Donderdag 14/11/2019

De Madonna van morgen zal niet meer blank zijn

Hiphop en r&b walsten in 2017 alle andere genres plat. Rock lag op apegapen. Blanke popgodinnen stelden teleur. En, oh ja, u moet uw Spaans bijspijkeren.

Wacht even: urban-genres zoals hiphop en r&b domineren het boeltje? Was dat niet typisch voor 2016? Jazeker, maar waar die Afro-Amerikaanse muziekstijlen vorig jaar de standaardtaal in de popmuziek vormden, infecteerden ze het voorbije jaar zowat alle muzikale dialecten. Tieners deden hun eerste stapjes richting indiepop via Imagine Dragons, AJR en Twenty One Pilots: bombastische, bijna gitaarloze groepen die boybandrefreinen op massieve hiphopbeats stoelen. Alt-J ente zijn radiohitje 'In Cold Blood' op een hiphopgroove, bij ons turnden The Van Jets - ooit een retrorockband à la The Strokes - hun geluid resoluut om tot een soort hiphop-rock.

Voor rechttoe-rechtaan gitaarwerk met een béétje culturele impact kon u enkel nog bij stadionbands als Foo Fighters en Royal Blood terecht of bij old skool-slackerbands als The War On Drugs. Stonerrockkoning Queens Of The Stone Age spande dan weer producer Mark Ronson voor zijn kar, oorspronkelijk een hiphop-dj. Zelfs indiekeizer Arcade Fire opteerde het voorbije jaar voor overspannen elektronica, disco en funkgrooves. Als dat de herbronning van de gitaarmuziek moet voorstellen, kunnen we kort zijn: de rappers hebben gewonnen.

Bitch fights

Even opvallend was de neerwaartse spiraal die zowat elke blanke popsuperster verzwolg. Want wat stellen de hitparade-iconen van de voorbije tien jaar nog voor? Miley Cyrus zwoer tragikomisch genoeg de urban-invloeden van haar succesplaat Bangerz af en keerde terug naar haar countrypoproots. Het leverde één hitje op, het onderkoelde 'Malibu'. Impact op de popmuziek van morgen? Zilch. Zelfde verhaal voor Katy Perry die met het ordinaire Witnesshaar eigen graf delfde en voor haar rivale Taylor Swift, die misschien fraaie verkoopcijfers kan voorleggen voor haar laatste album Reputation maar de goegemeente eerder irriteerde dan inspireerde. Steenrijke, verwende blanke vrouwen wier drammerige liedjes aan hun eigen bitch fights op Twitter refereren? Who cares? Hun rijk brokkelde af in 2017.

Ook Lady Gaga, die zich tot nog toe Madonna-gewijs slim wist te vernieuwen, tastte het voorbije jaar in het duister. Met 'The Cure' scoorde ze één hitje, gek genoeg een song die het geluid van The Chainsmokers kopieerde, de popband met wie ze vorig jaar nog in de clinch lag. P!nk dan? Profileerde zich in het verleden als de stoute durfal onder de popnimfen, maar slaagt er vandaag evenmin in de tijdgeest te vangen. Haar liedje 'What About Us' vergrendelde zichzelf in de hitparades, ja, maar welke millennial lag aan de voeten van deze overijverige, ietwat duffe tante?

Lorde dan? De excentrieke Nieuw-Zeelandse bracht een intelligent popalbum uit dat zelfs door de indiepers werd gesmaakt. Maar ze toont zich vooralsnog te grillig en te weird om écht een stempel na te laten.

Aan de enkels van bovengenoemde sterren rukt een leger popzangeressen op dat likkebaardend wereldroem ambieert. Alleen lijken het allemaal eendagsvliegen met amper drie coole hitjes die morgen alweer worden vervangen door look- en soundalikes. Of zit er veel meer in Anne-Marie, Julia Michaels, Sigrid, Dua Lipa, Astrid S en Camilla Cabello dan wij vandaag vermoeden? Ligt de toekomst van de pop in handen van pakweg Charli XCX en - als we even een mannelijke evenknie mogen aanstippen - LAUV? Toch getalenteerde, gewiekste songleveranciers die vooralsnog andere artiesten hits lieten scoren? Lukt het ook onder de eigen naam?

Eén zekerheid: de Madonna van morgen zal niet blank zijn. Beyoncé mag nu al met recht en reden aanspraak maken op die titel en ook charismatische troonopvolgers als Rihanna volgden een carrièrepad dat naar de Galerij Der Groten leidt. In 2017 speelden een resem zwarte popartiesten slim het spel van de streamers mee. Zie: Cardi B en haar 'Bodak Yellow', een YouTube-hit die ontplofte op Apple Music en vervolgens via de sterk beluisterde Spotify-playlist Rap Caviar een razendsnelle klim naar de top van de Amerikaanse hitparades forceerde. Of denk aan r&b-koning Drake die zijn plaat More Life niet als een album in de markt zette maar als een 'playlist', zoals op de streamers.

Zumba!

Hiphop kleurde uw en mijn dag in 2017, of we dat nu leuk vonden of niet. Het genre nestelde zich in 'Shape Of You' van Ed Sheeran, gleed tussen de texturen van The xx, Sam Smith en Oscar & The Wolf. Deed Calvin Harris een U-bocht maken. Wiste in ons land de taalbarrière uit dankzij Roméo Elvis. Importeerde een batterij Hollanders naar Vlaanderen, Lil' Kleine en BOEF voorop. Zette Antwerpen eindelijk nog eens op de popkaart, met dank aan Coely, Blackwave, TheColorGrey en Darrell Cole. Bevestigde Kendrick Lamars onwrikbare positie als hedendaags cultureel icoon.

De urban-cultuur stoomde het poppubliek ook klaar voor latinohits als 'Despacito' en 'Mi Gente'. Die op Caraïbische leest geschoeide meezingers profiteerden van het ruige, seksueel geladen straatimago van de mainstreamhiphop. J Balvin & Willy William en Luis Fonsi werden in hun hits dan ook nog eens geruggensteund door urban-goden als Daddy Yankee en Beyoncé. Toegegeven, het was uiteindelijk Justin Bieber die 'Despacito' resoluut de westerse popmarkt inloodste. Los van die laatste: wie wil weten waar de goegemeente in 2018 naar zal luisteren, let maar beter extra op tijdens de zumbales. U hoort er misschien het 'Despacito' van volgend jaar. Wordt het trouwens geen tijd dat u die cursus Spaans hervat?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234