Donderdag 17/10/2019

De lotgevallen van Redneck Ron

De Academy liet er eerder dit jaar geen twijfel over bestaan: in 2013 zaten de beste acterende mannen in Dallas Buyers Club. Daar valt iets voor te zeggen, maar die twee Oscars tillen de film al bij al niet boven de degelijke subtop.

Dallas Buyers Club

Biografie
Regie: Jean-Marc Vallée

In 1992 stierf Ron Woodroof, redneck en rodeorijder, op 42-jarige leeftijd. Zes jaar eerder had hij te horen gekregen dat hij aids had - toen nog een vuile ziekte van, of toch in het niet bepaald ruim bemeten wereldbeeld van Woodroof, 'smerige flikkers' - en nog een maand te leven had. Die maand was buiten de Texaanse overlever in Woodroof gerekend: hij begon op dat moment nog niet goedgekeurde geneesmiddelen te nemen, ze op illegale wijze in te voeren en ze ook te verdelen onder lotgenoten. Vierhonderd dollar per maand lidmaatschap betalen en je kreeg alle medicatie die je nodig had: ziedaar de Dallas Buyers Club.

Tot zover de waargebeurde feiten waarop deze biopic gebaseerd is. Matthew McConaughey, in zijn nu echt wel definitieve etappe van een lange rittenkoers naar het Serieuze Acteurschap die vroeg in de jaren negentig begon bij onzin als The Return of the Texas Chainsaw Massacre (samen met ene Renée Zellweger) en over een rist nutteloze romcoms voerde om uiteindelijk bij de Oscar voor beste acteur te eindigen, is niet minder dan briljant als conservatieve cowboy.

De scènes waarin de dokters hem vertellen dat hij aids heeft en het daaropvolgende ongeloof in zijn fanatiek heteroseksuele ogen zijn onbetaalbaar, en dan hebben we nog niets gezegd over Jared Leto, die ook een beeldje op de schoorsteen heeft staan voor zijn bijrol als de travestiet Rayon. Door zijn bezigheden met de absoluut verschrikkelijke rockband 30 Seconds to Mars waren we even uit het oog verloren dat hij in de eerste plaats een fantastische acteur is. We wisten dat eigenlijk al sinds Requiem for a Dream, maar nu zullen we het - beloofd - niet meer vergeten.

Kauwen met uw reet

Aan de acteerprestaties heeft het dus niet gelegen (al is Jennifer Garner als uiteindelijk bevriende dokter wel een beetje bleekjes), en toch is Dallas Buyers Club geen topper over de hele lijn. Misschien had de Canadese regisseur Jean-Marc Vallée een iets minder conventionele biopic moeten maken, die niet zo braaf binnen de lijntjes kleurt en niet zo zorgvuldig de Hollywood-ingrediëntenlijst afloopt?

Anderzijds: hoe verkeerd kan een film zijn waarin de heerlijke oneliner "Ik sla je tanden zo diep dat je met je reet zal moeten kauwen" zit?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234