Dinsdag 24/05/2022

De Minnie Mouse van de popmuziek

Hartverwarmende Victoria Williams in de Brusselse AB-club

Met een beetje fantasie kun je Victoria Williams als de Minnie Mouse van de popmuziek beschouwen. De zangeres beschikt over een schrille sopraanstem die de zenuwen van de luisteraar soms zwaar op de proef stelt en laat zich weinig gelegen liggen aan stilistische conventies. Haar werk, een amalgaam van folk, country, gospel en blues, valt in geen enkel hokje onder te brengen: het steunt op manklopende ritmen en gedeukte songstructuren, kinderlijke verwondering en vaudeville-achtige excentriciteit. Veel commercieel succes heeft het haar nog niet opgeleverd; het respect van collega's des te meer. Toen bij Williams enkele jaren geleden multiple sclerose werd vastgesteld, werden artiesten als Lou Reed, Pearl Jam, The Waterboys of Buffalo Tom meteen bereid gevonden belangeloos mee te werken aan de hommage-cd Sweet Relief, waarvan de opbrengst gebruikt werd om haar dure doktersrekeningen te betalen. Maar haar belang als liedjesschrijfster blijkt toch vooral uit platen als Happy Come Home, Swing the Statue, Loose en het live opgenomen This Moment in Toronto.

Zondag was Victoria Williams te gast in de club van de Brusselse AB voor wat een gemoedelijk en hartverwarmend concert zou worden. De zangeres, die afwisselend gitaar, banjo, harmonica en piano speelt, treint momenteel door Europa met haar echtgenoot, ex-Jayhawks-gitarist Mark Olson, en violist-mandolinespeler Mike 'Razz' Russell. Met zijn drieën vormen ze The Original Harmony Ridge Creek Dippers, een trio dat de jongste zes maanden twee platen in eigen beheer heeft uitgebracht.

De hele avond lang werd er losjes en nonchalant gemusiceerd, een beetje zoals de groep dat thuis, in Williams' keuken, zou doen. Een setlist was duidelijk niet afgesproken: het optreden kon alle kanten op en kende daardoor een wat rommelig verloop. Nu eens was de zangeres haar plectrum kwijt, dan weer kon ze haar gitaarklem niet vinden; er werd plezierig gekibbeld over wat nu het volgende liedje zou worden en als de muzikanten er zelf niet uit raakten mochten de toeschouwers beslissen. Er werd dus veel geïmproviseerd, vooral omdat Victoria Williams er de voorkeur aan gaf nummers te spelen die ze met haar gezellen nog nooit had gerepeteerd. Zodat ter plekke diende te worden uitgemaakt wie welk instrument zou hanteren en wanneer.

Op een gegeven moment verdween de zangeres zelfs even van het podium om andere kleren aan te trekken. Hoewel zoveel geklungel doorgaans nefast is voor een optreden, kwamen de Ridge Creek Dippers ermee weg: het publiek reageerde geamuseerd op de huiselijk aandoende tafereeltjes en vond het blijkbaar fijn eens niet met verwende popsterren maar met mensen van vlees en bloed te maken te hebben.

Victoria Williams is niet het type dat op tournee trekt om een nieuwe plaat te promoten. Vandaar dat haar jongste cd, Musings of a Creek Dipper, slechts mondjesmaat aan bod kwam. Als dat toch gebeurde, zoals met 'Kashmir's Corn', 'Humming Bird' en 'Grandpa in a Cornpatch', werden de liedjes ingeleid door anekdotische verhaaltjes, verteld in Williams' typische southern drawl. Maar vaker nog greep de zangeres terug op ouder werk: 'Century Plant', het acht jaar oude 'Weeds' of het grappige, aan een van haar honden opgedragen 'Moses'. Ze was zichtbaar verrukt als iemand om een nummer verzocht dat tijdens deze tournee nog niet op het programma had gestaan, ook al impliceerde dit soms dat ze al spelend naar de juiste akkoorden moest zoeken.

Zondag liet ze voorts een bijzondere voorliefde voor Amerikaanse standards blijken, zoals Henry Mancini's 'Moon River' of Louis Armstrongs 'What a Wonderful World': nummers die ze veeleer acteerde dan zong en waar ze haar hele wezen in leek te willen leggen. Dat gold evenzeer voor Nat King Coles 'Nature Boy', waarin Victoria Williams een duimpiano hanteerde en haar begeleiders zich van hun subtielste kant toonden.

Ook Mark Olson mocht af en toe op de voorgrond. Goed idee, want met 'Valentine King', 'Eyes Are the Window', het in country gedrenkte 'Be on My Way' en het met fraaie samenzang versierde 'Pacific Coast Rambler', bewees hij een prima songwriter te zijn, in de traditie van Neil Young en Gram Parsons.

Slechts twee keer stoomden de Ridge Creek Dippers op naar het eiland Rock, maar het resultaat loog er niet om: zowel 'You R Loved' als het intense 'Crazy Mary' hoorden tot de hoogtepunten van de avond. De set werd besloten met 'Frying Pan' en 'Love', oude parels die nog niets van hun glans hadden verloren.

Kniesoren zullen zeggen dat de afwerking soms te wensen overliet, en ze hebben gelijk. Maar Eric Clapton en Phil Collins hebben in het verleden al vaak genoeg aangetoond hoe saai de perfectie kan zijn.

Dirk Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234