Dinsdag 24/11/2020

InterviewLust & liefde

‘De liefde gleed weg. Intiem waren we nauwelijks nog, alleen af en toe op zondagochtend’

Beeld Getty Images/Maskot

Karel (64) was een leven lang getrouwd met een mooie, leuke en warme vrouw. Met de jaren verwelkte haar aantrekkingskracht, en dat speelde hem lang parten, ook na haar dood. Alleen zijn, ervaart hij vandaag als een hemelse zegen.

In het begin was het alleen zijn vreselijk en ik wist, geconditioneerd, fantasieloos, maar één oplossing en dat was een datingsite. Ik maakte er kennis met een vrouw die vroeger klant was in mijn bakkerswinkel, maar toen ze snel zei een andere man te prefereren, was ik allang blij. Ik datete alleen omdat ik dacht dat het moest. Ik was 61 toen mijn vrouw overleed en had een intensief leven achter de rug. Vijf kinderen, een eigen zaak, diverse verhuizingen, iedere dag heel vroeg op.

“De eerste vijftien jaar van ons huwelijk kon ik me niet voorstellen dat er iemand gelukkiger was dan ik. Maar geleidelijk, zo rond mijn veertigste, werd het minder. De liefde gleed weg. Intiem waren we nauwelijks nog, alleen af en toe op zondagochtend. Ik had geen behoefte meer en zij leed eronder. Om het probleem uit de weg te gaan, gingen we al lang niet meer tegelijk naar bed. Zij bleef ’s avonds nog wat hangen op de zetel, met een glaasje luisterde ze naar muziek en kwam pas boven als ik sliep.

“Mijn vrouw zei een dag voor ons huwelijk: ‘Eén ding, ik ga nooit in de winkel werken’. Maar toen ik het winkelmeisje op staande voet ontsloeg omdat ze geld ontvreemdde, zei mijn vrouw: ‘Vooruit, één ochtend dan’. Ze is nooit meer achter de toonbank vandaan gekomen. Ze kende het hele dorp en het verenigingsleven. Ze was iemand die jonge meisjes met zorgelijke gezichten de winkel in riep en achter in de ­keuken zomaar een half uur over hun ­problemen kon praten. Nadat mijn vrouw in de winkel kwam werken, verdubbelde binnen een paar jaar de omzet.

“Dag en nacht waren we samen. Ik leerde haar alle kneepjes van de bakkerij. We zorgden dat we altijd vrolijk waren en goed samenwerkten, want niemand wil een chagrijnige bakker en bakkersvrouw. Ik heb weleens tegen mijn kinderen gezegd: ‘Wij hebben elkaar in die jaren leeggezogen’. Veertig jaar getrouwd geweest, maar geleidelijk raakte het op. De vertwijfeling en onzekerheid begonnen aan haar te knagen. Op een terras in Spanje met een veel te amicale en slanke serveerster kon mijn uitdijende vrouw, druipend van het zeewater, nauwelijks haar ­stekeligheid verbergen.

“Een keer kwam mijn vrouw naar boven en zei dat het haar stak dat ik geen seksuele ­belangstelling meer had. Ik heb toen echt een tijdje meer mijn best gedaan, want ik had met haar te doen. Ik sloofde me uit om haar te ­behagen maar ik deed het met tegenzin, want de manier waarop zij aangeraakt wenste te ­worden, vond ik helemaal niks. En hoezeer het me ook spijt, genot kan je niet afdwingen. Of zoals ze hier in het dorp zeggen: met geweld krijg je nog geen konijn gedekt. Vroeger, de ­eerste jaren, hadden we geweldige seks. Ik praat hier nooit met iemand over, nooit. Dat doet haar tekort.

“Een geweldige vrouw was ze. In drieënhalf jaar tijd baarde ze onze vijf kinderen. Ik was ervan overtuigd dat ik nooit meer een ander wilde. En wat was ze mooi, zo mooi. Mannen die weleens een poging waagden, kregen van haar meteen lik op stuk. Ze hoorde bij mij.

Veel soorten liefde

“Op een dag, begin 2016, viel me op hoe vaal en moe ze eruitzag en ze zei, ja, ik ben op, laten we de winkel verkopen. Ik probeerde nog wat tijd te rekken, wilde het hele jaar volmaken, maar zij bleef erbij, 1 mei zouden we met ­pensioen gaan. En wat kon ik haar weigeren? Haar leven lang was ze loyaal geweest aan mij, nu was het tijd om rust te nemen. We hadden een mooi groot huis met een grote tuin, we hadden kleinkinderen, maar we waren nog maar net met pensioen toen ze ziek werd en stierf.

“Een vriend zei later tegen me: ik heb enorme bewondering voor hoe je haar verzorgd hebt al die maanden, maar het had ook iets ­klinisch. En ik dacht: je slaat de spijker op de kop. Soms, zoals vandaag, denk ik, zouden we gescheiden zijn als ze niet was gestorven? Maar nee. Er zijn zo veel soorten liefde. Aantrekkings­kracht en seksualiteit zijn maar een klein puntje van de taart. Loyaliteit is zeker zo belangrijk. Mijn vrouw zei weleens als we terugkwamen uit het ziekenhuis: ‘Wat ben ik blij dat je er voor me bent’. Alles of niets is misschien hoe de jeugd denkt, maar waarom zou je alles wegdoen als fragmenten ook heel gelukkig maken? Vorige week liep ik in de supermarkt, ik groette een jonge vrouw die vroeger vaak in de winkel kwam en vroeg in het voorbijgaan: alles goed? Ze liep me achterna en zei, nee, eigenlijk niet, mijn man heeft een ander. Scheiden gebeurt hier aan de lopende band, juist onder dertigers.

“In het eerste jaar na de dood van mijn vrouw had ik geen idee wat ik moest doen, ik voelde me eenzaam en langzaam wegglijden. Al die tijd in de bakkerij en tijdens haar korte ­ziekbed had ik nooit hoeven nadenken, de ene handeling volgde vanzelfsprekend op de andere. Nu had ik hoop noch angst noch plicht. De foto van mijn vrouw stopte ik in een lade, de aanblik was te pijnlijk.

“Maar toen ik die op een dag toch tevoorschijn haalde en in een lijst in mijn slaapkamer zette, herinnerde ik me het briefje dat ze ook had nagelaten en dat ik niet eerder had durven lezen. Ik vouwde het open en las: ‘Als je je eenzaam voelt, zoek dan hulp’. Ongelofelijk, zoals zij mij kende. ‘Zingeving,’ sprak de psychologe vervolgens, ‘dat is wat je zoekt.’ En ook al kende ik dat woord maar half en had ik het nooit zelf uitgesproken, ik kocht een hondje, begon te wandelen, schrapte alle verjaardagsbezoeken en kocht een nieuwe fiets. Nog niet eerder was ik zo gelukkig. Als ik in bed wil blijven liggen met de krant kan dat, en als ik ’s avonds een tv-serie wil kijken ook. Nu alles wat ‘moest’ is gedaan, is het alleen zijn een hemelse zegen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234