Donderdag 05/08/2021

InterviewLust en liefde

‘De mannen die ik tegenkom overstelpen me met etentjes, toch geven ze me het gevoel dat ik inwisselbaar ben’

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Haar hele leven lang was Cate (56), net als zovelen, op zoek naar de liefde met een grote L. En hoewel ze overladen werd met bloemen en etentjes, bleef er altijd iets knagen. De zelfzucht van mannen, dáár knapte ze telkens op af, ondervond ze. Nu ze niet meer zoekt, voelt ze zich gelukkiger dan ooit. Wat is haar geheim?

“Ik heb de indruk dat veel mannen van mijn leeftijd om de verkeerde reden aan een ­relatie beginnen. Ze zijn een jaar of zestig, hebben maatschappelijk gezien een zekere staat van dienst, en zoeken vooral een vrouw als een soort functionele ondersteuning, dus ter meerdere glorie van zichzelf. Ik heb veel mannen gekend in mijn leven, met twee heb ik een ­langere relatie gehad. Mijn eerste man overleed toen ik zes maanden zwanger was, de tweede man op wie ik minstens zo verliefd was, haakte zomaar, van het ene op het andere moment, af. Wat volgde was een zeer verdrietige scheiding en wat bleef is een zekere huiver voor liefde, een afstand tot de liefde die intussen groter is dan het verlangen ernaar.

“De voorbeelden die ik ken van liefdeszelfzucht onder mannen zijn talloos. Zo is er de man met wie ik al acht jaar bevriend was toen hij me vorig jaar zomer bijna besprong, net nadat ik weer single was. ‘Ik heb je altijd al tof gevonden,’ zei hij, ‘sta je open voor een relatie?’ En ik, gevlijd, overrompeld, hem echt aardig vindend, want we waren niet voor niets zo lang bevriend, antwoordde: ‘Misschien wel, dat moet nog blijken. Maar dat kan ik je natuurlijk niet beloven.’ ‘Het enige wat je hoeft te zeggen is dat je ervoor openstaat’, zei hij enthousiast. En dat klonk natuurlijk heel gepassioneerd, maar zijn idee van mij het hof maken was in wezen heel erg op zichzelf gericht.

“Dat ik net uit een relatie kwam waarvan ik even moest bijkomen, daar zat hij niet mee. ‘Zie je het zitten om buiten de stad te gaan wonen?’, bulldozerde hij. En zonder mijn antwoord af te wachten, begon hij me de mooiste huizen die te koop stonden door te sturen. Voor hem was liefhebben een kleurplaat, een invuloefening. Hij werd 60, ging met pensioen en wilde muziek gaan maken. Hij moet gedacht hebben: dan zoek ik een toffe vrouw met wie ik af en toe naar een feestje kan, die goed kan koken en verder amuseer ik me wel. Maar toen duidelijk werd dat ik niet van plan was om hem blind te volgen, is hij na een aantal maanden afgehaakt.

“Hij is niet de enige. De mannen die ik tegenkom overstelpen me met bloemen en etentjes, toch geven ze me altijd het gevoel dat ik tot op zekere hoogte inwisselbaar ben. Ik wil best wel weg uit de stad, maar niet met het mes op de keel, en ach, dit is eigenlijk zomaar een ­voorbeeld van weer een man die gewoon wilde ­settelen en voor wie het handig was dat ik op zijn pad kwam. Heel jammer, want ik was dol op deze man. Niet stapelverliefd, maar dat vond ik best wel aangenaam. Ik dacht: wie weet is diepe vriendschap wel een veel vastere bodem voor een duurzame relatie, want telkens als ik ­verliefd word, eindigt het in de dood of in een onverwachte en pijnlijke breuk. Maar onze relatie heeft de kans niet gekregen te groeien, deze man zat in een trein die maar één kant op kon: vooruit. Ook onze lange vriendschap stopte.

Niet langer afhankelijk

“Ja, ik ben zeer terughoudend geworden in de liefde, en ja, je zou me cynisch kunnen ­noemen. Maar dan alleen wat betreft de liefde, want intussen vind ik een veel groter geluk bij een andere oude vriend. Een vriend op wie cynisme geen vat heeft, een die me, naarmate ons contact inniger wordt, het vertrouwen in de liefde, in álle liefde weer helpt herstellen: de schilderkunst. Op dit moment ben ik het liefst alleen, in mijn atelier. Ik schilder. Dat heb ik altijd gedaan, maar toen mijn eerste man ­overleed, verwachtte ik een kind en het duurde tot mijn tweede huwelijk voor ik de rust om te schilderen weer kon vinden. En nu neemt het schilderen het in betekenis over van de liefde. Ik ben er de hele dag mee bezig. Als ik opsta, onder de douche, niets of niemand die me weerhoudt of afleidt. Decennialang heb ik me incompleet gevoeld zonder een man aan mijn zijde. Mijn leven lang was ik op zoek naar iemand met wie ik kan ‘samenvallen’, iemand die mij helemaal doorgrondt en ik hem. Maar zoals een non haar roeping vindt in het klooster, vind ik bevrediging bij het maken van een ­schilderij.

“En ik zweer de liefde allerminst af, maar heb het punt bereikt waarop ik niet langer afhankelijk ben van al die aantrekkelijke mannen die ik ken en heb gekend, al die mannen met hun bloemen en diners en sterke armen en sexy dansende krullen rond de oren, ik ben niet langer slaaf van hun apps, en hoop niet langer op hun bevestiging. Alle blije opwinding die ermee gepaard ging, is ook weg. Mijn nieuwe inzicht is niet alleen bijzonder coronaproof – alleen bij mijn zoon kom ik dichter dan anderhalve meter – maar zorgt er vooral voor dat ik niet al mijn kracht ­verspil aan iets waar ik geen invloed op heb.

I can drink a case of you and I would still be on my feet, zingt Joni Mitchell. Dat geldt wat mij betreft dus niet voor mannen, maar wel voor mijn werk. Als ik schilder, leveren overgave en kwetsbaarheid altijd iets waardevols op is, een rechtstreeks ­verband waarvan in de liefde nooit sprake is. Eén verkeerde penseelstreek en ik verwoest alles wat ik tot dan toe heb gemaakt. En toch heb ik over schilderen uiteindelijk wel controle.

“Wat ik wil zeggen, is dit: ik heb maar één leven, ik kan wel blijven doen alsof mijn ­potentieel in de liefde ligt, maar daar lijkt het niet op. Als ik schilder, investeer ik veel meer in mijn eigen groei. Als ik liefheb, maak ik me afhankelijk. Al schilderend word ik sterker, dat maakt misschien mijn liefdeskansen ook weer groter, we zullen zien. Voorlopig ben ik beter af zonder. Het klinkt misschien vreemd, maar ik voel me nooit meer alleen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234