Zondag 05/12/2021

De mars der dwaasheid

Hoe ironisch dat de waarheid uit de mond van Saddam kwam op weg naar het schavot, een waarheid die Bush en Blair niet over de lippen krijgen: dat Irak 'een hel' is geworden

Robert Fisk

ziet hoe Bush voor de dood kiest

Opperbevelhebber George Bush wil dus nog eens 20.000 van zijn soldaten het Iraakse kerkhof insturen. De mars der dwaasheid gaat door...

Er zullen tijdschema's zijn, deadlines, criteria en doelstellingen voor zowel Amerika als zijn Iraakse leenmannen. Maar de oorlog tegen de terreur kan nog altijd gewonnen worden. Wij zullen zegevieren. De overwinning of de dood. Het zal de dood worden.

De verklaring van Bush vanmorgen vroeg mocht er zijn. Een miljard dollar aan extra hulp voor Irak, een agenda voor toekomstig succes als de sjiitische machthebbers in Irak - de zogenaamde "democratisch verkozen regering" - zij aan zij met Amerika's beste mannen en vrouwen opstappen om de orde te herstellen en het hart van Al Qaida met angst te vervullen. Het zal tijd vragen - o ja, het zal jaren vergen, minstens drie volgens de topbevelhebber van Washington op het terrein generaal Raymond Odierno eerder deze week - maar de missie zal zijn volbracht.

Missie volbracht. Was dat ook bijna vier jaar geleden het refrein niet, op dat eenzame vliegdekschip voor Californië, met Bush die over het dek schreed in zijn pilotenkostuum? Maar een paar maanden later had de president een boodschap voor Osama bin Laden en de opstandelingen in Irak. "Laat ze maar komen", riep hij. En ze kwamen. Slechts weinigen sloegen er eind vorig jaar acht op dat de islamistische leiding van de fanatiekste Arabische rebellenbeweging Bush uitriep tot een oorlogsmisdadiger, maar hem wel vroeg zijn troepen niet terug te trekken.

"We hebben er nog niet genoeg gedood", luidde hun boodschap op de videotape. Wel, ze krijgen nu hun kans. Hoe ironisch dat de waarheid uit de mond van de verschrikkelijke Saddam kwam, waardig op weg naar het schavot tussen de lynchmenigte. Het is een waarheid die Bush en Blair maar niet over de lippen krijgen: dat Irak "een hel" is geworden.

Het is belangrijk dezer dagen om Vietnam in herinnering te brengen, de nepoverwinningen, de gesneuvelden, het martelen en de moorden - maar de geschiedenis is overbevolkt met machthebbers die dachten dat ze zich tegen beter weten in toch een weg naar de overwinning konden knokken. Dan denk je spontaan aan Napoleon, niet de keizer die zich terugtrok voor Moskou, maar de man die dacht dat de wilde guerrillero's in het door Frankrijk bezette Spanje geëlimineerd konden worden. Hij folterde hen, hij executeerde hen, propte een plaatselijke Spaanse overheid vol met wat we nu Quislings zouden noemen, of Al-Maliki's. Hij beschuldigde zijn vijanden - Moore en Wellington - er terecht van dat ze het verzet steunden. In het aangezicht van de nederlaag nam Napoleon het persoonlijke besluit om "de machine opnieuw op gang te brengen" en op te rukken om Madrid weer in te nemen, net zoals Bush nu Bagdad weer wil innemen. Het mondde uiteraard uit in een ramp. En George Bush is geen Napoleon Bonaparte.

Nee, ik zou graag de aandacht vestigen op een ander, minder flamboyant, veel moderner politicus, een Amerikaan die begreep, nog voor de start van Bush' illegale inval in Irak in 2003, wat er zou worden van die arrogantie van de macht. Vanwege hun relevantie vanmorgen zouden deze woorden van de conservatieve politicus Pat Buchanan in marmer gebeiteld moeten worden:

"We zullen weldra een imperiale oorlog tegen Irak ontketenen met de 'On to Berlin' (op naar Berlijn)-bravoure waarmee de Franse poilu's en de Britse tommy's in augustus 1914 ten strijde trokken. Maar deze invasie wordt niet de gezondheidswandeling die de neoconservatieven ons voorspiegelen. (...) Want een militant islamisme dat miljoenen oprechte gelovigen in zijn greep heeft, zal nooit aanvaarden dat George Bush het lot van de islamitische wereld bepaalt...

"De kunst waarin islamitische volkeren zonder meer uitblinken is het uitdrijven van grootmachten door middel van terreur en guerrilla. Ze dreven de Britten uit Palestina en Aden, de Fransen uit Algerije, de Russen uit Afghanistan, de Amerikanen uit Somalië en Beiroet, de Israëli's uit Libanon. (...) We zijn op pad gegaan om te heersen, en achter de volgende heuvel zullen we botsen op zij die ons zijn voorgegaan."

George Bush durft die legers uit het verleden niet onder ogen te zien, hun geest is even tastbaar als de schimmen van de 3.000 Amerikanen - en we vergeten voor het gemak even de honderdduizenden Iraki's - die al gedood werden in deze obscene oorlog, en de toekomstige zielen van de doden die nog in leven zijn onder de 20.000 mannen en vrouwen die Bush nu naar Irak zendt. In Bagdad zullen ze zich in sjiitische en soennitische "verzetshaarden" wagen - niet te verwarren met de gewone soennitische variëteit die ze zonder succes aanpakten in de herfst - want deze keer, en ik citeer nogmaals generaal Odierno, is het cruciaal dat het veiligheidsplan "onpartijdig" is. Deze keer, zo zei hij, "moeten we een geloofwaardige aanpak hebben om achter de soennitische en sjiitische extremisten aan te gaan". Maar een "geloofwaardige aanpak" is wat Bush nu net niet heeft. De tijden van onpartijdige onderdrukking gingen teloor in de nasleep van de invasie.

De "democratie" had vanaf het begin geïnstalleerd moeten worden - en mocht niet worden uitgesteld tot de sjiieten ermee dreigden zich bij het verzet te voegen als Paul Bremer, Amerika's tweede proconsul, geen verkiezingen organiseerde - net zoals het Amerikaanse leger de anarchie van april 2003 had moeten voorkomen. De moord op veertien soennitische burgers door VS-para's in Fallujah die lente bezegelde de opstand.

Inderdaad, Syrië en Iran zouden Bush kunnen helpen. Maar Teheran maakte deel uit van zijn speelgoedstad "de As van het Kwaad", Damascus was een zuivere satelliet. Ze moesten de volgende prooi worden als het Project Irak succesvol verliep. Toen kwam de schande van onze folteringen, onze moorden, de massale etnische zuivering in een land dat we beweerden te hebben bevrijd.

Dus moeten nog meer VS-soldaten sterven, geofferd voor zij die al gestorven zijn. We kunnen de gesneuvelden niet verraden. Het is een leugen natuurlijk. Een radeloos mens blijft gokken, het liefst met de levens van andere mensen.

Maar de Bushen en Blairs hebben de oorlog leren kennen dankzij televisie en Hollywood. Het is hun illusie én hun schild.

Historici zullen zich op een dag afvragen of het Westen zich zo roekeloos in de Midden-Oostencatastrofe stortte omdat geen enkel lid van een westerse regering - op Colin Powell na, maar die poetste de plaat - ooit zelf in een oorlog gevochten had. De Churchills zijn niet meer, we zitten opgescheept met een eerste minister die loog tegen de bevolking en een president die toen hij de kans had om voor zijn land te vechten vond dat zijn missie in Vietnam het verdedigen van het Texaanse luchtruim was.

Toch praat hij nog over de overwinning. De man kent even weinig van het verleden als van de toekomst.

Pat Buchanan eindigde zijn voorspelling met de onsterfelijke woorden: "Het enige wat we uit de geschiedenis leren, is dat we niet uit de geschiedenis leren."

© The Independent

Robert Fisk is columnist van The Independent.

>19

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234