Zaterdag 14/12/2019

Millennials

De jeugd van tegenwoordig: een gesprek met de echte millennials

Beeld Thinkstock

Ze zijn lui, verwend, egocentrisch en opgevoed met de mantra dat ze alles kunnen bereiken wat ze maar willen. Ze bladeren vertwijfeld in een eindeloze catalogus vol keuzemogelijkheden en hun hersenen hebben de concentratieboog van een cavia, met dank aan hun smartphone- en hun Instagramverslaving. Ziedaar enkele clichés over millennials, de twintigers en prille dertigers van vandaag. Maar kloppen ze wel?

In een interview in de YouTube-show ‘Inside Quest’, dat al meer dan tien miljoen keer is bekeken, probeert de Brits-Amerikaanse auteur Simon Sinek uit te leggen waarom millennials vaak ongelukkig zijn, en waarom hun werkgevers hen moeilijk kunnen managen. "Millennials zijn opgevoed met het idee dat ze speciaal zijn en alles kunnen hebben wat ze willen. Sommigen kregen hoge cijfers, niet omdat ze het verdienden, maar omdat de leraars niet opkonden tegen hun klagende ouders. Ze kregen medailles omdat ze ergens aan deelnamen, niet omdat ze hadden gewonnen. Maar na hun studie gaan ze werken en stellen ze vast dat ze niet speciaal zijn, dat hun mama niet voor een promotie kan zorgen, dat je geen beloning krijgt als je de slechtste bent, en dat je niet zomaar alles kunt hebben wat je wilt. Plots ligt hun zelfbeeld aan diggelen. Daardoor groeit een volledige generatie op met minder zelfvertrouwen dan normaal. De eerste symptomen daarvan zien we nu al: depressies, burn-outs, zelfdodingen…"

Sinek heeft het ook over een ongeduldige generatie die is opgegroeid in een cultuur van instantbevrediging. "Als ze nieuwe schoenen willen, surfen ze naar Amazon en de volgende dag staat er een pakket voor de deur. Willen ze een serie zien, dan hoeven ze niet meer te wachten op de volgende aflevering. Ze bingewatchen. Alles is direct beschikbaar, behalve jobtevredenheid en duurzame relaties. Daar is geen app voor. Dat zijn trage, meanderende, oncomfortabele processen. Ik zie voortdurend getalenteerde millennials die in hun eerste job zitten en al overwegen om na acht maanden te stoppen, omdat ze ‘geen impact hebben’. Ze moeten leren dat echt waardevolle zaken zoals liefde, zelfrealisatie, vaardigheden en jobstatussen tijd vragen."

Veel millennials krijgen brandende jeuk van al die geringschattende etiketten. Toch bestaat er een wetenschappelijke basis voor, zegt Joeri Van den Bergh, millennialspecialist van het marktonderzoeksbureau InSites. "Uit onze enquêtes bij alle generaties komen duidelijke verschillen naar voren. Millennials zijn opgevoed door ‘helikopterouders’ die hen lang aan het handje hebben gehouden, in een context van technologische verandering, economische crisis en klimaatverandering. Dat heeft een impact op hun gedrag en wereldbeeld. Ze nemen een aantal waarden over van hun ouders, maar ze hebben ook negatieve punten gezien waar ze zich tegen afzetten."

Nils Segers is zo’n millennial. Hij begeleidt als welzijnscoach worstelende generatiegenoten.

"Er zijn een aantal dingen die wij onmiskenbaar anders doen dan onze ouders. Dronken achter het stuur kruipen en fietsen zonder helm vinden wij schandalig. We zijn meer bekommerd om de planeet dan onze ouders en proberen hen ervan te overtuigen om die tweede wagen in te ruilen voor een elektrische fiets of een treinabonnement. Als vakbondsleiders en babyboomers staken omdat ze een jaartje langer zullen moeten werken, worden we daar boos van. Bij ons zal dat vijf of tien jaar meer zijn. En wij moeten ook hún pensioenen betalen, terwijl er voor ons misschien niets meer zal overblijven."

Yannick Dekeukelaere werkt bij mediaconcern Vice en schreef vorig jaar het ludieke boek 30 worden voor beginners.

"Onze generatie wordt verweten dat ze individualistisch is. Maar het zijn wel de vorige generaties die het land hebben volgebouwd, de planeet hebben vervuild, het klimaat hebben verpest en de pensioenfactuur hebben doorgeschoven. En dan zouden wij de egoïsten zijn? Maar uiteraard doen wij ook dingen verkeerd. We zijn nogal inconsequent in ons milieubewustzijn. Ik moet altijd lachen met mensen die roepen dat ze supergezond bezig zijn omdat ze kiwi’s eten: die komen uit Nieuw-Zeeland!"

"Zelf ben ik vegetariër, ik heb geen auto, geen huisdieren en ik woon in een appartementje. Allemaal zaken die je voetafdruk sterk verkleinen. Maar als een vriend uit Barcelona me uitnodigt voor een feestje, vind ik het moeilijk om te weigeren. Daardoor zit ik ook aan een viertal vluchten per jaar. Mensen zíjn nu eenmaal geen consequente wezens. Wij zijn ons tenminste bewust van het milieuprobleem en we willen er ook iets aan doen. Dat zie je bij babyboomers minder."

Nils Segers: "We zijn milieubewuster dan de vorige generaties, maar daarnaar handelen mag ook niet te veel pijn doen. Het is geen toeval dat we ons flexitariërs noemen. We verwijten onze ouders dat ze te veel met de auto rijden, maar we staan zelf ook geregeld in de file."

Sms’ende betweters

Eén van de meestgebruikte etiketten voor millennials is luiheid. Wouter Frateur, docent journalistiek en public relations aan de Artesis Plantijn Hogeschool in Antwerpen, vindt dat niet onterecht.

"Ik spreek niet graag in algemene termen over een generatie, maar sommige verschillen zijn overduidelijk. Millennials hebben het moeilijk met kritiek. Als ze ergens moeite voor doen, verwachten ze daar lof voor, ongeacht het resultaat. Als je zegt dat het niet goed is, kunnen ze heel verontwaardigd reageren. Wellicht komt dat doordat ze in hun jeugd voortdurend applaus hebben gekregen, en medailles om ergens aan deel te nemen, zoals Simon Sinek zegt."

"Je merkt dat ze het niet gewend zijn om ergens voor te knokken. Ze hebben veel dromen, maar ze verwachten dat alles hun op een schoteltje wordt aangeboden. Ze willen dj worden, maar de dure installatie moeten hun ouders maar betalen. Als ze solliciteren voor een stageplaats en ze worden afgewezen, dan verwachten ze dat wij wel even een alternatief voor hen regelen, in plaats van daar zelf voor te zorgen. Ze vinden te veel dingen evident."

Ook uit bedrijven met laaggeschoolde arbeiders komen verontrustende signalen. "Ik vind geen deftig personeel meer onder de 40 jaar", zegt een CEO van een houtbedrijf die liever anoniem blijft. "Ik heb twintig werknemers en de ene helft werkt al tientallen jaren voor me, de andere helft zijn jongeren die ik voortdurend moet ontslaan. Ze komen te laat, zijn vaak ziek en denken dat ze alles beter weten. Ze kijken ook voortdurend op hun telefoon. Zelfs als ik voorbijkom, blijven ze rustig verder sms’en. Overuren doen ze niet, en het extra geld dat ze daarvoor krijgen, interesseert hen amper. De chillgeneratie noem ik ze. Het lijkt alsof ze gewoon niet willen werken. Ik vraag me af hoe ik over tien jaar nog personeel ga vinden."

Uit Millennials@Work, een rapport van InSites, blijkt dat 61 procent van de werkgevers vindt dat millennials moeilijk te managen zijn. Slechts 29 procent van de jonge werkkrachten voelt zich betrokken bij zijn job. Zes op de tien millennials verlaten het bedrijf waar ze werken binnen de drie jaar.

Millennialspecialist Van den Bergh: "Dat millennials lui zijn, is een misverstand. Ze willen best hard werken voor doelen die ze belangrijk vinden, maar ze moeten er het nut van inzien. Je moet hun het grotere geheel tonen, anders zijn ze niet gemotiveerd. Dat komt voort uit hun opvoeding. Vroeger was je een slimmerik als je 9 op 10 haalde en een dommerik als je maar 6 op 10 had. Millennials kregen op school te horen dat 6 op 10 een goede score kan zijn, als je daarnaast waardevolle talenten hebt. Millennials hebben geleerd om te focussen op waar ze goed in zijn. Dat maakt dat ze in hun job ook op die sterktes uitgespeeld willen worden en geen tijd willen verspillen aan zaken die ze nutteloos vinden of slecht kunnen."

Segers: "Millennials zijn niet lui, maar je moet hen op de juiste manier motiveren. Bij de babyboomers kon dat nog met geld en extralegale voordelen. Wij hoeven die vervuilende bedrijfswagens niet meer. We zijn veel meer bezig met vragen als ‘Hoe voel ik me op het werk?’ en ‘Heb ik nog genoeg tijd voor mijn vrienden, mijn partner en mijn kinderen?’ We zijn meer bezig met gezondheid en voeding, omdat we beseffen dat we wellicht tot ons 75ste zullen moeten werken. Daarom verwachten we een zinvolle, aangename job waarin we onszelf kunnen ontplooien. Coaching en begeleiding op het werk zijn cruciaal voor millennials. Onze ouders en leerkrachten hebben ons altijd begeleid en we verwachten dat de baas die coachingrol overneemt. Krijgen we geen feedback, dan voelen we ons genegeerd en onbelangrijk, en haken we af."

"Sommige werkgevers verwarren die idealen met luiheid of arrogantie. Ze zouden beter investeren in coaching, een aangename werkomgeving en een fijne groepsdynamiek. Plan eens een sportief doel, een citytrip of een teambuildingactiviteit. Als je de kracht in die jongeren aanwakkert, komt er veel potentieel vrij. Want we zijn razend ambitieus en heel ongeduldig. Maar we willen te veel en we willen het liever vandaag dan morgen, en dat is niet altijd de beste instelling. Expertise opbouwen vraagt tijd en geduld."

Uitgewrongen

Van den Bergh: "In onze enquête van 2016 noemden millennials als belangrijkste voorwaarden voor een job een makkelijke woon-werkverbindig (76 procent), een goede relatie met collega’s (75 procent), een optimaal evenwicht tussen werk en privéleven (71 procent) en een fijne werkomgeving. Dat vinden ze belangrijker dan een bovengemiddeld salaris (57 procent) en aantrekkelijke extralegale voordelen (55 procent)."

"Millennials zijn minder materialistisch. Het zijn adepten van de deeleconomie: ze hoeven niet allemaal een eigen auto en huishoudspullen te hebben, ze delen die liever met anderen. Millennials zijn tevreden met een gemiddeld loon, ze zijn meer bezig met een gezonde balans tussen werk en privé. Ze hebben bij hun ouders gezien wat de impact kan zijn van een leven dat te eenzijdig gericht is op de job: fysieke kwalen, burn-outs, depressies, echtscheidingen. In hun klas kwam ongeveer één op de drie kinderen uit een gebroken of een nieuw samengesteld gezin, in de klas van hun ouders bestond dat amper. Ze willen niet dezelfde fouten maken."

Docent Frateur: "Die gevoeligheid zie ik al bij studenten. Ze klagen voortdurend over te veel werk: ‘Ik heb geen sociaal leven meer, ik zie mijn lief nog amper.’ Maar dan merk je dat ze wel alle hippe tv-series van het moment hebben gezien."

Dekeukelaere: "De aandacht voor een beter evenwicht tussen werk en privéleven vind ik met voorsprong de beste waarde van deze generatie. Ze noemen ons lui, maar ik ben liever lui dan uitgewrongen. Wij willen gerust minder werken en minder verdienen in ruil voor een comfortabeler, minder stressvol leven. Ik kijk met veel belangstelling naar Scandinavië, waar wordt geëxperimenteerd met werkdagen van zes uur en werknemers veel langer ouderschapsverlof krijgen. Dat lijken me gezonde evoluties."

Van den Bergh: "Bedrijven beginnen stilaan te beseffen dat ze zich moeten aanpassen aan de verlangens van millennials. Over een paar jaar maken ze de helft van het personeel op de werkvloer uit. Als bedrijven dan nog niet weten hoe ze met hen moeten omgaan, zitten we met een groot probleem. Werkgevers moeten begrijpen dat millennials ongeduldig zijn en slecht reageren op hiërarchie. Hun bazen hebben geleerd dat je op het werk eerst je mond moet houden en hard moet werken om jezelf te bewijzen. Millennials zijn thuis een inspraakcultuur gewend. Zij willen op het werk meteen frisse ideeën lanceren. Ze vinden dat iedereen gelijk is en dat je verder raakt door samen te werken, met dank aan de multiplayer games die ze spelen en de groepstaken op school. Ze werken niet voor een onderneming, maar mét een onderneming, en ze verwachten flexibiliteit en de mogelijkheid om zelf hun agenda te beheren."

Segers: "Millennials zijn minder competitief ingesteld dan de babyboomers. Die waren met veel en baanden zich met de ellebogen een weg naar de top. Wij hechten veel belang aan waarden. Wij willen op een propere manier succes boeken en worden misselijk van het politieke spel, van de perverse manier waarop de financiële crisis is veroorzaakt en van de achteloze hebzucht die de planeet verwoest.»

Dekeukelaere: "Er wordt ook vaak gezegd dat we geen kritiek kunnen verdragen, maar ik denk dat onze generatie minder hard is dan de vorige. We zijn positiever tegenover anderen en geven zelf niet snel harde kritiek. Daarom appreciëren we die ook niet van anderen. We weten hoe moeilijk het is om succesvol te zijn. Als een vriend zijn hobby fotografie combineert met een halftijdse job in een café en een tentoonstelling geeft, ga ik niet zeggen dat de helft van zijn foto’s niet goed is. We sparen elkaar en kunnen de inspanning waarderen, ook als het resultaat middelmatig is."

Bofkonten

Wendy Janssens (31) was manager bij brouwerij Alken-Maes en haar vriend Vincent werkte als IT’er bij consultingbedrijf Deloitte. Ze hadden elk een smartphone, een bedrijfswagen, een groepsverzekering en een mooi loon. Ze hadden alles waar de generaties vóór hen van droomden. Maar Wendy en Vincent wilden meer. Ze gaven hun jobs en financiële zekerheid op om Peloton de Paris op te starten, een koffiebar in Mechelen met een fietsenwinkel, een eigen kledinglijn en een webshop.

Wendy Janssens: "We hadden geen zin om de rest van ons leven in de file te staan, uitgeperst thuis te komen en in de zetel voor de televisie neer te ploffen. We hebben allebei ontslag genomen en zijn voor een halfjaar naar Australië getrokken, om een stukje van de wereld te zien en uit te vlooien wat we wilden. Daar hebben we een Pool en een Tsjechische ontmoet die allebei een eigen bedrijf hadden. Ze reisden zes maanden per jaar, maar runden hun bedrijf van een afstand. In de voormiddag werkten ze op hun laptop, en in de namiddag deden ze leuke dingen. Dat heeft ons de ogen geopend. Op een maandenlange fietsreis van Canada naar Mexico had Vincent het concept van de bicycle bar leren kennen, iets wat in België nog niet bestond. We besloten het hier te lanceren. Vince heeft toen een opleiding als fietsenmaker gevolgd, en ik als barista."

"In het begin verklaarden mensen ons voor gek omdat we onze goedbetaalde jobs opgaven, maar onze ouders steunden ons wel. We zijn eraan begonnen met het idee dat het goed was zolang we alle rekeningen konden betalen. Financieel hebben we moeten inbinden. Vroeger gingen we minstens één keer per week op restaurant, en in het weekend naar leuke events. Dat kon niet meer. Zeker in het eerste jaar heeft mijn sociale leven eronder geleden. Ik moest mijn shoppingbudget verlagen, schrapte bioscoopbezoeken en als vrienden op restaurant wilden, stelde ik voor om thuis te koken."

"Veel fietsenwinkels hebben het moeilijk, maar wij groeien nog elk jaar en slagen er nu zelfs in om een appeltje voor de dorst over te houden. Maar het is elke dag knokken. Toch zijn we gelukkiger dan vroeger. We hoeven niet meer in de file te staan, we kunnen onze eigen agenda bepalen en ons hondje is de hele dag bij ons. Binnenkort trekken we naar Malaga voor de fotoshoot van onze nieuwe collectie. En we zijn net drie weken naar Indonesië geweest voor onze andere passie: reizen. Als je dat kunt doen, ben je een bofkont."

"De generatie van onze ouders had hetzelfde doel: geld verdienen, een gezin stichten, samen oud worden en hun hele leven dezelfde job doen. Als wij Peloton de Paris ooit beu zijn, verkopen we de zaak en kunnen we bijvoorbeeld een B&B opstarten in Indonesië. Dat maakt het leven boeiend."

"In ondernemerskringen is er soms een opbod over wie de meeste uren per week klopt. Maar ben je nog efficiënt bezig als je tachtig uur per week werkt? Wij werken soms ook bijna de hele week door, maar we proberen dat in andere periodes te compenseren. Het moet plezant blijven, hè."

Aanbodstress

Toch slaat het burn-outspook ook bij millennials toe. Zelfs vaker dan bij ouderen, zeggen experts. Twee groepen worden zwaar getroffen: de twintigers die ontgoocheld raken in hun job omdat de cultuur op het werk botst met hoe ze zijn opgevoed, en de dertigers die kinderen krijgen en verzuipen in de to-dolijsten. Ze willen hun job goed doen, een huis bouwen of renoveren, ze moeten hun kinderen overal naartoe brengen en ze willen genoeg tijd overhouden voor een sociaal leven. Voor sommigen eindigt die race tegen de muur.

Dekeukelaere: "We zijn opgegroeid met het idee dat we de wereld kunnen veroveren, maar het drama van de millennials is dat we beseffen dat het ultieme vrijheidsidee niet klopt. Een auto is vervuilend, een woning onbetaalbaar, ons pensioen hoogst onzeker en de baas zit blijkbaar ook niet op onze ideeën te wachten. Dat is heel ontnuchterend."

Van den Bergh: "Millennials hebben heel hoge verwachtingen omdat ze in luxe zijn opgegroeid. Ze willen minstens even rijk worden als hun ouders en ze hebben nog hogere verwachtingen voor hun privéleven. Het is een gulzige generatie, ze wil zoveel mogelijk van het leven genieten. Ook dat hebben ze meegekregen van hun ouders. Die gaven hun als kind al een gevulde agenda, om ze de kans te geven om zich volledig te ontwikkelen en van zoveel mogelijk zaken te proeven. Ze zijn doordrongen van het yolo-principe – ‘You only live once’ – en leven voluit, op zoek naar ervaringen die ze kunnen delen op Instagram. Dat voortdurende gehos zorgt voor burn-outs."

Dekeukelaere: "Veel millennials plannen een vrije avond helemaal dicht. Ze willen twee tv-programma’s zien, een boek en twee kranten lezen en een vriend bellen. En dat in vier uur tijd. Dat lukt niet, dus ga je slapen met een onbevredigd gevoel omdat je bent blijven steken in de dwanggedachte dat elke seconde telt, terwijl je maar de helft hebt kunnen doen. Ik ben vaak in die val getrapt. Tegenwoordig plan ik een avond realistischer. We moeten leren om de niet-aflatende stroom aan impulsen los te laten."

Frateur: "Millennials willen heel veel tegelijk. Tijd voor hun lief en hun vrienden, gaan skiën, op citytrip, de juiste programma’s zien en hippe muziek horen, een studentenjob, een diploma behalen… Keuzestress? Ik zou het eerder aanbodstress noemen. Ze weten niet waar eerst aan te beginnen."

Segers: "We zijn enorme twijfelaars. Zowel in onze job als in onze vrije tijd vragen we ons voortdurend af of we de juiste keuze hebben gemaakt. Als er geen drie maar vijfduizend opties zijn, is het moeilijker om daar ja op te antwoorden."

"We hebben ook veel bevestiging nodig. Als we negen keer iets goed doen en de tiende keer iets fout, beginnen we meteen aan onszelf te twijfelen. ‘Zullen de anderen me nog wel goed vinden?’ ‘Zal ik nog wel opdrachten krijgen?’ We leven ook in een heel onzekere, competitieve wereld. Uitzendarbeid, flexi-jobs, het pensioenvraagstuk: dat biedt weinig zekerheid. En op macroniveau is ons wereldbeeld beïnvloed door terreuraanslagen, de financiële crisis en de klimaatverandering. Daardoor zijn we niet zo weerbaar als we ons voordoen."

Dekeukelaere: "Veel leeftijdsgenoten twijfelen tussen financiële zekerheid en het verwezenlijken van hun droom. Tien jaar geleden wilden we allemaal regisseur of fotograaf worden. Ondertussen werkt de helft van ons in een bank of op een kantoor. Maar ik ken er ook die halftijds in een restaurant werken om verder te kunnen timmeren aan hun droom."

"Toen we afstudeerden, was de financiële crisis net uitgebroken en leek een goedbetaalde job onhaalbaar. Dus besloten we dat we maar beter voor iets kozen dat we echt graag deden. Het betekende onder meer dat we moesten wachten met een huis te kopen of een gezin te stichten. Misschien vinden we zelfontplooiing ook gewoon belangrijker: leer eerst jezelf kennen en voor jezelf zorgen, voor je voor anderen gaat zorgen."

Van den Bergh: "Toch blijkt uit onderzoek dat millennials nog meer belang hechten aan traditionele waarden dan generatie X. Ze willen een woning kopen, een gezin stichten en jobzekerheid. Maar ze beginnen er wel later aan uit praktische en financiële overwegingen. Woningen zijn erg duur geworden, jobzekerheid is er steeds minder, en ze hebben gezien hoe wankel huwelijken kunnen zijn. Millennials moeten harder knokken voor zaken die vroeger evidenter waren. Net daarom verlangen ze er zo naar."

Passie of geld?

Melissa (29) heeft haar hele jeugd van een job als zelfstandig grafisch ontwerper gedroomd. Ze is het nu, maar ze slaagt er amper in de eindjes aan elkaar te knopen.

"Mijn ouders zijn typische West-Vlamingen. Ze zeggen al heel mijn leven dat ik beter bij de bakker of in de supermarkt ga werken. Ik ben daar altijd tegenin gegaan. Ik wilde mijn droom verwezenlijken. In de ogen van mijn Facebookvrienden heb ik het ook gemáákt. Wat ze niet weten, is dat ik haast elke maand moet schrapen om rond te komen. Door als zelfstandige te werken is al mijn spaargeld op. Als ik was gaan stempelen, had ik meer verdiend. Dat idee is heel confronterend. Ik twijfel nu: moet ik doorzetten of kiezen voor financiële zekerheid en ergens wegkwijnen in een saaie job? Ik vind dat een verscheurende keuze. Je job bepaalt een groot stuk van je identiteit: wat je doet, is wie je bent. Ik weet niet of ik dat kan opgeven."

"Misschien zou ik meer verdienen als ik harder werk. Ik heb dat een tijdje geprobeerd. De ene deadline na de andere, zeven dagen per week, tot ik crashte. Ik at niet meer, ik sliep niet meer en mijn creativiteit gleed weg. Sindsdien bewaak ik mijn grenzen beter en kan ik mezelf nog moeilijk iets opleggen. Soms lig ik tot ’s middags in mijn pyjama naar flutprogramma’s te kijken, terwijl ik zou moeten werken."

"Onze generatie dobbert in een oceaan vol mogelijkheden. Je kunt zóveel doen dat het verlammend werkt en je aan het eind van de dag vaststelt dat je niks hebt gedaan. Ik ben lui, ja, maar ik ben er trots op. Het leven is meer dan zwoegen tot je erbij neervalt. Ik heb het liever minder breed dan te moeten inboeten op mijn levenskwaliteit. Wat heb je aan een mooi huis als je geen tijd hebt om er te zijn? Toch wil ik ooit iets kunnen kopen met mijn vriend. En eens voor lange tijd naar New York gaan. In mijn huidige situatie kan dat niet."

"Ook op sociaal vlak heb ik mijn leven lichter gemaakt. Vroeger was ik de slaaf van mijn sociale contacten. Ik werkte afspraakjes af als af te vinken items op een to-dolijst. Sinds ik therapie heb gevolgd – typisch voor millennials – heb ik mijn vriendenkring afgeslankt. Toen ik hun uitlegde waarom ik geen tijd meer voor hen wilde maken, kreeg ik zelfs positieve reacties. Ze respecteerden het dat ik voor mezelf koos en de rugzak op mijn schouders wilde verlichten. Als ik nu een week vakantie heb, zie ik nog twee of drie mensen. Verder geniet ik ervan om in mijn eentje een museum te bezoeken of in bad een boek te lezen."

"Wij zijn een generatie die alles ter discussie stelt en actief geluk nastreeft. Onze ouders deden dat veel minder. Ze blijven vastzitten in hun saaie jobs en hun huwelijk. Ze zijn niet gelukkig. Wij werken veel meer aan onszelf en zijn minder gericht op geld. Dat lijkt me hoopvol voor de toekomst."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234