Zondag 05/12/2021

De laatste stuiptrekkingen van Appelmans

Sabine Appelmans denkt en praat openlijk over haar fin de carrière; ze voelt aan dat ze met haar tennis geen te hoge ambities meer mag koesteren. Haar uitschakeling in Wimbledon gisteren is symbolisch: wedstrijden die ze vroeger wel zou winnen, wint ze nu niet meer. Toch wil ze nog een jaar voortdoen. 'Tenzij ik op het einde van het jaar niet meer in de tophonderd sta.' Maar geen nood, de aflossing van de wacht staat klaar. Dat kan Kim Clijsters vandaag al bewijzen tegen Amanda Coetzer.

WIMBLEDON.

BART FIEREMANS

Wie kent ze nog: de proefkonijnen in dienst van het Belgische vrouwentennis. Ann Devries en Sandra Wasserman effenden in de jaren tachtig het pad als eerste generatie Belgische tennissters die bij de vrouwen op internationaal niveau iets te zeggen hadden. Beiden waren een topvijftigplaats waard: goed, maar geen topklasse. Grand slams waren voor hen een avontuur, geen routine. Er was nog plaats voor vermaak. Devries vertelde eens hoe ze haar eerste wedstrijd op Wimbledon beleefde, tegen Claudia Kohde-Kilsch, toen de nummer acht van de wereld: "Ik was zestien jaar, mijn spel leek nergens naar. Ik sloeg absurde ballen, ik verloor 6-0 en 6-1, maar ik vond het prachtig. Ik was zo blij op Wimbledon gespeeld te hebben."

Sabine Appelmans was jarenlang het boegbeeld van de tweede generatie toptennissters in België, al heeft Monami-Van Roost haar de laatste twee jaar overvleugeld. Beiden begonnen relatief jong op het circuit, en bereikten een hoger niveau dan de vorige generatie. Appelmans stond jarenlang heel stabiel in de topdertig. Monami-Van Roost haalde zelfs even de toptien, en zetelt nu nog comfortabel in de toptwintig. Maar de tand des tijds laat zich voelen, meer bij Appelmans, die toch al 38 grandslamtoernooien speelde en daarmee tot een select clubje behoort dat veel applaus verdient.

Gisteren eindigde haar negende Wimbledon-deelname. Misschien ook haar laatste Wimbledon, maar daar wil Appelmans nog niet aan denken. Nathalie Dechy, een topdertigspeelster, had haar uitgeschakeld in twee sets: 6-3, 7-6. Appelmans speelde niet slecht, vond ze zelf, maar had vele kansen op winst in de tweede set laten liggen. Maar zo doet ze de laatste tijd wel vaker, haar wedstrijden eindigen steeds vaker met een stuiptrekking. En de ontgoocheling na de nederlaag was snel weggeëbd. Winst of verlies, moet ze zich er nog langer druk om maken?

Voor Appelmans is het woord stoppen geen taboe meer. Haar hoofd zit nu al bij de kinderen die ze na het jaar 2000 wil hebben, en bij de welverdiende rust, wat ze "eens genieten van het leven" noemt. Maar tot en met het jaar 2000 had ze zich voorgenomen nog eens alles te geven, en daar blijft ze in geloven. "Ik kan terugkeren in de topvijftig." Nu staat ze tachtigste, iets beter dan enkele weken geleden, toen ze even buiten de tophonderd was beland. En dat is echt wel de grens. Appelmans. "Als ik eind dit jaar niet meer in de tophonderd sta, stop ik. Ik wil geen kwalificaties in grand slams of kleine toernooien spelen. Maar zover zijn we nog niet. Mijn niveau ligt nu echt wel hoger dan de tachtigste plaats van nu."

Een gedwongen afscheid door de omstandigheden wenst Appelmans zich liever niet toe. "Ik wil stoppen bij een hoge ranking, en zelf het moment kunnen bepalen wanneer het zo ver is." Appelmans had zich nog een doel gesteld: nog één keer wilde ze aan de Olympische Spelen (Sydney 2000) deelnemen. Maar zelfs dat wordt moeilijk, ziet Appelmans in. "Met mijn tennis van de laatste maanden verdien ik geen selectie. Het kan nog, maar ik vind ook dat je de jeugd een kans moet geven."

Een faire gedachte, want juist die jeugd presteert nu al heel opvallend. De derde generatie Belgische topspeelsters (Justine Henin en Kim Clijsters) laat dingen zien die doen vermoeden dat ze nog hoger mogen mikken dan de vorige generatie. Appelmans: "Die meisjes hebben nog een hele toekomst voor zich. Alles is nieuw voor hen, ze zijn gemotiveerd, ze zien tennis als fun. Ook ik zag dat zo toen ik zestien jaar was."

Clijsters liet gisteren ook zien hoe onbevangen ze tegenover het tennis staat. Het maakt niet veel uit tegen wie ze speelt. Coetzer of een ander reekshoofd, ze haalt de schouders op. Clijsters wist zelfs niet dat ze bij eventuele winst tegen Coetzer op Steffi Graf kan stuiten. "Die journalisten gaan er schijnbaar van uit dat ik ga winnen", prevelde ze tegen haar coach Carl Maes.

De wedstrijd tegen Coetzer is een testcase om te zien hoe matuur Clijsters al speelt tegen een topper. Een zenuwachtige indruk maakt ze hoegenaamd niet, ook al weet ze dat ze misschien op één wedstrijd van grote bekendheid staat. "Oh, daar denk ik niet aan. Dat zien we wel als het zover is", zegt ze. Carl Maes denkt wel dat Clijsters een kans heeft tegen Coetzer: "Maar ze zal er wel klaar voor moeten zijn dat de bal enkele keren meer terugkomt. Coetzer maakt weinig fouten. Het best zet ze haar iets zwakkere forehand-kant onder druk."

En verliest ze, so what? Kim Clijsters wil in dat geval nog het juniorentoernooi op Wimbledon spelen, en hunkert daarna naar een weekje rust. En misschien kan ze dan ook wat meer andere Wimbledon-wedstrijden zien, naar haar idool Patrick Rafter bijvoorbeeld. Want ook dat is een wens van Kim Clijsters: "Zolang Rafter maar niet verliest."

Van Roost en Clijsters spelen vandaag derde ronde Wimbledon

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234