Maandag 24/01/2022

De magie van het minimalisme

Afgelopen weekend vond in een handvol Brusselse concert-zalen de eerste aflevering van Autumn Falls plaats. De apotheose van de driedaagse vond zondagavond plaats in een uitverkochte Botanique, waar afsluiter Olafur Arnalds de hooggespannen verwachtingen moeiteloos inloste.

De IJslandse Olafur Arnalds zette zijn eerste stappen als muzikant in hardcore- en metalbands, maar de voorbije jaren maakte hij buiten zijn thuisland vooral naam met neoklassieke composities waar op gezette tijdstippen wat elektronica doorheen komt gewaaid. Na een paar ep’tjes verscheen eerder dit jaar eindelijk zijn tweede cd. And They Have Escaped the Weight of Darkness is het soort plaat dat straks hoog in allerlei eindejaarslijstjes hoort te staan. De muziek bepaalt de sfeer in de ruimte waar ze gedraaid wordt en boort meteen naar de diepste emoties. Ondanks zijn stuntelige, en daarom vaak hilarische bindteksten, is Arnalds geen man die in lichtvoetigheid grossiert. Omgeven door een strijkkwartet, en een extra kracht die vanachter de laptop stemmige soundscapes creëerde, speelde Arnalds minimalistische pianostukken waar je onmogelijk onverschillig bij kon blijven. De muziek omschrijven, is ze te kort doen, maar de sfeer die Arnalds het uur ervoor met zijn composities had opgewekt werd door hemzelf accuraat omschreven toen hij het als toegift opgespaarde ‘Himininn er að hrynja, en stjörnurnar fara þér vel’ inzette, een titel die vrij vertaald zoveel betekende als ‘de hemel is op je hoofd gevallen maar de sterren staan je beeldig’. Kortom: ondanks de haast tastbare tristesse van de muziek primeerde het streven naar schoonheid, en dat was een doelstelling die Arnalds en zijn gezelschap met een haast wiskundige precisie wisten te bereiken.

Belangrijk daarbij was dat de muziek zélf primeerde. De groep zat doorgaans in het halfduister te spelen, en ook de paar keer dat er projecties aan te pas kwamen - een vallend blad hier, een overvliegende vogel daar - bleef de visuele omkadering sober en discreet. Het leverde momenten op van een verstilde, haast wezenloze schoonheid, en ook wanneer de elektronische beats voor wat deining zorgden (en de belichting wat nerveuzer werd) bleef Arnalds je emotionele huishouding overhoop halen. Alleen vreemd dat die sierlijke, bloedstollende muziek voor een staand publiek werd gespeeld, in plaats van in een zaal waar je zittend kon wegdromen bij muziek die tegen de eeuwigheid is bestand. IJzingwekkend mooi.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234