Woensdag 20/01/2021

De kinderen van Asadabad

Kristen L. Rouse is eerste luitenant van de National Guard van het Amerikaanse leger. Ze diende in de 10de Bergdivisie in Afghanistan, van 2006 tot 2007.

Sunday Times wist afgelopen weekend te melden dat talibanleider mullah Omar bereid was tot vredesgesprekken. Maar een woordvoerder van de radicaal-islamitische taliban ontkende met klem: 'Al wachten jullie drieduizend jaar, ons standpunt blijft dat wij niet zullen ingaan op gesprekken zolang er nog buitenlandse troepen in Afghanistan zijn', zei Qari Yousuf Ahmadi aan het Pakistaanse persbureau AIP. Volgens de Amerikaanse luitenant Kristen Rouse hebben de taliban het ook op kinderen gemunt.

Op een namiddag in april 2006 kreeg mijn legereenheid het bericht dat het ziekenhuis op de luchtmachtbasis van Bagram, Afghanistan, hulp kon gebruiken. Er moesten kilo's puin uit evacuatiehelikopters naar de spoedzaal worden overgebracht. Het verhaal drong langzaam door. De taliban hadden een basisschool in Asadabad aangevallen. In die school kregen jongens en meisjes samen les in een tuin, naast de moskee. Een raket had de kinderen van de klas voluit geraakt. Een tweede raket ontplofte in de buurt. Zeven kinderen kwamen om, 34 waren gewond.

We waren pas enkele maanden voordien in Afghanistan aangekomen. We hadden er nooit bij stilgestaan dat ook kinderen een doelwit van de taliban konden zijn. Maar we ontdekten snel dat de taliban systematisch scholen platbrandden, leerkrachten vermoordden en de kinderen zelfs 'selecteerden' om ze te verminken, ledematen af te hakken of anders toe te takelen. Volgens de taliban moeten jongens immers niets leren, behalve een erg strikte vorm van theologie. Meisjes hebben helemaal geen opleiding nodig. De aanval op Asadabad was geen uitzondering, hoewel tot op vandaag wel een van de zwaarste.

Uiteindelijk vlogen maar zes kinderen van Asadabad naar Bagram om er gespecialiseerde hulp te krijgen. Ook al was het niet echt nodig, toch wilden wij graag helpen. Daarom maakten we speelgoed uit papier en brachten dat naar de paar kinderen die wakker waren of zich konden verplaatsen. Sommige jongens en meisjes zagen er goed uit, maar de meesten waren er slecht aan toe. We bezochten hen gedurende enkele minuten en lachten, maar op den duur vond ik het te moeilijk om nog te blijven toekijken.

Het is intussen twee jaar en een maand geleden dat ik uit Afghanistan terugkeerde. Ik had al een poos niet meer aan de kinderen gedacht. Maar vorige maand, toen ik op het nieuws hoorde dat Pakistan de Swatvallei aan de taliban heeft overgedragen, begon het opnieuw te dagen. De vallei ligt op zo'n 80 kilometer ten oosten van Asadabad. Toen ik vernam dat de taliban intussen al zo'n tweehonderd scholen in de Swatvallei hadden gesloten, bleef ik er wakker van liggen.

Door het voorval ben ik weer in contact gekomen met de soldaten met wie ik gediend heb. We wisselden verhalen uit en spraken over de toekomst van Afghanistan. We hebben verschillende meningen over de oorlog en over wat er daarna moet gebeuren. Maar dit weet ik zeker: heel wat veteranen die ik ken, zijn woest dat de VS overwegen om met de taliban rond de tafel te gaan zitten. Alsof ze 'een of andere' Afghaanse politieke partij zijn en niet de bende criminelen die verantwoordelijk zijn voor de extreme armoede en wreedheid tegen mensen en schoolkinderen.

Het was vooral Jeanette Martinez die me herinnerde aan de kinderen van Asadabad. Ze werkte als dokter in mijn team en moest de gevechtstroepen in de bergen in het oosten, aan de grens met Pakistan, ondersteunen. Ze was in Asadabad vlak na de aanslag, en stond daar met andere artsen en mensen uit het korps tussen tientallen gewonden kinderen. Zij en haar collega's moesten beperkte medische materialen inzetten en de kinderen die er behoorlijk aan toe waren scheiden van wie het sowieso niet zou halen.

Jeanette herinnert zich dat ze een zuurstofzakje gaf aan een marinier die een jongen naar een plek in de schaduw had helpen dragen. Ze toonde hem hoe hij het masker over de mond van de jongen moest zetten, zodat die kon blijven ademen. Toch wist ze dat de jongen het niet zou overleven. Toen ze even later naar de plek terugkeerde, zag ze de marinier met ogen vol tranen. Hij bleef plichtsbewust op het zakje knijpen terwijl hij het kind in zijn armen zag sterven.

Jeanette vertelde me ook over een meisje dat ze uit de tuin had weggedragen naar een lemen gebouw dat als geïmproviseerd ziekenhuis diende. Het meisje had een gapende hoofdwonde. Jeanette startte meteen de behandeling, maar toen werd de omvang van de wonde pas echt duidelijk. "Ze wilden dat ik ik het bloed kon stelpen of de wonde dicht zou nieten", vertelde ze. "Maar ik kon de hersenen zien en ik had er geen idee van hoe je zo'n wonde netjes dicht. Het was het dapperste meisje dat ik ooit gezien heb. Ze huilde niet, ze deed niks. Ze was gewoon wakker en keek rond. Het slachtoffer van de manier waarop taliban denken."

De taliban brandden systematisch scholen plat, vermoordden leerkrachten en 'selecteerden' zelfs kinderen om ze te verminken. Met die criminelen ga je toch niet onderhandelen?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234