Dinsdag 02/03/2021

De lijdensweg van een Citibankgedupeerde

‘Mijn vriend en ik hadden bij Citibank ongeveer 40.000 euro op een termijnspaarrekening staan. Toen die afliep, kregen we het voorstel om 50.000 euro op een zogenaamde bundled note te zetten.’ En toen begon de ellende voor onze redactrice.

Stel: ik koop een fles Chileense wijn in Delhaize. De wijn blijkt zuur. Ik breng ze terug naar de winkel, en Delhaize geeft mij mijn geld terug. Klinkt logisch. Een logica die ze bij Citibank niet kennen. Toen we bericht kregen van Citibank dat ons spaargeld niets meer waard was, werd ons aangeraden om naar Amerika te bellen. Naar het failliete Lehman Brothers. Citibank was zelfs zo vriendelijk om een brief te sturen met het Amerikaanse telefoonnummer. “Hello America? Veerle Helsen here. Can you give me my Citbanksavings back? Please?”Mijn vriend en ik hadden bij Citibank een termijnspaarrekening. Toen die afliep, kregen we het voorstel van de bank om ons spaargeld op een zogenaamde bundled note te zetten. Er waren twee voorwaarden: de instapprijs was 50.000 euro en het geld moest twee jaar vast staan. Het voorstel klonk veelbelovend: in het beste geval kregen we een mooie interest, in het slechtste kregen we het startkapitaal terug. Die 50.000 euro, dat was ál ons spaargeld. Er is ons beloofd dat er niets mee kon gebeuren. Mensen vragen ons wel eens: heb je dan de kleine lettertjes niet gelezen? Uiteraard, zeggen we dan beleefd, terwijl we het eigenlijk willen schreeuwen. Wat staat er in de kleine lettertjes? Het woord kapitaalsgarantie.Op een dag - ten tijde van de eerste crisisberichten in de VS - krijgen we een telefoontje van Citibank dat we ons spaargeld mogelijk nooit meer zullen terugzien. In het slechtste geval zijn we al ons geld kwijt, wordt er gezegd. Van 100% kapitaalsgarantie naar 0% kapitaal. Later bellen we nog met onze contactpersoon bij de bank die ons de bundled note had aangeraden. Hij begrijpt er zelf niets van. Het zal de laatste keer ooit zijn dat we iemand van Citibank hierover aan de lijn krijgen.Vanaf dan proberen we vruchteloos langs alle mogelijke manieren informatie te verkrijgen. We mailen meerdere malen naar de ombudsman van Citibank. Geen antwoord. Volgens de media moeten we een dossier indienen bij de federale ombudsman. We doen dat, maar we krijgen een bericht terug dat we eigenlijk bij de FOD economie moeten zijn. Daar wordt ons op het hart gedrukt dat een advocaat niet nodig is. Nog later wordt ons gemeld dat we een klacht van benadeelde persoon bij het parket moeten indienen. Ook die richtlijn volgen we op. In juli verschijnen in de media artikels dat zo’n klacht niet voldoende is, dat de gedupeerden enkel hun geld kunnen terugkrijgen als ze een advocaat inschakelen en zich burgerlijke partij stellen. Verbaasd bellen we naar het parket. Het parket van Brussel heeft een algemeen infonummer waar zelden iemand opneemt. Als we uiteindelijk toch iemand aan de lijn krijgen, worden we 10 x doorverbonden naar ‘de juiste dienst’. Hoe surreëel ook: niemand kan antwoord geven op de vraag of wij de juiste stappen ondernomen hebben. Zelfs de dienst dagvaardingen niet, die de brieven opstelt naar alle betrokken personen. “Mevrouw, de lijst van personen die wij moeten aanschrijven, staat op een diskette (!). Er is geen beginnen aan om jullie naam te zoeken.” We gaan dan maar zelf langs bij het parket in Brussel, in de hoop via menselijk contact meer te weten te komen. Er wordt ons aangeraden om zelf het dossier Citibank te gaan inkijken. Dossier is een groot woord, het zijn een veertigtal mappen bijeengeraapt papier - adressen, bankuittreksels, telefoongegevens, brieven van advocaten... - samengehouden door een touwtje. Onze namen vinden is een hopeloze missie, want alles zit door elkaar en een inventaris ontbreekt.

Ombudsman vermist

Intussen krijgen we een sprankeltje hoop, omdat een weekblad bericht dat een 200-tal gedupeerden van Citibank hun centen hebben teruggekregen. De criteria zijn onduidelijk, Citibank zwijgt in alle talen. We gaan langs in ons kantoor en wonder boven wonder duikt ons beleggersprofiel op. Toen we daar maanden geleden al naar gevraagd hadden, kregen we geen kopie te zien. Nu krijgen we het alsnog in onze handen. Wat erop staat, is in ons voordeel: we hebben het op een na laagste beleggersprofiel, voor “de belegger die zijn kapitaal wil behouden en bereid is om gedurende een korte periode een beperkt risico te lopen om een rendement te bekomen dat licht hoger is dan dat van een spaarboekje.” We voelen ons gesterkt en sturen een aangetekende brief naar Citibank met de nieuw ‘opgedoken’ informatie. Geen reactie. We sturen nog een keer een mail, en voor het eerst krijgen we wel een reply: “Citibank is bezig met een analyse van elk individueel dossier, u wordt op de hoogte gebracht van de resultaten van zodra het onderzoek is afgerond”. We proberen hun ombudsman te bellen, maar we krijgen niemand aan de lijn. Bestaat die ombudsman überhaupt? We wachten trouwens nog altijd op de resultaten van dat onderzoek. Aan geld ontbreekt het de bank intussen duidelijk niet, want overal zien we reclame opduiken. Advertenties in magazines, banners op websites, reclamepanelen in het straatbeeld, logo’s op voetbalwedstrijden... er is voor ons geen ontsnappen aan Citibank. Maar wat nog het meeste bloed van onder onze nagels haalt, zijn de klantenbrieven die we met de regelmaat van de klok in de bus krijgen. Over hoe we het rendement op ons spaargeld kunnen verhogen. Grote blauwe letters schreeuwen ons toe: “Uw spaargeld bij Citibank plaatsen, is de juiste keuze maken!”Hoeveel moeite zou het kosten om de namen van de 4.000 gedupeerden uit het reclamebestand te halen?Dan goed nieuws van het parket. Een brief met uitnodiging voor de rechtszitting in de Brussels Event Brewery. Na de onzekerheid, eindelijk bevestiging dat we betrokken zijn in het proces. Maar we zijn er nog niet, zo blijkt dinsdag. Een kattige voorzitster snauwt de aanwezige gedupeerden toe dat ze een nieuw dossier moeten indienen. Voor de zoveelste keer. In het Frans dan nog. Meer dan driekwart van de gedupeerden is Nederlandstalig en Citibank vraagt een Franstalig proces aan. Je zou ze er bijna verdenken dat ze dat bewust doen, om verwarring te veroorzaken. “Ze hebben ons geld afgepakt, en ze spuwen nog een keer goed in ons gezicht erbij”, zei een gedupeerde dinsdag in Terzake en hij verwoordde daarmee beleefd het woedegevoel dat leefde bij iedereen in de zaal.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234