Dinsdag 15/10/2019

De kracht om gestrande levens terug recht te trekken

Tja, wat doet een mens met wat niet bruikbaar is, niet marcheert of niet in het plaatje past? Weggooien! Niet zo in Duikvlucht. Studio Orka biedt dingen én mensen een tweede kans, in een voorstelling om lang in hoofd en hart te bewaren.

Duikvlucht, nog tot 22 juli en van 7 tot 31 augustus (niet op zaterdag en maandag, en niet op 30 augustus) om 19 uur, woensdag en zondag om 15 uur. www.zva.be

Jawel, ze daagden op, wadend door diepe plassen, gehuld in kleurige regenjassen of schuilend onder paraplu's waar het water in stralen vanaf goot. Het publiek van de Zomer van Antwerpen heeft zich locatietheater eigen gemaakt, de geneugten van het Belgische weer incluis. Maar niemand had gerekend op de winterse hagelbollen die die dag op Linkeroever uit de hemel zouden storten.

Na een uur hopen op beterschap kregen de toeschouwers die dat wilden de kans om terug te keren. Lag het aan het aandoenlijke optimisme van de dappere vrijwilligers, aan de onvermoeibare energie waarmee een verzopen Joris Hessels de wachttijd bleef volpraten, of aan de ijzersterke reputatie die het Gentse Studio Orka zich in minder dan tien jaar tijd verworven heeft? Het publiek bleef massaal zitten. En het had gelijk.

Braakballen

In die reputatie wordt vooral de sprookjesachtige magie geroemd van de knotsgekke installaties die vormgever Philippe Van de Velde bouwt, samen met Martine Decroos de drijvende kracht achter Orka. Denk aan de grot uit Lava, het behekste huisje van Berninna of de toptechnologie van het speurdershoofdkwartier in Mister More, Lady Less. In het verleden had de vertelling het soms moeilijk om tegen deze verbazingwekkende blikvangers op te tornen, al bleek Orka altijd al te beschikken over een uiterst sensibel stel voelsprieten voor wat onder de huid van de samenleving broeit. In Duikvlucht is dat onevenwicht rechtgezet: de wisselwerking tussen spel, vormgeving en vertelling klopt zo goed dat zich als vanzelf meerdere betekenislagen ontvouwen.

Drie onrustige, onzekere personages bewonen een industrieel domein aan de oevers van de Schelde. Losers zijn het, allemaal worstelen ze met een verlies, of een afwijzing. De overgevoelige Daniel (Dominique Van Malderen) is sinds het vertrek van zijn broer sociaal angstig, zijn bezorgde vriend Nico (Hessels) krijgt als pakjesbezorger dagelijks de deur op zijn neus, de identiteit van herder en Scheldejutter Mandus (Titus De Voogdt) wordt door iedereen weggelachen. Plastische metafoor voor hun bestaan in de luwte is de wonderlijke 'braakballencarwash' waarmee Daniel samengeklitte rommel van de bodem van de Schelde opvist, schoonmaakt en sorteert, want "alles verdient een tweede kans", ook wat uitgebraakt wordt, ook wie niemand meer moet hebben.

Ontroerend

Veel Orkavertellingen gaan in essentie over innerlijke bevrijding, dikwijls gevolgd door een fysiek uitbreken uit een bekende/beschermende biotoop. Ontroerend is de zorgzaamheid waarmee Van de Velde telkens opnieuw de onvrijwillige huis clos van zijn personages vormgeeft, vol mededogen voor hun kwetsbaarheid, hun weerloze onaangepastheid aan 'buiten'. Hij gunt hen een even hilarisch als melancholisch universum waarin ze tijdelijk kunnen schuilen, tot iets of iemand hen wakker schudt en het echte leven instuurt.

In Duikvlucht zorgt de komst van het veermeisje Vera (Ruth Beeckmans) voor een dynamiek die de gestrande levens opnieuw vlot trekt. Overwin je angsten, durf het leven te grijpen, zo spoort Duikvlucht - maar ook elke andere Orkaproductie - zijn (jonge) publiek aan. Van zo'n gedachte en van zo'n voorstelling krijgen wij vleugels.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234