Maandag 18/11/2019

Column

De link tussen schwalbe en doping is snel gelegd

Beeld Kos

Filip Joos is sportjournalist. Zijn bijdrage verschijnt elke donderdag in De Morgen.

Philippe Clément, assistent-coach van Club Brugge, aarzelde afgelopen maandag in Extra Time nadrukkelijk bij de vraag of de trainersstaf van Club met goudhaantje Maxime Lestienne had gepraat over de fopduik waarmee Clubs linkervleugel een paar wedstrijden geleden op Daknam een strafschop versierde. Uiteindelijk koos hij voor een eerlijk antwoord: "Ja. Dat hij nadien in het interview de schwalbe niet had mogen toegeven."

Het zal wel verschrikkelijk naïef van me zijn, maar dat was toch even slikken. Allereerst omdat zowat elke persvoorlichter ter wereld Lestienne net zou prijzen voor dat interview: de schwalbe was zo zonneklaar dat ontkennen ridicuul ware geweest. Als mijn zoontje met bruine vegen tot in zijn haar volhoudt dat hij geen chocolade heeft gegeten, ben ik bezorgder over de leugen dan over die graaihandjes in de keukenkast zelf. Maar dus vooral omdat Clément impliciet toegaf: neen, we veroordelen dit soort bewust misleidend gedrag niet, dat is geen issue in de opvoeding van een jong talent.

Daar is Club Brugge natuurlijk geen uitzondering op, ik durf er heel wat op te verwedden dat bijvoorbeeld ook John van den Brom de voorbije dagen geen vaderlijke arm om Mattias Suarez heeft geslagen en tegen zijn fluwelen Argentijn heeft gezegd: "Matí, die duiken in het strafschopgebied, stop daar eens mee, het ziet er niet uit..." Of misschien nog net dat laatste wel, het ziet er niet uit, maar dan in de zin van: doe het beter, lieve spits van me, neem desnoods acteerlessen, want nu lijkt het alsof je jezelf van de tienmeterplank in het olympische zwembad richting het fonkelende blauw stort...

Lekker is dat: scheidsrechters zijn dé schietschijf van deze play-offs en trainers stomen van woede bij elke vergissing, maar vinden dus wel dat hun spelers bewust de fluiteniers in het ootje mogen nemen. Het is als met die andere schwalbe, het ontduiken van belastingen. Je geld lekker op de Kaaimaneilanden parkeren, tuurlijk, maar wel de controleur verketteren omdat hij je schamele Belgische rekening net iets te ijverig napluist.

Als ik me één dag in het archief van de VRT opsluit, vind ik op zijn minst twintig voorbeelden van de voetballer Philippe Clément die witheet van woede naar een scheidsrechter stormt omdat de spits die hij moest bewaken zich in het strafschopgebied voor dood heeft laten vallen. En als ik naar Hilversum rij, van John van den Brom hetzelfde. Anders gezegd: een actie die ze als voetballer verafschuwden, laten ze als trainer oogluikend toe.

Dubbele moraal, wedstrijdvervalsing, misleiding: de link tussen de schwalbe en de dopinguitwassen van de wielersport is snel gelegd, zeker als je er ook nog eens de aansporing tot omertà bij optelt.

En er zijn meer gelijkenissen. Als je aan de eersteklassetrainers vraagt wat ze verkiezen, een competitie zonder schwalbes of een landstitel dankzij een schwalbe in de laatste minuut van de beslissende wedstrijd, kiezen ze geheid voor het laatste. Net zoals ploegleiders in de koers geen halve seconde moe(s?)ten nadenken op de vraag of ze een dopingvrije sport willen, of met het allerlaatste en nog niet wijdverspreide product de gele trui op de Champs Elysées willen binnenrijven.

Helemaal verenigd in kinderachtigheid worden voetbal en wielrennen wanneer ze met het ultieme alibi komen aandragen: "Ja maar, juffrouw, de ander doet het ook!" Mijn juf (en die van u ongetwijfeld ook) in de lagere school antwoordde dan: "Zozo, ga jij dan ook uit het raam springen als de ander dat doet?" Maar ach, misschien is het voor dat soort repliek al te laat, misschien valt er niks meer te springen en zitten voetballers en wielrenners al op de bodem van de misleidingsindustrie.

Als lemmingen hebben ze zich over die afgrond gestort. Een collectieve überschwalbe.

Dus wordt de referee een dopingjager, maar dan eentje die met vooroorlogse middelen (zijn ogen) niet de peer van Pollentier (een trage val van Coppens), maar wel de allernieuwste wespen en broden van de medische wereld (de perfecte fopduik van Lestienne) moet zien op te sporen. Ik ben principieel tegen elke vorm van heksenjacht, en lang niet elke val in de zestien is een schwalbe en neen, een echte strafschopfout uitlokken is géén misdaad, maar ik ben een groot voorstander van tv-beelden voor de zuivere, zonneklare fopduik: twee matchen schorsing voor de voetballer, en in geval van zege of gelijkspel, puntenaftrek voor zijn club.

Om de regel helemaal performant te maken, vervallen deze straffen als de speler meteen na de val berouw toont en de ref meldt dat er niks aan de hand was.

Ik zweer u: na drie maanden zijn we van de fopduik verlost.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234