Zondag 28/11/2021

De mens kan niet zonder machine

bizarre beeldcomposities van ugo dehaes in 'roest'

dans

Gent

Van onze medewerkster

Sally De Kunst

Naast een aantal weerkerende namen als Wim Vandekeybus, Anne Teresa De Keersmaeker, Jan Fabre, Caterina Sagna en Sidi Larbi Cherkaoui vaart de dansprogrammatie van het Gentse kunstencentrum Vooruit vanaf dit seizoen een nieuwe koers. Het driedaagse Queer symposium B-Visible in november is daar een eerste uitloper van. De introductie van namen als Kassys, Davis Freeman & Lilia Mestre en George Khumalo een tweede. Het aanbieden van langere studioperiodes aan choreografen om hun werk in alle rust te kunnen ontplooien een derde.

De eerste loot van dat laatste aspect van het beleid van dansprogrammator Barbara Raes is Roest van Ugo Dehaes. Met deze nieuwe productie gaat Dehaes, die onder meer Appetite en Highway 101 van Meg Stuart als performer op zijn palmares kan schrijven, verder op de weg die hij insloeg met Lijfstof (2000). Van die collagevoorstelling, die hij met Charlotte Vanden Eynde maakte, bleven voornamelijk de memorabele openingsscènes op ons netvlies gebrand: dozen waarin ogenschijnlijk levenloze rompen plots ledematen leken te krijgen, of de naïeve manipulatie van Dehaes' uitgelichte romp door Vanden Eynde. Door de fopspenen die ze onder zijn buik plakte, leek zijn romp het lillende lijf van een zeug. Ook in Roest blijkt dat Dehaes in de eerste plaats een meester is in het componeren van krachtige beelden. Deze keer staat niet het "lichaam als ding" centraal, maar wel de relatie tussen mens en machine.

Midden op de bühne staat een grote metalen constructie, haast een spin - maar dan met zes poten - wier hoekige, verroeste lijf op de grond rust. Ingehouden dansant, bijna kinderlijk verwonderd tast Chloë Dujardin deze machine af, tot de metalen doos opengaat. Dujardin onderzoekt de binnenkant van de constructie en ontdekt een arm, een been. Een lichaam, dat van Dehaes, valt uit de machine naar beneden. Roest oogt op deze momenten bijna futuristisch macaber. Dehaes wordt als het ware geboren uit de machine. Hij en Dujardin ontdekken elkaar en besluiten van de machine weg te vluchten. Om ten slotte toch terug te keren. De hedendaagse, gemuteerde mens kan niet meer zonder machines overleven, is de wat te expliciete moraal van het verhaal.

Mede dankzij de subtiele lichtregie van Arne Lievens is Roest echter een sfeervolle voorstelling geworden, waarin vooral de bizarre beeldcomposities van het lichaam indruk maken. Zo lijkt Dehaes op een gegeven moment een open rug te hebben, met een gapende duisternis in het midden. Straf.

WAT & WIE: Roest van Ugo Dehaes WAAR EN WANNEER: vanavond, morgen en donderdag, telkens om 20.30 uur in de BSBbis, Brussel. Info: 02/513.82.90 of www.beursschouwburg.be. Op 20 en 21 november in het STUK, Naamsestraat 96, Leuven. Info: 016/32.03.20. Nadien op tourneeONS OORDEEL: Dehaes is in de eerste plaats een meester in het componeren van straffe beelden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234