Zondag 13/06/2021

De kloon van de Kannibaal

Hij lijkt fysiek op Eddy Merckx, heeft het fietsenpark van zijn held quasi gekopieerd en wil de legende van de Kannibaal verder uitdragen. De idolatrie van West-Vlaming Frans Geldof kent geen grenzen. De verjaardag van de echte Merckx is ook voor hem speciaal: ‘Iedereen die te jong is om Merckx nog te hebben zien koersen, kan gewoon naar mij komen kijken.’

Lookalike van Eddy Merckx viert 65ste verjaardag van zijn idool

Edouard Louis Joseph (Eddy) Merckx is 65 geworden. Gisteren, op zeventien juni. Om de zoveel jaar wordt deze datum aangewend om de beste coureur uit de geschiedenis extra in de bloemetjes te zetten, en verhevigt weer even de nationale liefde voor Merckx. Het zijn telkens weer momenten waarop inkt noch papier gespaard wordt om de grootsheid van de Kannibaal in woord en beeld te vangen. De zeventiende juni is een dag waarop vaders tegen hun kinderen zeggen: “Ik heb die nog zien koersen, altijd alleen, altijd voorop.”

Overal te lande wordt Merckx gevierd, telkens weer. Ook in de noeste kleigrond van Diksmuide. Eddy werd pas écht Eddy op de Tourmalet of de Taaienberg, maar zijn ultieme supporter woont in Woumen, dans le plat pays. Vijftig wordt hij binnenkort, Frans Geldof, maar eigenlijk is hij net 65 geworden.

Getooid in een wollig, zwart trainingspak (“Van Molteni, uit 1974”) doet Geldof zijn verhaal. Hij wijst naar een stapel boeken die opengespreid op de tafel liggen. Boeken bol van Merckxfoto’s. Alle beelden, alle teksten, álles van zijn grote idool verzamelt Geldof. Aan de kast in de woonkamer hangt een lange sliert wielertruitjes. Nagemaakte exemplaren uit de jaren zestig en zeventig, van alle ploegen waar Merckx ooit voor reed. “Mijn liefde voor Merckx gaat terug tot mijn eigen jeugd. Ik was zestien en nam zelf deel aan koersen. ‘Je lijkt op Eddy’, wierpen mijn concurrenten me steeds voor de voeten.’

Niet onterecht. De donkere groeven in zijn voorhoofd, samen met zijn gitzwarte manen, doen inderdaad aan Eddy Merckx denken. “Zelfs mijn vader leek op de vader van Merckx. Al van jongsaf aan ben ik supporter. Neem daar mijn look bij en je begrijpt waarom ik zo fanatiek ben. Dat hij nu 65 is geworden, is ook voor mij erg speciaal. Het is ook míjn verjaardag."

‘Fanatiek’ is een heus understatement. Geldofs idolatrie voor Merckx grenst aan het absurde. Hij troont ons mee naar zijn heiligdom, zoals elke coureur er wel een heeft: een klein atelier dat ruikt naar olie, naar tubes, naar nostalgie. Ergens in de hoek van het kleine kamertje ligt een foto van Merckx die aan zijn fiets sleutelt. Het sein voor Geldof om het beeld tot in de puntjes na te bootsen. Dezelfde trui, van Molteni, dezelfde werkbank (!), dezelfde tandwielen, dezelfde derailleur, exact dezelfde fiets waarmee Merckx in 1969 de concurrentie aan flarden reed in de Tour, dezelfde stickertjes op de fiets, tot dezelfde schroeven onder het zadel.

“Werkelijk alles klopt. Zelfs zijn schoenen heb ik laten maken bij een lokale schoenmaker”, legt Geldof uit. “De Tourfiets is misschien wel het pronkstuk, maar het materiaal waarmee hij in 1974 opnieuw wereldkampioen werd, heb ik ook. De oude fietsen kocht ik bij een handelaar in de buurt, om ze dan volledig om te bouwen tot perfecte duplicaten van de fietsen waarmee Merckx geschiedenis schreef. Ik wil zijn historie naar het heden brengen. Iedereen die te jong was om Merckx te zien koersen, kan naar mij kijken.”

Geldof beperkt zijn passie niet tot het atelier achter in de tuin. Hij gaat vaak op pad, niet als Frans, maar als Eddy. “Bij grote wedstrijden, genre Ronde van Vlaanderen, trek ik erop uit. Maar niet zonder voorbereiding. Neem nu de Ronde van 1975. Vooraleer de weg op te gaan, zoek ik foto’s van die koers. Alleen van Eddy. Dan bestudeer ik ze: zijn startnummer, kleur van helm, merk van het petje tot zelfs de eindtijd van de koers."

Voor aanvang van de grote klassiekers trekt de perfect uitgedoste Geldof naar de startplaats, om dan een uurtje voor de profs zélf op het parcours te rijden. Ook dit jaar. “In Brugge ben ik vertrokken. Getooid in de bruine Moltenitrui met het rugnummer één. Na een plaatselijke ronde ben ik met de auto naar Oudenaarde gereden, naar de heuvelzone.”

De jaarlijkse climax van Geldofs Ronde van Vlaanderen situeert zich op de Kapelmuur in Geraardsbergen. Tot rond 15u30 is het publiek nog toegelaten op de haast mythische kinderkopjes, van dan af is het wachten op de profs. "Goh, voor mij is dat onbeschrijfelijk. Dit jaar was ik tijdig op de Muur. Volledig geëquipeerd reed ik die zee van mensen in. ‘Eddy! Eddy! Eddy! Dan ben ik écht Merckx, die uit de Ronde van 1975, de Eddy die achterom kijkt om te zien of Verbeeck er nog aanhangt. Heerlijk. Reed Eddy in 1975 links op de kasseistenen? Dan doe ik dat ook. Hing hij voorover gebogen? Dan ik ook. En vergis u niet, ik rijd ook met dezelfde versnelling als Merckx indertijd. Al heb ik mij dat wel beklaagd bij de beklimming van de Ventoux. Met een 42-23 omhoog klauteren is geen lachertje."

Een paar jaar geleden deed de Ronde van Italië Luik aan voor een proloog. Geldof nam naar eigen zeggen ook deel aan de minitijdrit, door na het vertrek van alle profs zijn rondje af te malen. Toch is de lookalike niet altijd even welkom op de koers. Ook zijn relatie met de échte Eddy is weinig amicaal. "Dat begrijp ik wel. Hoe zou je zelf zijn als iemand je imiteert. Dat is voor niemand leuk. Maar ach, als Michael Jackson en Elvis Presley lookalikes hebben, waarom de beste renner ooit dan niet?” vervolgt Geldof. “Het blijft wel moeilijk als ik in zijn buurt vertoef. Dan ben ik nerveus, en hij eigenlijk ook. Dergelijke confrontaties probeer ik nu tot een minimum te beperken. Het enige wat ik wil is de geschiedenis van Eddy Merckx uitdragen.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234