Dinsdag 22/06/2021

De logica van het experiment

sonic youth

Als gitaarmuziek, ondanks de populariteit van techno, house, hiphop en drum'n'bass, vandaag nog altijd vitaal en relevant is, hebben we dat in een niet geringe mate aan Sonic Youth te danken. De New Yorkse groep zweert nu al twee decennia lang bij vernieuwing en avontuur, staat met het ene been in de punktraditie, met het andere in de avant-garde, en heeft sinds haar ontstaan dermate haar stempel gedrukt op alles wat alternatief en onafhankelijk klinkt, dat ze zonder schroom de Velvet Underground van haar generatie mag worden genoemd.

De sound van Sonic Youth komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen. Met stukjes vocabulaire en grammatica uit het werk van The Stooges, Glenn Branca, Television, DNA en Albert Ayler heeft het gezelschap een unieke taal ontworpen die uitsluitend haar eigen logica volgt. Afwijkende stemmethoden, een onconventioneel gebruik van het instrumentarium, een perfect evenwicht van noise en melodie, de voortdurende spanning tussen feedbackuitbarstingen en gitaarcrescendo's: het zijn stuk voor stuk trucs uit het Sonic Youth-arsenaal die al vaak door anderen zijn geïmiteerd maar tot op heden nooit zijn geëvenaard. De jongste jaren leek de groep een beetje te stagneren, maar met het onlangs verschenen Murray Street maakte ze, met Jim O'Rourke als pas toegetreden vijfde bandlid, misschien wel haar coherentste plaat sinds Experimental Jet Set. Die cd mag dan al verrassend melodieus en rechtlijnig klinken en terugrijpen op de 'klassieke' rock van Neil Young en The Grateful Dead, hij bezit niettemin de onmiskenbare Sonic Youth-identiteit.

Het kwintet kwam pas een kwartier voor zijn optreden in Werchter aan en oogde aanvankelijk een beetje gespannen. Aan de kwaliteit van de set deed dat echter nergens afbreuk: met het noisy geschraap dat opener 'Bull in the Heather' inleidde, had Sonic Youth meteen de juiste toon te pakken. Bassiste Kim Gordon en de gitaristen Thurston Moore and Lee Ranaldo wisselden elkaar af achter de microfoon en zoals verwacht stond een groot deel van de set in het teken van de nieuwe plaat. Dat leverde een concert op waarin toegankelijkheid en experiment elkaar perfect in evenwicht hielden. 'The Empty Page' was pure pop en 'Rain on Tin', dat door Moore werd opgedragen aan de vrijdag overleden Who-bassist John Entwistle, dreef op vernuftig door elkaar geweven gitaarharmonieën. Het spel van melodie en tegenmelodie domineerde ook het broeierige 'Disconnection Notice' en het stormachtige 'Radical Adults Lick Godhead Style'. Dit was mooi op dezelfde manier waarop een abstract-expressionistisch of kubistisch schilderij mooi kan zijn.

Van de oudere nummers uit de set onthielden we een adembenemend 'Cotton Crown', een hoekig en punky 'Drunken Butterfly' en een verrassend 'Kool Thing', waarin de groep zich, zij het tongue in cheek, vergreep aan alle clichés van het stadiongebeuren: overspannen gitaarduels en theatraal gezwaai met microfoons. Nog nooit hadden we Kim Gordon, op haar negenenveertigste nog altijd een van de meest sexy vrouwen uit de rockmuziek, zo ongeremd zien dansen op het podium. De New Yorkers hebben hun naam dus niet gestolen: Sonic Youth beschikt over de eeuwige jeugd. (DS)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234