserdruiven zoals riesling of gewürztraminer - zodat veel Australische wijncommentatoren de betere Tasmaniërs zien als een soort 'natuurlijke brug' tussen de Australische en Europese wijnstijl. De betere producten dragen immers een grote fraîcheur en zijn minder 'zwaar op de hand' of massief dan hun collega's op het vasteland. Zo wordt er ook een behoorlijke portie sprankelende wijn geproduceerd, die echter zelden of nooit tot bij ons geraakt.

Komt in deze splendid isolation, althans wat de Belgische consument, nu verandering? Van het hooguit een handvol domeinen dat - in Australië- enige rennomee bezit (Heemskerk, Morilla Estate en Pipers Brook Vineyard), wordt deze laatste nu eindelijk ingevoerd. Volgens James Haliday, misschien wel de meest gewaardeerde wijnchroniqueur van Australië, behoort Pipers Brook tot de betere domeinen. Hij geeft het in zijn uitgave van dit jaar een globale waardering van vier op vijf sterren en concludeert: "Fastidious viticulture and winemaking, immaculate packaging and entreprising marketing constitute a potent and effective blend".

Het bedrijf is eigendom van de dynamische Andrew Pirie, die stilaan een Tasmaans druivenimperium aan het uitbouwen is en al zo'n 220 ha wijngaard exploiteert - ook onder de labels Heemskerk en Rochecombe. Zijn assortiment leest als een staalkaart van Europese druivenrassen, met riesling, gewürztraminer, pinot noir, chardonnay, pinot gris én sparkling wine in de hoofdrol. Pirie is ook een van de 'Tasmaniërs' die reeds vlot exporteert: van de naar schatting 60.000 flessen die hij op dit hoofddomein bottelt, vertrekt jaarlijks een hele sliert naar het VK, de VS, Japan, Canada en Singapore. Een groot deel van de oogst wordt echter (met fikse korting) verspreid onder de aandeelhouders, die de beursgang van Pipers Brook mee financierden.

En sinds kort kunnen ook Belgen ervan nippen. Wij vroegen de in ons land straks beschikbare types op bij de importeur Australian Fine Wines en gingen aan het proeven met één vraag op de lippen: zit er meer dan louter exotica in de fles?

Eerst beginnen we met twee flessen die wel uit de stal van de Piper Brooks Group komen, maar gevinifieerd worden in de wijngaard van Ninth Island. De Ninth Island riesling 1999 (386 frank/9,57 euro) is een lichte, frisse riesling die strogeel glanst en heel floraal en citrusachtig geurt, met een lichte medicinale toets. Frisse zuren in de mond, met perzik en citrus, maar wat weinig body en onderbouw. Gewoon correct en iets te 'cintrique-achtig'.

Onder hetzelfde label komt de rode Ninth Island pinot noir 2000 (469 frank/11,63 euro): mooie frisrode kleur, tranend. Aangenaam boeket van kersen, bosaardbeien en kruiden. Lekker fris en rond in de mond, opnieuw met veel rood fruit, maar heel soft. Misschien iets te braaf, maar een lekker glas betaalbare pinot, zonder plompheid of zwoelte.

Over dan naar het echte Pipers Brook Estate. Van de Pipers Brook pinot gris 2000 (495 frank/12,27 euro) kunnen we helaas niets zeggen, omdat onze fles kurk had, maar de Pipers Brook riesling 2000 (495 frank/12,27 euro) is een goed getypeerde wijn. Groengeel, heel fonkelend. Boeket van groene appel en limoenen, met een rijpe toets. Plezierig fris in de mond, beendroog, met een appel- en citrusfinale. Aangenaam, maar niet complex.

Onze favoriet in wit is eigenlijk de Pipers Brook gewürztraminer 2000 (495 frank/12,27 euro), afkomstig van een 'single vineyard' die in 1984 werd aangeplant. Ondanks zijn 14,3% alcohol, toch geen vuist in het glas, want de wijn kan dit percentage moeiteloos dragen. Groengeel, intens, vet tranend. Fijne, klassieke gewürzgeur van lychees, sinaaszeste en roos. Veel fraîcheur in de mond, mooi droog van structuur, ondanks het fruit en de alcohol, met wat impressies van muskus en witte peper in de - wel vurige - finale. Een positieve 'food wine'.

In rood komt de Pipers Brook pinot noir 2000 (695 frank/17,23 euro) in ons glas: mediumrobijn qua kleur, heel transparant. Vooral aan de neus bourgogneachtig, met een hint van ceder en aarde, maar vooral veel klein rood fruit en rode neusjes., die zich verder vertalen in de zachte, ronde smaak met opnieuw een vinnige fraîcheur. Voor wie zijn pinot vooral 'soft' wil, vergelijkbaar met Elzaspinot. Dit zijn geen Parker-wijnen.

We sluiten de rij met de sparkling wine Pirie, vintage 1996 (1.095 frank/27,14 euro), het in een bolbuikige fles verpakte duet tussen de champagnedruiven chardonnay en pinot noir. Klassieke blend met onder andere reservewijnen en een beperkte vatlagering, die volgens de Britse pers tot de top behoort. Positief zijn zeker de mooie, blanke schuimkraag en de mediumbelletjes en het relatief eenvoudige boeket van rijpe, gele appel. Ook de smaak begint goed, maar wordt snel overmeesterd door een te geprononceerde zuurtegraad. Rijpe afdronk. In het beste geval een correcte schuimwijn, maar die zijn toch ferme prijs niet rechtvaardigt.

Conclusie? Alhoewel we niet meteen sprakeloos van onze stoel vielen, was dit toch een verdienstelijke reeks, met vooral de gewürztraminer in de hoofdrol. Maar ook de riesling en pinot noir van Pipers Brook Estate werden professioneel en in het teken van de frâicheur en toegankelijkheid gevinifieerd, zij het dat we ze - als verwende Belgen, die keuze zat hebben - globaal te braaf vonden. We begrijpen echter dat Australiërs, die vaak opgroeien met kloeke wijnen, wel een wow-gevoel krijgen en dit 'Europees' noemen. Het zijn ook vooral maaltijdwijnen. Aan u om uit te maken of u evenveel wenst te betalen voor een Elzaswijn als voor een glas Tasmaanse exotiek, waarmee u dikkenekkerige cliënten of nieuwsgezinde kennissen de ogen uitsteekt.

Info: Australian Fine Wines (Lier), 03/480.75.95

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234