Vrijdag 27/11/2020

De kont van Kathleen en andere verhalen

Alweer een nacht of zeven wakker gelegen, afgelopen week, en wat knalt er dan allemaal door eens mens zijn schedel, wilt u weten ?

Hier en daar een natte droom beleefd (Koning Marc in het Land van de Blote Wijven!) of hoe ik op latere leeftijd nog een gerespecteerde singer-songwriter zou kunnen worden door à la méthode van de Mens genaamd Frank Vander Linden op zijn nieuwe single gewoon een melodie van Jacques Dutronc te jatten en tegelijk ook maar de titel van Billy Bremners 'Loud Music In Cars', en snoozend moeten lachen met het grapje "Kent ge die van die twaalf advocaten die verzopen waren?", dat verder gaat met "Ik ook niet maar het is toch een goed begin", van die dingen.

Maar toch vooral veel cerebraal gewoel van het genre "Haalt Amy Winehouse Allerzielen nog boven of al onder de grond ?" of "Begint het gezicht van Olivier Maingain nu op het achterwerk van Bart De Wever te lijken of is het net andersom ?" en "Waarom komen al die vervelende vlaggenzwaaiende Vlamingen die doen of ze zo bezorgd zijn om Brussel en omstreken er niet gewoon wonen want dan is gelijk de verfransing ingedijkt, de economische toestand van de hoofdstedelijke regio aanzienlijk verbeterd én het fileprobleem opgelost?"

Moesten ze het aan mij vragen dan zou ik het wel weten maar het probleem is: niemand vraagt mij ooit wat!

Nu, niemand, dat is ook niet echt waar want volgende dinsdag land ik normaliter met mijn volle gewicht in een van die drie smalle zetels van de set van De slimste mens ter wereld en ik heb het voorgevoel dat de beminnelijke Erik Van Looy mij daar wel een en ander gaat vragen waar ik - zo verneem ik uit volkomen betrouwbare bron - in geen lichtjaren het antwoord op zal weten.

Ik kan de perverten onder u dus volmondig geruststellen en aanraden van zeker te kijken indien u eens een soort van mens live wil zien sterven op Eén.

Waarom ik dan toch meedoe aan zo'n dom spelletje, vroeg een van mijn zes fans me, laatst.

Laat het antwoord simpel zijn: poen !

Het is toch algemeen geweten dat Woestijnvis zo'n modale quizkandidaat algauw 12.000 euro vervoerskosten heen en 19.900 euro zitpenning én 12.000 euro vervoerskosten terug en een ons onversneden cocaïne toeschuift, plus een bonus van 24.900 euro per aflevering dat je in de eerste drie eindigt, wat, toegegeven, bij De slimste mens niet zo moeilijk is.

Maar goed, het leven gaat verder.

In Gent hebben ze bijvoorbeeld de rode lopers gestofzuigd en de kartonnen Oscarbeelden een beurt goudverf gegeven en hebben alle plaatselijke politici hun schoenen opgepoetst om nog eens te schitteren op het mondaine luik van het Internationaal Film Festival aldaar.

De hoogwaardigheidsbekleders hebben er ondertussen bij de openingsceremonie hun enige film van het jaar gezien, dezelfde prent die ze straks in de eindejaarslijstjes van de betere bladen meteen ook maar de beste film van het jaar zullen noemen.

Ikzelf zal er niet bij zijn, deze keer. Mijn mondain gehalte ligt ver onder het nulpunt en toen ik enkele jaren geleden eens zo'n Gents event wilde betreden in het gezelschap van mijn gewaardeerde vriend en collega Frank Van Passel werd ons door de trut van dienst op strenge toon gemeld dat we niet binnen mochten omdat de receptie alleen toegankelijk was "voor belangrijke mensen", en dat terwijl wij binnen heel duidelijk Siegfried Bracke en Jef Geeraerts konden zien staan, toch wel twee typevoorbeelden van onbelangrijke mensen.

Maar laten we vooral zeer duidelijk zijn, ik heb niets tegen het Filmfestival van Gent. Behalve misschien dat het een Filmfestival is. En in Gent plaatsvindt.

Ik verklaar me nader: ik hou niet van festivals. Of ze nu met film, beaujolais nouveau of het Brabantse trekpaard te maken hebben. Ik voel me altijd ongemakkelijk bij de overdosis films, beaujolais of Brabantse trekpaarden die je op zo'n gebeuren, samen met andere 'festivalgangers' in een beperkte tijd en in een beperkte ruimte door de strot geramd krijgt.

Nu is het Film Festival van Gent - en ik heb er in een vorig leven wereldwijd toch zo'n kleine vijftig bezocht - nog uitzonderlijk goed georganiseerd door meestal bijzonder aardige en competente mensen die echt van film houden en ik geef toe dat het wel volledig aan mij zal liggen: als misantroop en claustrofoob zijn recepties, congressen, themadagen, conventies, persconferenties, autosalons, lezingen met lichtbeelden, concerten van film- of andere muziek, projecties met voorstelling van cast en crew achteraf even ontspannend als drie weken dolen in het shoppingcenter van Wijnegem.

No more filmfestivals, dus maar toch is het goed dat ze bestaan, zodat armlastige filmcritici als Erik Stockman van de Humo of Steven De Foer van De Standaard eens een dag of tien lang gratis warm eten krijgen en in een proper bed kunnen slapen terwijl ze van de dikke kont van Kathleen Turner dromen.

En Gent ? Dat mag er natuurlijk zijn.

Ik haal mijn mosterd nog altijd bij Tierenteyn en laatst heb ik in de Hema bij de Korenmarkt niet minder dan 20 blauwe bics voor 1 euro gekocht en die werken drie maanden later nog allemaal. Leve Gent !

Volgende keer: 'Creatief boekhouden mét tuitmondje' door professor F. Moerman.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234