Zondag 17/10/2021

De koning van Amerika

Wat ga ik die Barack Obama straks toch zo verschrikkelijk missen!

En nog erger: wat mis ik hem nu al!

Ja, ik weet het, hij heeft die gore gevangenis van Guantanamo niet gesloten, en zijn hervorming van de ziekteverzekering is zelf ook nog een beetje ziekjes en er zijn nog altijd arme mensen in Amerika. Ik weet het.

Maar toch weet ik ook dat het straks kouder gaat worden in een wereld zonder Obama.

Ik mag de 44ste president van de Verenigde Staten niet alleen om wat hij denkt en zegt en doet, maar ook om de manier waarop hij dat allemaal denkt, zegt en doet.

Ik bewonder de wijze waarop hij quasi achteloos van een vliegtuigtrap komt denderen; ik bewonder de perfecte timing die hij hanteert wanneer hij pauzes in zijn prachtige toespraken aanbrengt. Hoe hij zo die momenten markeert waarop je wel verplicht bent om na te denken over wat hij net gezegd heeft.

Ik word ontroerd door de zachtheid waarmee hij een kinderhoofdje aait, een slachtoffer van een natuurramp in de armen sluit of hoe hij zijn rechterhand soms op de onderrug van zijn buitengewone vrouw aanbrengt.

Ik hou van de onmiskenbare swing die elk van zijn bewegingen lijkt te sturen, van de aangeboren elegantie waarmee hij een golfclub hanteert of hoe hij een lint rond de nek van merkwaardige mensen als Bruce Springsteen, Robert De Niro, Michael Jordan of Ellen DeGeneres hangt. En daarmee ook de gemeenschap van de rock, het acteursgilde, de sportwereld, de lichtjes andersgeaarde mensen omarmt.

Ik vind - en verwar mij a.u.b. niet met een politicoloog - dat ik met recht en reden iets minder bang mag zijn van Obama's handen in de buurt van de atoomknop dan van die varkenspoten van Das Donald.

En nee, ik ga niet mee in het nieuwe denken dat ons wil sussen met de mededeling dat die Trump nog zo slecht niet is als iedereen wel denkt en dat we hem een kans moeten geven en dat er onder die sprekende pruik vooralsnog geen nieuwe Adolf Hitler te bezichtigen valt.

Natuurlijk niet.

Zelfs de Führer was nog geen Adolf Hitler toen hij nog geen Führer was.

Hij was toen een wat mistevreden Oostenrijkse zondagsschilder die alleen maar droomde van de dag waarop hij "Germany Great Again" kon maken. En even later peinsde dat je bij gebrek aan brandhout een oven ook wel aan de praat kunt houden door er af en toe een Jood, een Roma-zigeuner of een homoseksueel in te steken.

We moeten hem een kans geven, dat zal wel.

Maar moeten we de wereld wel zomaar in handen geven van een wild om zich heen meppende en luid roepende megalomane magnaat met een wansmakelijk rood petje op?

Ik zie tot nog toe geen warmte bij hem, geen empathie, geen inlevingsvermogen, geen hoop.

Je stapt nu eenmaal niet zomaar in de schoenen van Obama.

Obama was toch een beetje de Koning van Amerika, nee?

En die moet nu zijn eivormige bureau overlaten aan die schreeuwlelijke luchtkastelenbouwheer van een Trump?

Laat me lachen.

Of huilen.

Iets wat de Koning van Amerika ook goed kan, trouwens.

Hebt u hem gezien toen er wat zoutig vocht aan zijn linkeroog ontsnapte terwijl Aretha Franklin voor hem een bloedstollende versie van Carole Kings 'A Natural Woman' bracht? Kings & Queens onder elkaar, dacht ik toen.

En dan moet het natuurlijk niet vanzelfsprekend droog blijven.

Et Donald dans tout ça?

Zult u denken.

Wat ik denk is: "Lock him up!"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234