Zondag 24/01/2021

De juwelenfotografie van Donald Woodrow

De Amerikaans-Belgische fotograaf Donald Woodrow heeft een letterlijk schitterende specialisatie: diamanten steentjes tot leven wekken in twee dimensies. Hij leeft al pendelend tussen de grootste diamanten ter wereld en de kroonjuwelen van Grace van Monaco.

oodrow (64) leeft al langer in België dan hij ooit in de VS woonde. Is Antwerpen niet te klein voor iemand die opgroeide in the city that never sleeps? “Antwerpen is klein, ja”, antwoordt hij. “Maar ik voel me beter in mijn vel in Antwerpen dan in New York.”

Woodrow voelt zich thuis in de stad waar ook zijn lievelingsmodellen thuis zijn: diamanten. “Mijn eerste kennismaking met Antwerpen was ergens halverwege de jaren zestig”, vertelt de fotograaf. “Ik was een jaar of negentien en volgde samen met een paar andere Amerikanen zomerklassen aan de Academie voor Schone Kunsten. Het was de eerste keer dat ik in Europa was, het voelde een beetje vreemd aan. Jaren later, toen ik als professioneel fotograaf werkte, kreeg ik de kans om te komen lesgeven in Antwerpen. Al snel leerde ik iemand kennen wiens vader diamantair was. Hij vroeg me om een paar diamanten te fotograferen. Dat lukte redelijk goed, en ik had de smaak te pakken. Het is een hele uitdaging om een diamant te fotograferen. Als je hem in je hand houdt en beweegt, schittert hij oogverblindend, maar als je hem op tafel legt en er een foto van maakt, ziet hij er zo plat uit. Dat vond ik interessant.” Dat was in 1979. Donald Woodrow kreeg een nieuwe, bijzondere specialiteit: diamanten fotograferen.

miljoenen in je broekzak

Het zijn maar stenen, zou je kunnen zeggen, maar Donald Woodrow vindt diamanten intrigerende modellen. “Er is niks zo mooi als een ruwe diamant”, zegt hij. “Het zijn net sculpturen. Je kan er zo’n mooie dingen mee doen. En ook al ken ik ondertussen de kneepjes van het vak, ze blijven moeilijk te fotograferen, het blijft een uitdaging.”

Donald Woodrow leidt een apart leventje. Na dertig jaar diamantfotografie opent zijn naam de deuren van de belangrijkste diamantairs ter wereld. “Ik krijg telefoontjes met opdrachten uit India, China, Rusland, Zuid-Afrika, de States, Israël, noem maar op. Ze vertrouwen me”, zegt hij. Vertrouwen is cruciaal in dat gesloten, speciale wereldje, beaamt Woodrow. “Die mensen zijn vaak een beetje beroepsmisvormd. Honderdduizend euro is niks voor hen. Hun kinderen groeien op met hetzelfde idee.” Hij toont een foto waarop van links naar rechts grote ruwe diamanten, kleine ruwe diamanten, kleine geslepen diamanten en grote geslepen diamanten staan. Er lag toen een fortuin op tafel. “Waanzinnig”, zegt hij. “Er is niks dat in je broekzak past en zoveel waard is. Maar ik blijf met beide voeten op de grond, hoor.”

Ook als de topstukken van deze wereld voor zijn lens passeren. In 2006 werd in Antwerpen de Lesotho Promise verkocht, met zijn 603 karaat de op veertien na grootste diamant die ooit gedolven werd. Het was Donald Woodrow die de kostbare ruwe diamant mocht fotograferen.

“De Lesotho Promise werd voor 12,36 miljoen dollar verkocht. Te bedenken dat ze me alleen lieten met die dure steen.” Hij heeft ook mooie herinneringen aan de dag waarop hij de juwelen van Grace van Monaco fotografeerde voor Diamond divas, de catalogus van een tentoonstelling in het Diamantmuseum. “Haar zoon ontving me op een ochtend in hun paleis in Monaco. Het is een mooi paleis, niet te groot of bombastisch, maar heel stijlvol. Hij bracht de juwelen van zijn moeder naar de woonkamer. Ze zaten nog in oude dozen van Cartier: een halsketting, oorbellen en de tiara die ze op haar huwelijk droeg. Het werd een mooie voormiddag.”

Woodrow heeft een zwak voor topstukken die de oude juweliershuizen zoals Cartier en Bulgari maakten. “Art-nouveau- en art-decosieraden vind ik prachtig”, zegt hij. “Ik hoef geen juwelen te bezitten, ernaar kijken is genoeg voor mij. Er worden vandaag zoveel juwelen gemaakt, maar naar mijn mening is maar één procent daarvan de moeite waard. Ik ga elk jaar naar Baselworld en de September Hong Kong Jewellery & Gem Fair, de beurzen waar de laatste creaties worden tentoongesteld. Je ziet er zoveel, maar slechts af en toe springt er iets tussenuit.”

hollywood is een industrie

“Diamanten- en juwelenfotografie maakt ongeveer drie vierde uit van mijn werk. Sommige mensen vinden het vreemd dat ik zoveel verschillende dingen doe, maar ik hou van de afwisseling”, zegt hij. “Ik vind het leuk om de ene dag diamanten te fotograferen, de volgende dag te werken aan industriële fotografie voor een petrochemisch bedrijf, en dan weer een modeshoot te doen of op reportage te gaan.” Of Hollywoodsterren te fotograferen. Voor hij de plas overstak, werkte Woodrow drie jaar in Tinseltown. “Ik fotografeerde heel wat bekende acteurs, maar bleef daar rustig onder. Mijn mond viel niet open van bewondering als ik ze zag, en dat apprecieerden ze.” Hij kreeg ook topmodellen als Claudia Schiffer, Cindy Crawford en Naomi Campbell voor zijn lens. “Claudia is saai”, zegt hij. “Een hele mooie vrouw, maar altijd op dezelfde manier. Cindy heeft meer pit, en Naomi is ook tof. Maar het spijtige was dat ik met hen niet kon doen wat ik wilde. Ik maakte reclamefoto’s van hen, en dan ben je als fotograaf beperkt tot wat het reclameagentschap van je wil. Ik doe liever mijn zin.” Dat was ook de reden waarom hij na drie jaar kapte met Hollywood. “Het is best een frustrerende job”, zegt hij. “Voor alles en nog wat moet je een handtekening hebben, je moet alle rushes laten zien aan de manager van een ster. Het was onpersoonlijk werk, helemaal niet spontaan. Hollywood is een industrie. En tot slot was ik er een fotograaf in de stad van de film; ik voelde me er niet helemaal op mijn plek.”

Daar is de Amerikaan

Hij ruilde Hollywood voor de rest van de wereld. Als hij naar landen als India of Rusland wordt geroepen, haalt hij zijn fototoestel niet alleen boven om diamanten en juwelen te fotograferen. Onderweg schiet hij beelden van de plaatsen en de mensen die hij tegenkomt. Onbekenden of de groten der aarde, zoals de dalai lama. “Kunst was mijn eerste liefde”, vertelt Woodrow. “Het was de manier waarop ik mijn gevoelens wilde uitdrukken. Maar ik was niet zo goed met een penseel of een beitel, dus nam ik een fototoestel en ging foto’s maken. Het is moeilijk om artistieke foto’s te maken. Ik ben nu 64 en leef in een tijd waarin fotografie meer dan ooit als een kunstvorm wordt beschouwd, maar tegelijk beschouwen galeries een foto veel te snel als kunst. Ze zijn niet kritisch genoeg.”

Van elke reis keert Woodrow terug naar Antwerpen, naar huis. “Nee, ik zou niet verhuizen naar die andere belangrijke diamantlanden als India of Rusland”, zegt Donald Woodrow. “Europa is fantastisch. En de Belgen zijn zo braaf. (lacht) Jullie typische praatjes over het weer, ik vind ze schattig. Alleen spijtig dat ik zelfs na dertig jaar een buitenlander blijf. ‘Daar is de Amerikaan’, zeggen ze als ik ergens binnenkom.”n

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234