Zondag 13/06/2021

De lente van de revanche

Alles wat 2006 bracht - pijn, frustratie, woede -, zou Alessandro Petacchi het liefst uit zijn geheugen wissen. In Sanremo vindt hij de ideale gelegenheid: zijn gitzwarte herinneringen wil hij met champagne op de Via Roma wegspoelen.

Door Sven Spoormakers

MILAAN l Eigenlijk is Alessandro Petacchi een gerateerde Scandinaviër. Of tenminste een Noorman verkleed in een Italiaan. Want elke druppel emotie verdringt de spurtbom naar zijn binnenste, goed verborgen voor de buitenwereld. Behalve als hij vandaag wint: 'Milaan-Sanremo is de koers van mijn leven.'

Bij Petacchi horen geen uitbundige kus- en knuffelfeestjes na alweer een sprintzege zoals bij Tom Boonen - die nochtans meer op een Viking lijkt dan Petacchi op een verhitte zuiderling. Nee, Petacchi wint met de armen wijd open, de mond gesloten en achter zijn donkere brillenglazen ogen groot van verbazing. Want diep in zijn binnenste houdt hij er niet eens van, van al dat gesprint.

"Ik heb er nooit van gedroomd om een sprinter te worden, omdat ik er geen bén. Robbie McEwen, dat is een echte sprinter. Ik heb er hard voor moeten werken om die kwaliteiten te ontwikkelen. En ik heb het geluk gehad dat ik de tijd gekregen heb om ze te ontwikkelen. Anders was ik een gewone gregario geweest, een knecht, want bergop was ik met mijn lijf nooit een fatsoenlijk coureur geworden."

Eén keer toch liet Petacchi de emotie de bovenhand nemen: zondag 10 september 2006, in het Spaanse Almussafes, op het einde van rit vijftien van de Vuelta. Petacchi was er ziedend omdat zijn landgenoot Claudio Corioni, die de sprint aantrok voor Lampreploegmaat Danilo Napolitano, hem de pas afsneed en bijna ten val bracht. Petacchi koelde zijn woede met een stevige vuistslag op de bus van Lampre en brak daarbij een handwortelbeentje. Met de klap was het seizoen voorbij. Het was een treurig einde van een zwart jaar. "Eén keer liet ik mezelf gaan. Vreemd, want ik wind me anders nooit zo op", zegt Petacchi.

Een jaar geleden was er nog niets aan de hand. Alessandro Petacchi was als vanouds als een wervelwind aan het seizoen begonnen. In de Spaanse Ruta del Sol solde hij met wereldkampioen Tom Boonen. Keer op keer kreeg de jonge Belg een pak slaag van de gewiekste Italiaan. Behalve één keer, in Sevilla, toen Boonen zich liever doodspurtte dan zich nog een keer gewonnen te geven. Want voor Milaan-Sanremo was het belangrijk dat de boeman - Petacchi - ten minste één keer bedwongen werd.

Die uitslag veranderde niet veel voor Petacchi. Hij bleef, als snelste onder de snellen, de topfavoriet voor La Classicisima, de klassieker onder de klassiekers (dat vinden ze in Italië). Tom Boonen was een waardig uitdager, maar zeker niet meer dan dat. Die zaterdag 19 maart 2006 kreeg Petacchi gelijk, dat hij sneller was dan Tom Boonen. Alleen was het jammer dat Filippo Pozzato - jong, Italiaan, begeerd en vooral ploegmaat van Boonen - een eindje voor Petacchi over de streep op de Via Roma flitste.

Maar na Milaan-Sanremo ging het mis. Petacchi wou zich in Vlaanderen komen tonen. Vond dat hij met zijn robuuste lijf op de kasseien ook wat te winnen had. Maar hij ging roemloos ten onder, het hoongelach van de Vlaamse coureurs achtervolgde hem tot in La Spezia. Enkel in Gent-Wevelgem kon hij zich een beetje meten met de Flandriens: derde werd hij, gevloerd door Thor Hushovd en, godbetert, David Kopp.

"Die koers rij ik dit jaar nog eens. Gent-Wevelgem ligt me. En misschien rij ik ook nog de Ronde van Vlaanderen. Ik hou wel van een nieuwe uitdaging van tijd tot tijd. Maar mijn kansen om te winnen daar zijn, tja,... klein. Kijk, vorig jaar begon ik aan de Koppenberg in twintigste positie. Dat is alsof je als honderdste de Cipressa opdraait. Dat zegt alles. De Ronde van Vlaanderen passioneert me. Ik weet dat ik lichamelijk in staat moet zijn om die wedstrijd te winnen. De hellingen liggen me perfect. Maar om de een of andere reden wéét ik dat ik er nooit zal winnen. En daarom lijkt het mij beter dat ik me enkel nog concentreer op wat ik het beste kan: sprinten."

Zijn Waterloo in Vlaanderen was nog niets vergeleken met wat komen zou in mei. In het Waalse dorpje Wanze, niet eens zo ver van het échte Waterloo, sloeg hij tijdens de druilerige derde Girorit tegen het asfalt. Petacchi reed, huilend van de pijn en voortgeduwd door zijn ploegmaats van melkbrigade Milram, de resterende veertig kilometer nog tot boven op de Naamse citadel, beloofde er dat hij de volgende dag opnieuw zou starten en strijden voor de nagestreefde ritzege, maar moest na een onderzoek in de kliniek van Namen terug naar huis. Zijn knieschijf was gebroken, zijn veerkracht ook.

"Twee maanden lang heb ik mijn fiets niet aangeraakt. Na 35 dagen gips mocht ik met fysiotherapie beginnen én weer leren lopen. Vreselijk was dat, want al mijn spieren waren weg. Gelukkig had ik genoeg aan mijn hoofd met de bouw van mijn nieuwe huis, in Marina di Massa - we rijden er op weg naar Sanremo bijna voorbij - want het was een bijzonder moeilijke periode. Het ergste was nog dat ik niet fietste, maar dat ik tegelijkertijd op mijn eten moest blijven letten. Een kilo of vijf extra zou me nog meer werk gekost hebben."

Het is vandaag dat Alessandro Petacchi die gitzwarte periode uit zijn carrière helemaal wil vergeten. Winnen op de Via Roma, zoals twee jaar geleden, moet zijn gedeukte blazoen opblinken. Want de tijden zijn veranderd. Vorig jaar nog was hij het die Tom Boonen een pak op de broek gaf in de sprintjes vóór het echte werk. Dit jaar kreeg de Italiaan in Qatar enkel het achterwiel van Boonen te zien. In Valencia kreeg hij op zijn donder van Daniele Bennati, de nieuwe Italiaanse sprintbom. En in Tirreno-Adriatico van zowat iedereen, eigenlijk. "Moet ik nu gaan twijfelen?", vraagt Petacchi zich af. "Of moet ik vaststellen dat ik al van héél ver teruggekomen ben?"

Negen centimeter: dat is hoeveel Petacchi al teruggewonnen heeft. Nog één centimeter, zegt hij, en dan heeft hij opnieuw dezelfde linkerdijspier als vóór het ongeval in Wanze. Maar die ene centimeter zal hem niet beletten om vandaag Milaan-Sanremo te winnen. Want de 'grinta' die hij kwijt was na die druilerige dag in mei is weer helemaal terug. Ook al won hij niet in de Tirreno, toch maakte hij indruk op de concurrentie.

"Ik zoek geen revanche voor mijn gemiste jaar. Of voor de gemiste zege van vorig jaar, toen Pozzato voorop bleef. Ik wil enkel een mooi seizoen volmaken. Dat hangt een beetje af van hoe het met mijn knie evolueert. Maar het zou fantastisch zijn als ik op de Via Roma zou winnen. Na alle problemen die ik gehad heb, verdien ik het om daar te winnen, vind ik. Milaan-Sanremo is uniek: de afstand, de snelheid, de finale. Het is de koers van mijn leven. Mijn zege van 2005 heeft mijn leven ook veranderd. Want ik stond er onder enorme druk, want het jaar voordien was ik 'maar' vierde geworden. En volgens de critici zou ik nooit een koers van langer dan 200 kilometer winnen. Die dag heb ik het tegendeel bewezen."

Dezelfde critici - de Italiaanse pers en de oud-campionissimi - hebben nu vooral lof voor Daniele Bennati. Petacchi? Díé moet eerst maar bewijzen dat hij opnieuw de oude is. "Ik heb toch al zes koersen gewonnen? Ik ben tevreden met wat ik heb. Natuurlijk zit ik nog niet op 100 procent, dat is normaal. Ik brak mijn knie, niet mijn arm of schouder. Voor een renner is dat ongeveer het belangrijkste lichaamsdeel. Ik weet dat ik veel tijd nodig heb om opnieuw mijn oude niveau te halen. Ik moet nog veel koersen en vooral veel sprinten. Ik heb intussen de weerstand wel, maar ik mis nog explosiviteit. Die krijg ik enkel met sprinten. Ik weet ook niet wanneer ik weer helemaal de oude ben. Over een maand misschien, twee maanden, of misschien duurt het nog een half jaar."

Ook daarin is Petacchi dus geen Italiaan, want zij hebben geen geduld. Ooit al eens in Milaan of Rome voor het rode licht gestaan?

Na alle problemen die ik gehad heb, verdien ik het om in Sanremo te winnen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234