Dinsdag 20/04/2021

De jacht op de

'De grappigste klant was een man die opendeed in zijn onderbroek. Hij keek als een jongetje dat betrapt was met zijn vinger in de chocopot'

'mannen die niet deugen'

Geilheid, daar draait het in deze business om, maar porno kan Ronny weinig schelen. Wat hém ophitst, is de jacht. De angst in de ogen van mannen als 's avonds de deurbel gaat en Ronny grijnzend in de deuropening verschijnt. 'Ik kom voor de filmkes', zegt hij dan droog. Ronny werkt in opdracht van enkele Antwerpse pornovideotheken en doet als een echte deurwaarder zijn ronde langs klanten die de video's niet terugbrengen. Hij vindt ze in gistende krotjes, deftige herenhuizen en kleurloze bungalows. 'Waar ik kom, staan mannen in hun onderbroek. Ik ken al hun verborgen fantasieën. De dokter die kickt op horny schoolgirls, de freak die flabby women wil, de bankbediende met SM-fantasmen.' Een avond in het zog van de straatridder van het fatsoen.

Annemie bulté

Zondagavond, negen uur. We rijden door een stille steeg in het centrum van Antwerpen. Vertraag wat, maant Ronny me aan, als we ter hoogte van huisnummer 59 komen. Door de kieren van de afbladderende rolluiken schijnen enkele streepjes licht. "Hij is thuis", snuift Ronny in zijn sas. We parkeren de auto wat verder in de straat - "níét voor de deur", zal hij de hele avond herhalen. Een vaal rijhuis met achtergelaten colablikjes op de vensterbank. Ronny belt aan, ademt diep in, concentreert zich met gesloten ogen. Wijdbeens, het bonnetje van de videotheek in de aanslag. "Ja?" De tengere vrouw in de deuropening kijkt ons aan met afgematte blik. De peuter aan haar been jengelt om aandacht. - Goeienavond, is Ludo daar?

- Eh... Mijn man slaapt.

- Gaat u hem even halen? Wij zijn van de videotheek. Ludo is te laat met zijn films. Mijn baas is razend.

- Video's? Ik heb vandaag de grote kuis gedaan en ik heb geen video's gezien. Hij heeft morgen de vroege. (schichtig) Ik ga hem nu niet wakker maken.

Het kind in de gang begint luid te wenen.

- Kijk mevrouw, om twee uur vannacht sluit de zaak en dan komt de baas zelf. Ik kan u verzekeren dat u liever nu uw man wakker maakt.

- Wat voor films zijn dat misschien?

- Seksfilms, tiens.

- Momentje.

De vrouw neemt het kind op de arm en sluit de deur. In de drie minuten die volgen, horen we eerst een hele tijd niets. Dan gevloek, geloop op de trappen, woest gestommel in de kelder. De deur vliegt open, en een man - Ludo, we presume - duwt ons met een brede glimlach een grote plastic zak in de handen. "Goeienavond en bedankt", roept hij, voor de deur met een klap dichtvalt. "Amai, die was kort van stof", zegt Ronny gemaakt geschrokken. Hij graait in de zak, duidelijk in zijn nopjes met de oogst. "Teenage Dressing Room, Amateur Mädchen, Sex in Public Places, Young and Horny volume 3... Ludo houdt van jonge meisjes", grinnikt hij. "Hij heeft in zijn haast zelfs een video te veel meegegeven."

In de auto, op weg naar het volgende adres, zit Ronny glimlachend na te genieten. "Goeienavond en bedankt!", brult hij. "Ik maakte nogal indruk, hé (zet begrafenisstem op): 'Om twee uur sluit de zaak en dan komt de baas zelf!'" Opgewonden, bijna bronstig, begint hij op en neer te wippen in zijn stoel. "De gezichten van die mannen, die zijn goud waard. Dat gestommel in die kelder, geweldig toch? En dan die gammele brommer onder de trap, de luchtjes van de vuilniszakken in de gang..." Hikkend van het lachen neemt hij een nieuw bonnetje uit zijn map, met telkens een naam, adres, de titels van de niet teruggebrachte films en het bedrag van de boete. "Wel wel, dit is ook een speciale", wijst Ronny. "Een vent uit Merksem: Glatte Verpisste Fotzen en Gummi Piss und Kaviar Perversionen. Kom, die zijn gezicht zou ik ook eens willen zien..."

Zo'n tien adressen zullen we deze avond aandoen, kriskras door Antwerpen. De tocht gaat langs statige herenhuizen met goudkleurige naamplaatjes van advocaten en architecten. We komen in marginale buurten met volgestouwde brievenbussen van klanten die al maanden verhuisd zijn. We bellen aan bij kleine zelfstandigen die banger zijn voor de reactie van buren en huisgenoten dan voor de boetes die in sommige gevallen tot 100.000 frank oplopen. Maar die eist Ronny nooit op, zegt hij, want zo'n onmens is hij ook niet. De meeste achterstallige huurders komen er met 2.000 frank - "twee zakskes" - af.

De huurder van de Glatte Verpisste Fotzen blijkt een gewone dagbladhandelaar en huisvader. Hij staat een beetje beschaamd in de deuropening aan zijn hoofd te krabben. Hij weet niet meer waar hij de video's gelaten heeft. "Als u nu betaalt, verdwijnt dit netjes in de doofpot", hoor ik Ronny langs de neus weg zeggen. "Nee, ik begrijp ook wel dat u even moet zoeken", kletst hij verder. "Ge laat die dingen niet zomaar op de kast achter hé, met die kinderen in huis... Maar mijn baas heeft een zaak, net als u. Hij wil zijn materiaal terug, dat begrijpt u toch ook wel."

Misschien valt zijn job nog het best te omschrijven als een soort deurwaarderfunctie, maar dan in de schemerzone. Ronny bereidt zich voor op deze trips door zich kaal te scheren, combatschoenen aan te trekken en zich in het zwart te kleden. "Zo'n glimmende schedel, dat maakt indruk", vertelt de gespierde dertiger. De porno zelf interesseert Ronny niet. Eén keer heeft hij zo'n video opgezet, maar hij heeft hem niet eens uitgekeken. Wat hém opgeilt, is de jacht. De jacht op 'mannen die niet deugen', zoals hij ze consequent noemt. Niet vanwege de porno: "och nee, ze doen toch wat ze willen", wuift Ronny mijn vraag weg. "Maar omdat ze hun spullen niet terugbrengen. Kijk, als jij een boormachine van een vriendin leent en ze geeft je die niet terug, dan ga je daar toch achter? Dat is toch iemand die niet deugt? Zo bekijk ik dat."

Hij kickt erop, op het schaamrood op de wangen van de 'mannen die niet deugen'. Het observeren van een klokkende adamsappel. Het intimideren, als het moet, met verzonnen dreigementen. Het overweldigend zoete gevoel om iemands verborgen kantjes te kennen. En de huiselijke ruzies. Die keer bijvoorbeeld, toen een graatmagere serveerster ontdekte dat haar echtgenoot enkel video's met flabby women, blubberige vrouwen, huurde. "Als het zo zit, kunt ge verhuizen", was haar korte maar snedige commentaar geweest. Eén keer zag hij de echtscheiding zich bijna live voltrekken. Het was een rijk koppel, al jaren getrouwd, in een luxueus optrekje in het centrum van Antwerpen. Hij was een succesvolle directeur uit de bedrijfswereld, zij een stijlvolle, blonde madame. Ze was thuis toen Ronny aanbelde, en ze ontplofte haast toen ze de reden van zijn komst vernam. "Maar nee schatje, ik heb nog nooit een voet in die gore pornozaak gezet", sputterde de directeur tegen. Ronny had hem met zachte maar besliste hand op zijn handtekening op de bestelbon gewezen. Waarop zij nog harder tekeerging en de kristallen lusters zachtjes tingelden. "Maar liefje, die handtekening is vervalst", wrong de directeur zich in een nieuwe bocht... "Diezelfde nacht is de directeur de films in de brievenbus van de videotheek komen droppen, als een dief in de nacht...", vertelt Ronny smalend. "Ach, ik kom zoveel hypocrisie tegen."

De grappigste klant die hij ooit zag, was de man die opendeed in zijn onderbroek. Hij had geen video's gehuurd, hield hij vol. "Ik bleef aandringen en uiteindelijk liet hij me binnen. De vloer in zijn appartement was bezááid met seksvideo's. Hij keek als een klein jongetje dat betrapt is met zijn vinger in de chocopot. Hij zag er zo weerloos uit, in zijn onderbroek. (lacht)"

We bellen aan bij Firminus. Aan zijn geboortedatum en de titels van de video's hebben we kunnen afleiden dat het om een tachtigjarige homofiel gaat. De tandeloze man met dikke brilleglazen laat ons op beverige benen en pantoffels binnen. We komen terecht in een naar koffie en koekjes geurend interieur, opgesmukt met patroonheiligen en Mariabeelden onder glazen stolpen. De Vlaamse Leeuw hangt in kruisjessteek geborduurd aan de muur, net boven het fiere AVV-VVK-kruis. Firminus is getrouwd, verraden de foto's op het buffet, met ernaast een trieste rij van doodsprentjes - leeftijdsgenoten. "Dus gij hebt nog wel goesting, op uw leeftijd", stoot Ronny hem met een vette knipoog aan. De oude man giechelt, er hangt wat speeksel op zijn kin. Firminus houdt van jonge sterke jongens, en nu zijn vrouw er niet is, steekt hij dat tegenover ons niet onder stoelen of banken. Al honderden video's heeft hij gehuurd. Prompt begint hij zijn favoriete porno-acteurs op te sommen. "Sebastian Bleich... mmmm...", horen we hem mompelen. Ten afscheid gunt hij ons zelfs een blik in zijn geheime schuif waar hij de video's bewaart.

Als we weer op de stoep staan, verbaas ik mij over het vriendelijke onthaal. Firminus is een uitzondering, blijkt later op de avond. Veel klanten geven valse adressen op en verzinnen de meest absurde smoezen. Ronny deelt ze op in drie categorieën. De glasharde ontkenner: "U vergist zich. Ik ben die man niet." "Ik heb niet eens een videorecorder." De botte leugenaar: "Ik ben overvallen en ze hebben al mijn video's meegepikt." En de slimmerik: "Ik heb ze wel gehuurd, maar ze liggen bij een kameraad."

"Toen ik dit werk in het begin deed, trapte ik daar nog in", vertelt Ronny. Nu hij alle excuses al gehoord heeft, is hij zijn eigen trukendoos gaan aanleggen.

- Frank S.? Die woont hier al anderhalf jaar niet meer.

- Oei, dat is jammer. Ik ben een oude vriend, ik heb hem al een hele tijd niet meer gezien en heb nog wat cd'tjes voor hem...

Het leugentje werkt. De bewoner heeft Frank onlangs toevallig nog gezien. Hij baat nu een frituur uit, op het pleintje wat verderop. Het verse spoor van Frank en het besef dat die in de videotheek opzettelijk een oud adres heeft opgegeven, doen Ronny bloed ruiken. "Kom, straks pakken we Frank...", trekt hij me mee.

We gaan eerst langs bij een dokter in een villawijk buiten de stad, maar de man die nog een video met Horny Schoolgirls in zijn bezit heeft, is er niet. Ronny schuift een herinneringsbriefje in de bus. "Ze moeten mijn adem in hun nek voelen", legt hij zijn strategie uit. Het bedrag van de boete - 42.000 frank - scheurt hij wijselijk van het papiertje. "Anders horen we nooit meer van deze klant."

Onderweg vertelt Ronny de ene anekdote na de andere. Op een dag, toen hij een klant niet thuis vond, was hij bij de buren gaan aanbellen. Hij had het klassieke verhaaltje van de vriend en de cd'tjes opgedist, en vernam dat zijn target in een psychiatrische instelling was opgenomen. Een week later keerde Ronny terug naar het adres. De buren spraken hem zelf aan. Zijn vriend had zelfmoord gepleegd, vertelden ze vol medeleven, en: "Moeten we de familie voor u condoleren?"

Het is niet allemaal even hilarisch. Dat wordt duidelijk wanneer we bij een oud moedertje terechtkomen. Haar zoon, weet Ronny, is een gladde aal die al ontelbare video's heeft achtergehouden, maar hem telkens door de vingers glipte door zijn materiaal onder een valse naam te huren. Eén keer maakte hij de fout om de naam van zijn moeder op te geven. Ronny laat de kans niet liggen. De bejaarde weduwe heeft net thee opgegoten, merkt ze een beetje geërgerd op. Ze vertrekt geen spier wanneer ze de laatste fratsen van haar zoon verneemt, maar als ze hem opbelt om te zeggen dat er twee mensen van de videotheek zijn, trilt haar hand. "Hij is toch zo vergeetachtig", probeert ze de stilte wat minder pijnlijk te maken, en loopt naar de kast om het geld voor de boete te betalen.

Er zijn geen regels in deze job, die officieel niet eens bestaat. Het aanklampen van buren, loeren in brievenbussen en noteren van nummerplaten - "alles wat informatie oplevert" - doet denken aan een privé-detective. Ronny lijkt precies te weten hoever hij kan gaan. Echt verwonderlijk is dat niet, aangezien hij het beroep zelf heeft bedacht. Hij had het idee gekregen op een eroticabeurs, waar hij in gesprek raakte met een standhouder van een pornovideotheek en een klaagzang moest aanhoren over de talloze klanten die hun video's niet terugbrachten. "Zal ik ze voor u gaan halen?", had hij voorgesteld. Al snel vroegen andere videotheken om voor hen hetzelfde te doen. Sindsdien heeft hij een aardig aantal 'klanten', en de aanvragen blijven komen, onlangs nog van een videotheek in West-Vlaanderen. "Zo, en nu gaan we een pakje frieten eten bij Frank", klinkt het strijdvaardig.

Er staan klanten in de frituur. De uitbater, een slome vijftiger met een van frietvet glimmende haardos, knikt ons vriendelijk toe, maar schrikt zich een hoedje als Ronny hem luid toeroept: "Dag Frank!" "Kijk, zo is hij meteen uit zijn lood geslagen", doceert Ronny mij op fluistertoon. Frank gooit snel wat zout op de frieten en kijkt ons nieuwsgierig maar op zijn hoede aan. Als de klanten met hun puntzak buitenstappen en hij de reden van onze komst verneemt, wordt hij wit om de neus. Net op dat ogenblik komen er twee nieuwe klanten binnen. Weg is de sloomheid van Frank. In de paar minuten die de frieten nodig hebben om goudgeel te worden, rent hij bliksemsnel naar boven en keert hij terug met een met video's gevulde plastic zak - van een verfwinkel. "Ik ben nog maar pas verhuisd, maar dit stond al klaar in de gang om teruggebracht te worden", hijgt hij nog na, terwijl hij krampachtig blijft lachen. Ronny knikt vriendelijk en bedankt hem. "Natuurlijk wist ik dat hij loog", zegt hij als we buiten zijn. "Maar je moet die dingen ook niet op de spits drijven. We hebben het materiaal terug, dat is het belangrijkste."

De oogst van vanavond bedraagt twaalf video's. Het levert Ronny in totaal 2.400 frank op. Rijk zal hij met deze baan niet worden. Als afsluiter gaan we langs bij 'gistende Rudi', zoals Ronny hem raadselachtig omschrijft. Gistende Rudi woont in een huis dat die naam nauwelijks verdient, in een buurt waar de straat 's avonds geregeerd wordt door dealers en zwerfkatten. Hij is niet alleen de recordhouder van de niet teruggebrachte video's maar ook de kampioen in ongeloofwaardige smoezen. "Mijn moeder heeft ze geleend", beweerde hij ooit met een uitgestreken gezicht.

Ronny is er al zo vaak geweest dat de twee elkaar beter kennen dan hen lief is. "Hij is thuis, maar hij zal niet opendoen als hij weet dat ik het ben", voorspelt Ronny. "Jij moet het doen", besluit hij. Op instructie van Ronny roep ik door de gleuf van de brievenbus. "Joehoééé. Rudi! Hier is iemand voor u!" Het blijft stil aan de andere kant van de deur, hoewel we de televisie horen. Ronny gebaart dat ik niet mag opgeven. Tien minuten lang blijf ik roepen. Dan gaat er plots een deur open aan het einde van de gang, en daar komt Rudi aangesloft. De langharige veertiger in een besmeurd T-shirtje trekt de wenkbrauwen op als hij me op de stoep ziet staan. Als Ronny plots vanachter de hoek tevoorschijn springt, begrijpt Rudi meteen waar het om gaat. - Ze zijn al binnengebracht.

- Nee Rudi, ze zijn niet binnen.

- Ah, wel... ze liggen hier niet.

- Rudi, straks komt mijn baas, 'den bijter'. Die scheert u zonder u in te zepen.

- Wacht eens... Ik denk dat ik ze vandaag nog in mijn handen gehad heb.

Rudi wenkt ons binnen in zijn spelonkachtige kamer, waar tussen broodkorsten en overvolle asbakken de was hangt te drogen over een oude brommer. Op de televisie speelt een pornofilm van een betaalzender achter een mistig gordijn van geruis. Twee volledige muren worden bedekt met lange rijen video's, gesorteerd met de manie van een postzegelverzamelaar. Rudi is een SM-adept. De video's die hij liever voor zichzelf hield, dragen titels als Slave Pain en Harte Bestrafung. "Ik heb maar 54 frank meer voor de rest van de maand", sputtert Rudi tegen als hij hoort dat de boete twee zakskes bedraagt. De man, toch geen doetje, gehoorzaamt verbazend mak als Ronny hem beveelt om nog maar eens goed te zoeken in die berg video's daar. "Dat komt omdat ik hem ooit eens in een greep genomen heb", vertelt Ronny later, "toen hij er weer eens probeerde af te komen met een of ander excuus. Ik word niet rap kwaad, maar hij had me pisnijdig gemaakt." Als we buitenstappen, heeft de buitenlucht nog nooit zo fris geroken. Gistende Rudi. Natuurlijk.

Of Ronny ooit bij vrouwen terechtkwam? "Eén keer", vertelt hij. "Ik schrok wel een beetje toen ik die zwaar opgemaakte vrouw zag die de deur opendeed in peignoir en met een pitbull naast zich. Het was een uitgebluste prostituee. Haar vriend bleek een pooier die was gaan vliegen, maar gelukkig had hij zijn spullen achtergelaten. Dat was de enige vrouw bij wie ik ooit video's ophaalde. Vrouwen huren blijkbaar geen pornovideo's. Ofwel brengen zij ze altijd op tijd terug."

Alle namen van betrokkenen werden gewijzigd.

Annemie Bulté is journaliste bij De Morgen. Leo Timmers is een freelance tekenaar en auteur van een aantal kinderboeken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234