Donderdag 21/10/2021

De kleine prins van Tomorrowland

Een druilerige donderdagavond in het Waalse dorpje Dour. Boris Daenen kucht. Tweeëntwintig als leeftijd, Netsky als alter ego. Aanbeden tussen Londen en Moskou, ziek in le pays noir. Edoch.

Een straal deo onhouseder de oksel, een flinke slok Jupiler in het keelgat. Daenen klapt zijn MacBook open, Netsky vuurt tien tellen later zijn eerste beat op De Balzaal af. Zevenduizend paar handen in de lucht.

"Rotzak", zal een Dour-crewlid Daenen later die nacht toeroepen. "Het is jouw schuld dat ze die balustrade hebben geplooid. Drie jaar geleden was dat al. We hadden nooit gedacht dat die drum-'n-bass zo kon exploderen."

Want ontploffen doet het. Uit de schouw van De Balzaal komt stoom. Witte stoom. Als God een dj is, dan is Netsky een paus in de dop. "Het was cool", zal Daenen na zijn set zeggen. Voldaan, maar nuchter. Slappekes vooral. "Dour was precies helemaal mee."

Later die donderdagnacht, ergens tussen de liefde en de leegte, dartelt Boudewijn De Groots 'Tante Julia' plots over de radiogolven: "En nu ben ik wat ouder en nu woon ik overal / En 's morgens weet ik vaak niet waar ik 's avonds slapen zal / Ik reis de hele wereld door / Het zonlicht achterna."

Twee dagen later, Victoria Park Londen. Van terril naar Tower Bridge. Ook hier regent het. Katten en honden, dat spreekt. Prominent op de affiche van het Loveboxfestival: The Drums, Katy B en Santigold. Hip, hipper, hipst. Dicht in de slipstream van de kanjers: Netsky. "Ik ben echt superziek, man", begroet hij even na zeven. "Maar anders sebiet een pintje pakken?"

Gisteravond nog vormde hij de parel aan de kroon van de Hospitality Night in Bristol, de labelavond van de beroemdste stal uit het drum-'n-basscircuit. Netsky is Hospitals paradepaardje: gedreven, geïnspireerd, aanjager. Steven Defour van de dansvloer. Maar vandaag staat Londen op de rider. Voor drum-'n-bass wat Mekka is voor moslims.

"Oi! You are Netsky, aren't you? You are our hero, man! We zagen je op Glastonbury vorig jaar: het beste dat we ooit gezien hebben! By the way, zou je ons niet gratis kunnen binnenloodsen?" Een roedel puistige pubers herkent Netsky aan de artiesteningang en verwart adoratie met opportunisme. Daenen bloost even, en wijst ze vervolgens af.

"Hier in Londen word ik constant aangesproken", zal hij later toegeven. "Soms omdat ze iets van je willen, maar het blijft sowieso altijd heel leuk om feedback te krijgen. Ik zit weken en maanden thuis te werken aan iets en dan is het fantastisch om reactie te krijgen van fans. Een nieuw nummer dat blijkt aan te slaan: fantastisch."

En of het aanslaat. Iets na achten beklimt Daenen de Hospital Stage. "Lovebox, make some noise for our most promising artist: Netsky!", schreeuwt SP:MC in de microfoon. Vrouwen werpen begeerlijke blikken, mannen stoere handgebaren. Op de vierde rij: twee puistige pubers van daarnet. Over het hekken gesprongen. Of eronder. Of erdoor. Dwars door alles heen om hun held aan het werk te kunnen zien. Boven hun hoofd floept een tiet tevoorschijn. De tijd van hun leven, zoveel is duidelijk.

En zij niet alleen. De massa lacht en zweet. Kronkelt, trekt gekke bekken en toont oogwit. Kwijlt, hapert, schuurt en kreunt. En gilt finaal om meer. Een collectief orgasme heet dat. La petite morte op toon gezet, schuim boven handgeklap.

Voor de mengtafel: een koele kleine prins. Netsky zet zijn koptelefoon op. En af. En op. En af. Draait aan een knopje links, drukt op een toets rechts. Kushandjes, kwijl en katzwijm versus cool, calm and collected. "U mixed as being chased by the devil!", facebookt een van de 186.858 fans de dag nadien. Ter vergelijking: 2 Many DJs telt er 128.291.

Op een flightcase op het podium kleeft een waarschuwing: 'fragile'. Had evengoed op Daenen kunnen hangen. Niets aan de jonge Antwerpenaar - losse jeans, geel t-shirt met 'H' in halfopen cirkel - verraadt kapsones of scrupules. Dat blijkt ook achteraf in zijn backstagecontainer. "Het was keiplezant", zegt hij koeltjes, terwijl buiten de beats onverstoord voortdenderen. Opmerkelijk: werden in Dour de eerste rijen nog integraal ingepalmd door mannelijke aanbidders, dan zwaaiden in Londen borsten en billen de plak. "Ik heb het ook gezien. Typisch voor de UK, allemaal meisjes die achteraf backstage proberen te geraken. Af en toe lukt dat, als ik mij minder mottig voel dan nu (lacht)."

Timide hoeder

Stagediven in Dour, trekken en sleuren in Londen. Op het einde van zijn set ontvouwt zich een heuse moshpit. "Ik wou het publiek een beetje wilder krijgen vanavond, dus heb ik wat harder gespeeld. Maar eigenlijk doe ik dat niet graag. Ik ben niet zo'n voorstander van moshpits, met al dat bloed en zo."

Het tekent Daenen. Publieksmenner zonder bloeddorst. Timide hoeder over wilde kudde. "Je moet constant heel goed naar het publiek kijken. Je bent er niet om jezelf te entertainen, wel om je publiek te entertainen. Een aantal zaken zijn basis, maar voor de rest speel ik op improvisatie."

Vandaag speelt Daenen op het Antwerpse Tomorrowland. De kleine prins komt thuis. "In België draait alles vooral om house-dj's. Ik wil zeker geen muziek maken waar al te dik op ligt: 'alstublieft, ik wil op de radio gedraaid worden'. Maar het is natuurlijk wel heel tof dat een nummer als 'Moving With You' op Studio Brussel te horen viel, zeker overdag. Een goeie stap, want drum-'n-bass wordt in België anders alleen maar 's avonds laat gedraaid."

'Moving With You': songtitel werd levensleus. "Ik merk bij mezelf echt een grote evolutie met vorig jaar. Toen stond ik hier keistijfkes, nu durf ik zelfs al eens op de tafel gaan staan. Ik heb intussen genoeg positieve feedback gekregen om mij wat zekerder in mijn vel te voelen."

Een handtekening bij Hospital was voor Daenen dan ook de inktgeworden jongensdroom. "Vanaf mijn achttiende heb ik constant dingen zitten doorsturen naar Hospital. Het duurde even, maar uiteindelijk kreeg ik toch een reactie. Toen is het allemaal erg snel gegaan. Binnen de twee weken zat ik hier in Londen en had ik een contract getekend. Ongelooflijk."

Niet het minst voor Daenen zelf. Het stond immers niet bepaald in de sterren geschreven dat drum-'n-bass zijn alfa en omega zouden worden. "Mijn vader heeft wel een grote platencollectie, maar die zat vol seventiesklassiekers. Zo heb ik als kind veel naar Marvin Gaye en Gladys Knight geluisterd en speelde ik zelf op de drums. Ik was vooral geboeid door akkoorden en hoe hun opeenvolging bepaalde emoties kan veroorzaken. Tot mijn zestiende. Mijn maten waren zot van drum-'n-bass en wilden mij al lang eens meepakken naar Stealth Bombers, een drum-'n-bassfeestje in Wommelgem. Ik kwam daar toe en er lag net een remix op van Kanye West, ik wist niet wat ik hoorde. Die energie! Die snelheid! Ik dacht toen wel nog dat die dj dat allemaal live aan het spelen was (lacht). Sinds die dag wou ik drum-'n-bass maken. En op lokale feestjes in het Antwerpse kon ik af en toe eens naar buiten komen met mijn nummers."

Tot december 2009. Dan schuift een mail uit Londen binnen. En wordt de opleiding Multimedia stopgezet. "Toen ik te horen kreeg dat ik bij Hospital kon beginnen, heb ik gewoon 'foert, ik stop ermee' gezegd. In het begin zagen mijn ouders dat niet zo zitten, maar het voorbije jaar zijn ze bijgedraaid. Mijn ma is wel nog wat ongerust, maar mijn pa is supertrots. Hij heeft een doos met alle posters waar ik optreed en als ik een flyer vergeet mee te brengen uit het buitenland is hij kwaad."

Maar daar blijft de ouderlijke participatie bij. Met een navelstreng kan een dj immers weinig aanvangen. "Af en toe pak ik ze eens mee naar een concert of festival, maar naar Engeland zal ik ze niet snel meepakken, zeker niet naar Londen. Ze zouden misschien een verkeerd beeld krijgen van de wereld waarin hun zoon leeft (lacht)."

Niettemin staat Daenens bed nog steeds in het Antwerpse Edegem, een nauwelijks opmerkbare stip op de landkaart. Fuzz noch buzz. "Ik heb het voorbije jaar heel hard nagedacht over een verhuis naar Londen, want meestal zit ik toch maar twee of drie dagen thuis. Maar als ik dat wassen en plassen er nog bij zou moeten nemen ... . En ik heb eigenlijk ook echt nood aan mijn thuis, als houvast."

Nottingham, Poznan, Zurich, Ibiza: na Tomorrowland wacht opnieuw de vlucht vooruit. "Ik heb dit jaar al Australië, Canada en de VS gedaan. Binnenkort ga ik naar Japan en dan terug naar Nieuw-Zeeland. Vorig jaar speelde ik op oudejaarsavond in Gisborne, de eerste stad ter wereld waar de zon opkomt. Ongelooflijk mooi! Ik heb daar toen toevallig een piloot leren kennen, die me nog naar mijn volgende feestje heeft gebracht. Met een fles champagne in zijn privévliegtuig naar Australië, waar ik drie uur later moest spelen. Abnormaal."

'Abnormaal', uitgelezen adjectief voor Daenens dagindeling. Eenzaam ook, zo lijkt. Boris en de laptop, samen het luchtruim door. "Het is helemaal niet eenzaam, juist omdat je op elke plek wel nieuwe mensen leert kennen. Ik reis heel graag alleen, dan leer je veel gemakkelijker nieuwe mensen kennen. Ik zoek liever alleen mijn weg. En bovendien zie ik de andere dj's van mijn label minstens een of twee keer per week. Wij zijn echt één grote familie intussen."

Hospitality, de naam als voorteken. "Maar op sommige plekken wens je toch dat je niet alleen was. Zoals in Rusland, het meest chaotische land waar ik al heb gespeeld. Drie weken geleden moest ik op een groot festival in Moskou spelen. Op de luchthaven werd ik opgewacht door vijf Russen die geen woord Engels spraken. Die duwden mij snelsnel een telefoon in de hand en zeiden 'Speak to boss! Speak to boss!' Aan de andere kant hoorde ik iemand zeggen: 'Don't worry, these are my friends, you can trust them.' Pure James Bondstijl dus. Keiplezant. Maar uiteindelijk is de politie daar, vier uur voor de start van het festival, binnengevallen met mitrailleurs en luid gebrul. De rekeningen bleken niet betaald, dus alles moest afgelast worden. En de eerste keer dat ik in Sint-Petersburg moest spelen, begonnen al die Russen spontaan geldbriefjes naar mij te gooien, die ik dan moest signeren terwijl ze massaal foto's begonnen te nemen. Ik heb toen zeker duizend handtekeningen moeten geven. En er was maar achthonderd man!"

Jelle Vanendert zet de Tour op zijn kop, Boris Daenen draait Lovebox dol. Strijden voor groen en bollen op het podium in Parijs, dansen groen van de bollen voor het podium in Londen. "Dat hoort erbij, zeker in Engeland zijn drugs sterk geïmplementeerd in de cultuur. De helft van dit festival zit aan de dope. Ik zou er zelf nooit aan beginnen, maar ieder zijn keuze."

Van computervirus tot oorwurm

Camil, goede vriend en op Dour nog welgekomen ruggensteun, is er in Londen niet bij. Werken. Op zaterdagavond. Om de studies te betalen. Dan heeft Daenen het beter getroffen. "Met mijn vrienden over normale dingen kunnen praten houdt me met de voeten op de grond. Ik kan hier goed van leven, ja. Al is Engeland zeker geen topland qua betaling. Als ik in België even groot zou zijn als hier, dan zou ik vijf of zes keer meer verdienen dan nu."

Rest één mysterie. Netsky: van computervirus tot oorwurm, euh? "Een lang belachelijk verhaal van toen ik nog zestien was. Ik was bezig met mijn allereerste nummer, was er al een maand mee bezig en zag ineens dat mijn computer er heel raar aan toe was. Er zat blijkbaar een virus op, ik kon helemaal opnieuw beginnen. Dat virus heette Netsky. Mijn rare redenering was: als ik mezelf Netsky noem, gaan de mensen dat virus misschien per ongeluk downloaden in plaats van mijn muziek. Nooit gewerkt (lacht)."

Daenen spurt de backstagecontainer uit en springt een chemische kakdoos binnen. Kotsen. In de achtergrond wappert de Union Jack. Plechtstatig. Honderd meter verderop rijmt Snoop Dogg de Britten tot een kookpunt. Tante Julia staat erbij en kijkt ernaar. Netsky speelt piano als je wil, maar haal je borsten van zijn schouder.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234