Vrijdag 26/02/2021

De M 50: de beste cd's van het jaar (deel 5)

Cat Powers jongste plaat 'Sun' toont licht aan het einde van de tunnel na een gevecht met een rist kwelduivels. Beeld UNKNOWN
Cat Powers jongste plaat 'Sun' toont licht aan het einde van de tunnel na een gevecht met een rist kwelduivels.Beeld UNKNOWN

De rockredactie van De Morgen breekt zich traditiegetrouw in december het hoofd over de beste cd's van het afgelopen jaar. Nachtenlang wikken en wegen leverde een top vijftig op, die u een week lang in uw krant vindt. vandaag tellen we af van 10 naar 6.

10
Yeasayer - Fragrant World
n maoïstische termen neemt de Brooklynse band Yeasayer een Grote Sprong Voorwaarts. Alleen rekening houdend met de eigen ambities gaat deze derde worp voorbij aan de verwachtingen met een op het eerste gehoor moeilijk te verteren nieuw geluid. Met een veelvoud aan r&b-invloeden tekenen ze voor een wispelturige maar extreem funky synthpopplaat. Je zou rusteloos kunnen worden van de kilo's kitsch die de heren er tegenaan gooien, maar het werkt! Robotachtige retrodub in 'Longevity' of de politieke tour op in het bijtende en New Order-achtige 'Reagan's Skeleton'.

Verrassen doen ze dan weer met het sentimenteel melancholische 'Henrietta', over een Amerikaanse vrouw van wie de kankercellen na haar overlijden bewaard bleven voor wetenschappelijk onderzoek. Van een eigen wetenschappelijk experimentje zijn de heren nooit vies geweest. Hoe verklaar je anders het harmonieus samengaan van scherven Duran Duran met die herkenbare tribale onderstroom?

De moeilijke derde wordt vaak gezegd. Als dat klopt, heeft Yeasayer de uitdaging al half gewonnen. Misschien wat meer melodie de volgende keer en dan boren ze naar de perfecte popplaat. (Secretly Canadian)

Download eerst: 'No Bones'

9
Efterklang - Piramida
Efterklang is het soort band dat, naargelang de omstandigheden daarom vragen, telkens een andere vorm aanneemt. De Deense groep rond creatieve tandem Mads Brauer en Casper Clausen lijkt zichzelf bij elke plaat opnieuw uit te vinden. Ook dit keer geven weer een heel arsenaal gastmuzikanten present - waaronder zangeres Agnes Obel, pianist Nils Frahm en Peter Broderick op viool. Wie de band al langer volgt, weet dat Efterklang het experiment niet schuwt maar er tegelijk toch altijd op toeziet dat het resultaat beluisterbaar blijft.

Piramida klinkt iets verstilder, en dus minder poppy, dan voorganger Magic Chairs en vertoont eigenlijk meer raakpunten met het inmiddels acht jaar oude Tripper: de sound is gelaagder, en veel van de songs wentelen zich in melancholie. De muziek ontstaat grotendeels uit laptops, maar de geluiden komen niet zomaar uit een presetje. Op zoek naar ongebruikelijke geluiden trok de band naar Spitsbergen en meer specifiek het verlaten spookstadje Piramida, waar ze de achtergelaten koolmijn indoken om er geluidsopnamen te maken van mijnschachten, grotten, afvoerbuizen en rails. Die werden nadien net zolang geloopt, gesampled en vertimmerd tot er écht muziek doorheen schemerde, en het resultaat vormde het uitgangspunt voor de tien nummers die uiteindelijk deze vierde plaat vormen. De samples worden aangevuld met strijkers, een meisjeskoor, en een blazerssectie. Opmerkelijk hoe zo'n veelheid aan geluiden in zo'n discrete, verstilde muziek resulteert. Less is - ook dit keer - écht more. (4AD)

Download eerst: 'The Ghost'

8
Cat Power - Sun
Sun laat een herboren Cat Power horen. Ternauwernood, want Cat moet haar andere acht levens er tegelijk doorgejaagd hebben in de laatste zes jaar. Chan Marshall, zoals Cat Power echt heet, voert sinds 2006 een ongelijke strijd met een rist kwelduivels. Na de release van The Greatest - haar laatste langspeler met eigen werk - kampte Power met een alcoholverslaving, kreeg ze een zenuwinzinking, zagen fans en pers een wrak op het podium en liep haar relatie met acteur Giovanni Ribisi dramatisch op de klippen.

Sun moet het spreekwoordelijke licht aan het eind van de tunnel bieden. Dat merk je aan de sound waarin herwonnen levenslust aarzelend zijn opwachting maakt. Met Sun maakt de zangeres ook een balans op van die bewogen jaren. In een onthutsend eerlijk 'Cherokee' kijkt Cat Power over haar schouder heen, en verzucht ze: "I never knew love like this." Waarna de dolk nog eens wordt rondgedraaid in het hart: "I never knew shame and now I know why."

Ondanks de voortdurende herinnering aan levensverdriet, slaagt Marshall er op Sun toch in om opbeurend te klinken. Daar zit de hand van Philippe 'Cassius' Zdar ongetwijfeld voor iets tussen: synths en andere elektronica krijgen voorrang in deze songs, die liefst van al afwijken van de vertrouwde Memphis soul en deltablues. Naast Zdar laat ook Iggy Pop van zich horen: hij speelt de engel op haar schouders in 'Nothin' but Time'. En verder is er voor leden van The Dirty Three en Jon Spencer Blues Explosion ook een glansrol weggelegd in 'Ruin'. Moedig, oprecht en avontuurlijk klinkt deze Sun. Geen Cat in een zak, dus. (Matador)

Download eerst: 'Nothin' But Time'

7
Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city
Lang geleden dat een rapper zo veel indruk maakte, en dan nog met een mainstreamplaat die de geweerschoten van de gangsta rap echoot. Bijzonder is dat Kendrick Lamar deze ruige hiphopstijl tegelijk eert én er afstand van neemt. Als een straatpoëet analyseert hij met knappe taalvondsten hoe het criminele wereldje trekt aan jonge zwarten die, net als Lamar zelf, opgroeien in achterstandswijken. Zo vormt deze debuutplaat één lang verhaal - ondanks de mad city waarin hij rondhangt, blijft Lamar een good kid - dat de allure van een roman krijgt. Om zijn relaas te doen, kijkt Lamar door de ogen van zijn jongere ik, waardoor je hem op deze plaat volwassen hoort worden. De typische gangstergrootspraak van een ghetto kid (hij vergelijkt zijn jongeheer met de Eiffeltoren in 'Backseat Freestyle') slaat zo langzaam om in intieme zelfreflectie ('Real').

Even veelgelaagd als de inhoud is ook de muziek, geleverd door de creatiefste beatmakers van het moment. Tel daarbij Lamars flexibele flow, de originele samples ('Beach House'!) en de gastrollen voor Drake en Dr. Dre, en je weet: dit is nu al een klassieke hiphopplaat. (Interscope)

Download eerst: 'Bitch, Don't Kill My Vibe'

6
Django Django - Django Django
Met dit debuut toont Django Django dat ze meer zijn dan het onwezenlijk catchy riedeltje van dé single van het jaar 'Default'. Wie laat er anders de geluiden van een tropisch regenwoud overvloeien in een spaghettiwestern uit de toekomst?

Na een avontuurlijke roverstocht presenteerden ze elementen van hun favoriete invloeden op een fantasierijke manier. Django Django steelt van de besten en weet bovendien een eigenzinnige balans in die eclectische mix te bewaren. Zo gaat de op Kraftwerk geïnspireerde intro van 'Hail Bop' over in het verkapte ritmespelletje van 'Storm'. Een persoonlijk pleidooi voor meer kokosnoten in de popmuziek hoor je in 'Love's Dart' terwijl 'Skies Over Cairo' je meevoert op een vliegend tapijt richting piramides in vergelegen woestijnen. Het stof van de Sahara wordt verruild voor surfgitaren boven een soms steriele zangstijl. Toch beschikt de band over voldoende passie. Psychedelica en elementen van bluegrass, klinkt onverenigbaar maar Django Django maakt van die veelgelaagde complexiteit een opvallend simpele oefening. (Because/Ribbon Music)

Download eerst: 'Skies Over Cairo'

Morgen volgt het zesde een laatste deel van deze lijst. Discussieer intussen mee via de Facebookpagina van M.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234