Maandag 09/12/2019

De meest aaibare Cactus in jaren

Elke Cactus gedijt best in een droog en zonnig klimaat. Vorig jaar ging het festivalweekend in Brugge kopje-onder tijdens talloze wolkbreuken. Maar voor de 32ste editie straalde de zon boven de binnenstad. En dat had ook zijn weerslag op sfeer en muziek.

De magie van het Minnewaterpark? Als je de charme van Cactus tot de naakte essentie zou moeten herleiden, kom je onherroepelijk uit bij het feeërieke decor. Een schemerrijk park in de Brugse binnenstad vormt het idyllische kader voor een van de mooiste zomerfestivals. Zelfs de kwalijke putlucht die opsteeg uit de belendende beken en riolen, negeerde je graag toen tegen middernacht de lichtjes aanfloepten.

Al jaren draagt Cactus gastvrijheid, een brede waaier aan culinaire keuzes en een onbekommerde sfeer hoog in het vaandel. Maar net zo goed is de affiche er steeds opnieuw een om in te lijsten. De uitgeregende editie van 2012, met uitstekende headliners (Daniel Lanois! Yeasayer!) kende een dramatische ticketverkoop, maar de programmatoren speelden dit jaar toch niet ineens op veilig. Een compromisloze set van Chelsea Light Moving, de arty Kid A-jazz van Portico Quartet of de take no prisoners-aanpak van Pinback en The Raveonettes bewezen dat het festival minder evidente namen verkiest boven vaste succesnummers.

Akkoord, bijna de helft van de bands kwam gewoon uit eigen land - de kans dat u de setlist van SX of Balthazar letterlijk kon voorspellen, was groot - maar met kleppers als dEUS of Hooverphonic kreeg de organisatie het park wél tot ver achteraan gevuld. In Brugge waren Belgen drie dagen lang sant in eigen land.

Zelfs Isbells keek als openingsact aan tegen een meer dan behoorlijk gevuld terrein. De groep bezong de romantiek van het ruziemaken ('Falling In and Out') en bracht de verrassend sterke TV on the Radio-cover 'Wolf like Me' - gelijk ook de hardste song in de set, die meestal even bewust naïef als fraai klonk.

Zwaarder geschut haalde Hooverphonic boven, met een 21-koppig orkest en een strak gestroomlijnde show die een jukebox aan tijdloze hits bood. Ozark Henry en Daan legden dan weer een minder voor de hand liggende setlist voor, die net iets te veel nadruk legde op hun laatste plaat. Piet Goddaer van Ozark Henry zag zijn publiek daarmee geleidelijk aan uitdunnen, maar Daan wist de toeschouwers wel te lijmen met zijn kwajongensachtige grijns en een miniatuurrave tijdens 'Housewife' en 'Swedish Designer Drugs'.

Meest memorabele moment? De liefdevolle aai die drumster Isolde Lasoen gaf over de bol van haar broodheer. Voor de slechte verstaander: vandaag is La Lasoen even onmisbaar als Daan zelf. Dames boven trouwens op Cactus: Bonnie Raitt, Noémie Wolfs (Hooverphonic), Sharin Foo (The Raveonettes), Victoria Legrand (Beach House) en Stefanie Callebaut (SX) kwamen het sterkst uit de strijd.

Ook de charismatische violiste van Blaudzun had veel bekijks. Maar bovenal intrigeerde de wonderlijke vibrato van Johannes Sigmond: net alsof Antony Hegarty en Nick Drake een haasje-over speelden in zijn broze stembanden. Blaudzun liet een drietal nieuwe songs in avant-première horen, die niet moesten onderdoen voor de prachtige ballad 'Solar' of het stuwende 'Who Took the Wheel'. De groep lijkt zich te meten met Arcade Fire, maar kwam niet als bleekneusjes uit die concurrentieslag.

Geblaft liefdeslied

De herinnering aan Sonic Youth jakkerde dan weer voortdurend door onze gedachten bij Chelsea Light Moving. Niet verwonderlijk: dit nieuwe project van Thurston Moore liet de gitaren even hard knarsen, brullen en piepen, en koos voor een roekeloos parcours doorheen het noiselandschap. Hoogtepunt: Moore die een liefdeslied aankondigde om vervolgens twee minuten lang te blaffen in de microfoon. De hopeloze romanticus!

Net zo ongenadig gierden de gitaren bij The Raveonettes. Hun retropop werd bovendien loeihard aangezet met diepe bassen en feedback. De set klonk daardoor net iets te eenvormig om een uur lang te boeien, maar goed: wie een titel als 'Boys Who Rape Should Be Destroyed' durfde te koppelen aan een kinderlijk vrolijk wijsje, kreeg sowieso een streepje voor.

We droomden weg bij de boterzachte soul van Michael Kiwanuka, maar zijn set was tegelijk zo braaf dat een mens gelijk indommelde. Nee, dan liever Calexico, dat het woestijnzand uit zijn kloffie klopten, mariachigitaren opblonk en Joy Division coverde. Hoe The Tallest Man on Earth, Beach House en dEUS het ervan afbrachten, leest u morgen in de krant.

Uitgebreid verslag van de exclusieve optredens en headliners leest u vandaag op www.demorgen.be

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234