Vrijdag 19/08/2022

De impotente hoogmis van het 'Belgique de papa'

Dat de RTBF 'Tenue de soirée' mee verkoopt als 'une soirée Belge' lijkt me veel te zeggen over het misplaatste respect dat in een deel van Wallonië blijkbaar nog bestaat voor het arrogante Parijs en zijn slappe tv-iconen

Jan Goossens zag tv-legende Michel Drucker het zoveelste blik Belgische clichés opentrekken

@5 INFO Opinie:Jan Goossens is artistiek leider van de KVS.

Het moest een zoete weerwraak voor Brussel worden, het was zelfs aangekondigd als een Belgisch moment de gloire. In het weekend waarin De Standaard Brussel op nummer één zette in zijn lijstje van 'verliezers van de week', wegens door Tripadvisor - een in reizen gespecialiseerde internetorganisatie - uitgeroepen tot 'saaiste stad om voor een citytrip naar toe te gaan', bracht de levende Franse tv-legende Michel Drucker zijn cultuitzending Tenue de soirée, vanop de Brusselse Grote Markt. Une soirée Belge, tweeënhalf uur lang en directe uitgezonden in alle landen waar de francophonie nog steeds de plak zwaait, naar het schijnt voor zowat 180 miljoen kijkers. Onder hen ongetwijfeld ook heel wat Franstalige Belgen, want de RTBF had onder het hele gebeuren mee zijn schouders gezet en de zeer populaire voormalige nieuwslezeres Fabienne Vande Meerssche praatte het geheel samen met Drucker aan elkaar.

Zo onopgemerkt als het evenement in Vlaanderen voorbijging, zoveel aandacht kreeg het aan de andere zijde van de taalgrens. Paris Match wijdde er zelfs zijn cover plus acht pagina's aan: 'Mélange de Spectacle et de Reportages à la Gloire de Notre Pays!'

Tja, ik wilde wel, toen ik die 15de maart 's avonds voor mijn televisietoestel zat. Maar al weet ik dat Drucker zijn Tenue de soirée vooral voor zijn Franse kijkers maakt, toch werd ik gaandeweg steeds verbijsterder over zoveel tot in den treure opgewarmde clichés, niet van enige originaliteit voorziene en compleet voorbijgestreefde beeldvorming en een onvermogen om België als iets anders te bekijken dan een pittoreske en sympathieke annex van die o zo prestigieuze francophonie. Ware het niet geweest dat Helmut Lotti en Hooverphonic heel kort vermeld werden, dat er enige obligate aandacht was voor de ondertussen tot de status van Belgische iconen verheven sporthelden met verdacht Vlaams klinkende namen zoals Eddy Merckx, Tom Boonen en Paul Van Himst en dat over Arno werd gezegd dat hij in de drie landstalen zong, dan had de onwetende kijker zich helemaal niet hoeven te realiseren dat België op de eerste plaats een bastaardnatie bij uitstek is, die qua culturele en linguïstische vermenging enkel in de EU zelf zijn meerdere moet erkennen.

Verder kon ik de uitzending alleen maar ervaren als een aaneenrijging van gênante momenten met bijhorende kromme tenen en slappe scènes die tot de onvermijdelijke vraag leidden of het dan werkelijk uit deze koekendozenromantiek is dat we argumenten voor het voortbestaan van België moeten putten. De zoveelste reductie van Brussel tot Manneken Pis en het Atomium, een niet op één hand te tellen opeenstapeling van slechte Brel-covers van de onder meer - gelukkig enkel - in Frankrijk wereldberoemde superster Florent Pagny, de herleiding van de Belgische cinema tot de broers Dardenne en Benoit Poelvoorde, het terugbrengen van de Belgische comedy tot de melige 'Frères Taloche', het verkleinen van de Belgische stripscène tot Kuifje en Bob et Bobbette en de mededeling van de Belgische Fabienne Vande Meerssche dat er in ons land drie talen worden gesproken: 'le français, l'allemand et le flamand'. Van het Nederlands had blijkbaar nog niemand gehoord, maar ik betwijfel ten zeerste dat Vande Meerssche graag aan pakweg het Nederlandse publiek zou worden voorgesteld als zich uitdrukkend in het Waals.

En wat te denken van het feit dat Eddy Merckx naast 'Vlaming van dienst' ook de 'jongeling van de avond' was naast de, door mij overigens zeer gerespecteerde, heren Adamo, Plastic Bertrand en José Van Dam? Kortom, het geheel versterkte alleen maar de indruk van een op haar laatste benen lopende en aan bloedarmoede lijdende natie die haar zelfbeeld vooral ophangt aan iconen en stijlfiguren die binnen twintig jaar dood en vergeten zijn, zonder dat er sprake is van een aflossing van de wacht, interessante kruisbestuivingen en nieuwe helden uit één gemeenschap die het ook in de andere gemeenschappen aan het maken zijn. En dat is natuurlijk een fout en jammerlijk beeld. Treden de broers Dewaele met hun 2 Many dj's-act ondertussen niet op voor volle zalen van New York tot Tokyo? Kreeg Anne Teresa De Keersmaeker net geen zeer prestigieuze Franse onderscheiding? Hadden Sam Touzani, Baloji en Zap Mama niet voor de broodnodige Belgische kleur kunnen zorgen? Maken Luc Tuymans, Wim Delvoye en Jan De Cock geen Belgische kunst bij uitstek? Is het niet de hoogste tijd om Jan Decleir en Raymond van het Groenewoud voor een franstalig publiek 'Je veux l'amour' te laten zingen? Zijn we er niet zeker van dat Wim Helsen ook de Walen onder tafel zou krijgen van het lachen?

Me dunkt dat wij Vlamingen vandaag recht van spreken hebben als het gaat over navelstaarderij, te zeer op jezelf gericht zijn en de reductie van onze nog steeds spannende Belgische melting pot tot een eentalige en zo zuiver mogelijke monocultuur. En dus mogen we, tot onze spijt overigens, stellen dat ook sommigen in Frankrijk en in die andere grote gemeenschap in ons land in hetzelfde bedje ziek zijn. Er lijkt me maar één verschil te bestaan. Bepaalde, en natuurlijk lang niet alle, Vlamingen noemen hun steeds gereduceerder en eenduidiger Vlaamse kijk op België ondertussen gewoon Vlaams. Bepaalde, en natuurlijk lang niet alle, Franstalige Belgen gebruiken nog vaak de verwarrende en camouflerende term Belge voor een visie waarin ons land gewoon samenvalt met de espace Wallonie-Bruxelles.

Tenue de soirée op de Brusselse Grote Markt was niks van alles wat 0110 in Brussel was: veelkleurig, meertalig, spannend, open en enthousiasmerend, inclusief en toch gedurfd. Kortom, 0110 was rock 'n roll, 'Tenue de soirée' n'était pas rock 'n roll du tout.

Dat de RTBF dit soort uitzending mee verkoopt als 'une soirée Belge' lijkt me veel te zeggen over het misplaatste respect dat in een deel van Wallonië blijkbaar nog bestaat voor het arrogante Parijs en zijn slappe tv-iconen.

Misschien wordt het echter vooral tijd dat men ook op die RTBF bye bye zegt tegen een Belgique de papa waar de jonge generaties Walen en Vlamingen, en zeker de door de feiten gedwongen interculturele Brusselaars, ondertussen geen enkele boodschap meer aan hebben, wat Michel Drucker daar verder ook van mag vinden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234