Zaterdag 23/10/2021

De maan boven Admiral Freebee!

Mintzkov Luna werd gisterenavond winnaar van Humo's Rock Rally, twee jaar na Das Pop, vier jaar na Novastar. Zevenhonderd bandjes schreven zich in voor de twaalfde editie van Humo's Rock Rally, deze ene uit Antwerpen won na een barre tocht langsheen de preselecties, de halve finales in Antwerpen en Gent en de finale in de Brusselse Ancienne Belgique. Admiral Freebee werd sterk tweede. De intelligente, Pixies-achtige gitaarrifs, de nonchalante synthesizerklanken en het rommelende drum- en baswerk van Mintzkov Luna haalden het maar net van Admiral Freebees eerlijk rauwe zang- en speelstijl. Venus in Flames werd mooi derde. Mintzkov Luna kreeg 400.000 frank, twee en drie mochten voor 250.000 en 150 000 frank muzikaal investeren. Hoe verhielden deze drie groepen zich tot de andere finalisten van de millenniumeditie van Humo's Rock Rally?

Brussel

Van onze verslaggevers

Bart Cabanier / Ward Daenen

Het Hasseltse Mint opende krachtig. Zanger-gitarist Erwin Marcisz - die vermoedelijk ook als ideale schoonzoon nog carrière gaat maken - schreef twee prima nummers voor zijn gezelschap. Te onthouden van deze spitsafbijters blijven het knusse syntheziserpartijtje uit 'Javelin Days' en de knappe refreinen van 'Half-Lit Cigarette' en 'Into The Terraplane': uitgesponnen, op zijn Brits en gemeend.

Phillibustas, de groep met rugnummer twee, vroeg veel aandacht - make some noise, spring recht, doe dit, doe dat. Om vier uur nuttigen wij gewoon een kop koffie en een stuk taart, man. De Rhymes van W.I.M. en de hiphoppende mede-MC's, scratcher en band (dat alles uit Leuven) klonken naast politiek correct vanmiddag ietwat opgeklopt. "Leuven grijpt de teugels", maar Phillibustas naast de prijzen.

Een muzikale stoelendans werd ingezet tijdens de set van Little: de gitarist ging tijdens het tweede nummer drummen, legde zich tijdens het derde nummer toe op de gevreesde djembè en zong daarnaast nog af en toe. Eén fantastische song, 'Sometimes', kon echter niet verhullen dat Little vooral de finale gehaald heeft dankzij zangeres Sara Van Crombruggen. Amper zestien is ze, en omschrijvingen als "de Joni Mitchell van Balegem" zijn nauwelijks overdreven. De groep die haar begeleidde, had echter, net zoals in de preselecties en halve finales, te kampen met een iets te hoog kampvuurgehalte. Het eerste wauw-moment volgde meteen na de breekbare set van Little.

Slaan en zalven, dat was wat Admiral Freebee deed. Zanger Tom Van Laere heeft dezelfde angstaanjagende blik in zijn ogen als 16 Horsepower-frontman David Eugene Edwards. Net als Edwards heeft Van Laere trouwens iets van een rock-'n roll-preacher: in 'Popular As Tuna-fish' sprak/riep hij het publiek toe als was hij een exorcist. Al was 'den Admiraal' tijdens de halve finale iets beter op dreef. De sterkte van Admiral Freebee zit 'm in de originaliteit. In tegenstelling tot andere deelnemers hebben zij hun eigen genre heruitgevonden: ze spelen de blues, maar op zo'n geperverteerde manier dat het fascinerend wordt. Tijdens het laatste nummer (dat tevens de prijs voor beste songtitel won) 'There Is A Road (Noorderlaan)' bleef bovendien geen oog droog.

Het Aarschotse elektro-duo Cranc speelde een donkerkleurige en loeihard setje. De gitarist bediende zijn Gibson SG als was het een slijpschijf; de andere cranczinnige liep van zijn drumstel naar de samplemachine en weer terug; de daverende baslijnen spruitten voort uit een discreet moog-apparaat. 'Camcorder Chaos' verenigde het beste van deze groep in een nummer.

Wanneer Andrei Tchmil rond een uur of vijf de Ronde van Vlaanderen won, was de finale van de Rock Rally halfweg. Ondanks - ik citeer een bandlid - "'t Is de finale weete wel, we zijn wat nerveus" pakten de drie pretty lo-fi-boys van Driver uit met zomerse, Pavement-achtige melodietjes. 'Second Round', 'The Rough Stuff' en 'Out of Sight' zijn zeker niet revolutionair, wel mooi.

Bands als Tool en Radiohead zijn bijzonder bedreven in dynamiek: rustige ingetogen momenten gaan naadloos over in heftige partijen waarin de zanger zijn stembanden duchtig op hun baanvastheid test. Het levert bijzonder dramatische effecten op en als daarover ooit een Teleac-cursus is gemaakt, dan heeft Zornik Breknov die lessen aandachtig gevolgd. Waar Zornik al die dramatiek vandaan had, bleef evenwel een open vraag. Een jongen van de platenfirma vond het wel oké. "Het kan", zei hij, wat natuurlijk niet meteen betekent dat het ook hoeft.

Venus in Flames is een man. Hij werd nogal oneerbiedig als het verplichte nummertje singer-songwriter aangekondigd, terwijl Jan de Campenaere beduidend meer in zijn mars heeft. Voor een volle AB het verhaal doen van een afgesprongen relatie ter aankondiging van een song die dan 'Cynthia's Gone' heet: faut le faire! Een of andere platenfirma zou hem voor een jaar in een studio moeten opsluiten, bij voorkeur in het gezelschap van Paul McCartney (op bas), Jim Keltner (drums) en een tiental strijkers. Spaceman Spiff mocht afsluiten. Ze deden dat niet eens slecht.

Mintzkov Luna droeg de last van favoriet, dat zag je. 'Tiny' kabbelde rustig en 'Scissor Song' - tussen de slordigheden scheen een ijzersterk nummer - markeerde de aanzet van 'Santa Luna', meteen het hoogtepunt. De ongeziene cool van bassiste Lies, de eigenaardige drumstijl van Min-Chul, Pascals rake keyboardpartijen, de harmoniek van gitarist Bert en de nasale stem van zanger-gitarist Philip leidden niettemin ergens toe: de toekomst en de overwinning.

''t Is de finale weete wel, we zijn wat nerveus'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234