Maandag 09/12/2019

De huurling in Bob Savenberg

Savenberg is, zoals dat hoort voor een manager, stipt op tijd. Hij ziet er ontspannen uit - het resultaat van een skivakantie in Zwitserland - en maakt zich op voor de zoveelste uitdaging die hem te wachten staat. Zopas is de voormalige drummer CEO geworden van een internationaal bedrijf dat, de malaise in de muziekindustrie beu, zelf talent gaat ontwikkelen. Het nieuws is nog vers en zijn nieuwe functie aan het hoofd van de organisatie roept ook bij hem nog vraagtekens op. “’s Middags werd ik member of the board en tegen de avond hebben ze me baas gemaakt, al valt het nog te bezien wat dat allemaal inhoudt.” Savenberg is - die reputatie heeft hij al langer - te nuchter om ver op de feiten vooruit te lopen. Maar zijn nieuwe functie geeft hem wel nog een extra alibi om het verloop van Idool 2011 gade te slaan. “Ik vind dat sowieso boeiende televisie. Maar ook als er dit keer iemand uit die wedstrijd komt met het talent en de uitstraling van Natalia, geloof ik niet dat die ooit nog zo groot zal kunnen worden.”

Waarom niet?

“De tijdgeest is tussen 2003 en 2011 enorm veranderd, zeker als het over media en entertainment gaat. Terwijl je vroeger de medewerking kreeg van radio, televisie, dag- en weekbladen, blijven de deuren nu dicht. Dat maakt een wereld van verschil. Het zou dus perfect kunnen dat er opnieuw een talent uit Idool opstaat, maar of die groot wordt of klein blijft, hangt van heel wat verschillende factoren af, en veel daarvan heb je zelf niet in de hand. Om te beginnen zijn alle radio’s vandaag tot in het absurde geformatteerd, dus als de ene zender iets draait, wil de andere het niet meer oppikken. Terwijl je zou kunnen redeneren: Idool wordt uitgezonden door vtm en Q Music behoort tot dezelfde familie. Het lijkt dus logisch dat Q de winnaar automatisch zou moeten steunen. Maar als samensteller Johan Notenbaert vindt dat het niet past in het format van de zender, kun je het daar onmiddellijk vergeten. Dan ben je de steun van het eigen huis al kwijt.

“Vroeger gingen de radio’s veel breder in hun programmering, dus toen deed dat probleem zich minder voor. Echte cross-overartiesten die zowel op Q, MNM als Radio 2 worden gedraaid, heb je vandaag haast niet meer. Milow is een voorbeeld. En Tom Helsen. Maar dat zijn uitzonderingen. Met de geschreven media is het al even erg gesteld: die schreven vroeger kilo’s over popmuziek, maar vandaag is daar steeds minder aandacht voor. En daardoor - niet andersom - neemt de interesse af. Sla er de kijkcijfers van De Vlaamse tien gerust op na: daar kijkt te weinig volk naar, en dus heeft zo’n programma nauwelijks impact.”

In het verleden hebben de populaire weekbladen altijd veel aandacht besteed aan talentenjachten als Idool en X-Factor. Waarom zou dat nu anders zijn?

“Vroeger deden de boekskes mee aan het creëren van helden. Het eerste wat ze nu doen, is kijken of er toevallig geen kandidaat tussen zit die zijn moeder heeft vermoord. En of er misschien ergens een dief in de familie zit. Het enige wat hen vandaag interesseert is slecht nieuws, en daarmee dragen ze bij tot de verzuring van de maatschappij. Nu ook weer: Idool is pas begonnen en er wordt al een ex-kandidaat opgevoerd die in de psychiatrie terecht is gekomen. Echt ondersteunend is dat toch niet.

“Ik denk vaak dat die media niet beseffen dat ze in dit tempo straks geen helden meer zullen hebben om hun bladen mee te vullen. Dat zie je nu al: ze zakken almaar dieper en steeds vaker staan er B-namen op de cover. Omdat die met plezier nog wel eens met modder naar collega’s willen gooien. In een klein gebied als Vlaanderen kan dat niet anders dan nefast aflopen. En over muziek zelf gaat het al helemaal niet meer. Terwijl het daar toch begint: bij een goeie song. Stromae is daar een goed voorbeeld van. Iedereen die er een oor voor heeft, wist het meteen: dit is een hit. Een echte, want je hebt hits die lokaal blijven en artiesten die internationaal scoren.”

Natalia behoort tot de eerste categorie. Big in Belgium, maar daarbuiten krijgt ze voorlopig geen poot aan de grond.

“Het probleem van Natalia ligt ergens anders. Ik praat regelmatig met buitenlandse professionals, en die zijn het er allemaal over eens dat ze een erg goede stem heeft, over de nodige uitstraling beschikt en bovendien het talent heeft om live een zaal in te pakken. Maar tegelijk vragen ze me ook allemaal wat ze nu eigenlijk zingt. Want wat Natalia in hun ogen niet heeft, is een eigen stijl. Het springt echt alle kanten uit. Tijdens haar concerten passeert zowel pop, rock, folk als r&b. De Vlaming vindt dat goed, want die kent haar van Idool, waar die veelzijdigheid deel uitmaakt van het format. Maar in het buitenland kunnen ze dat niet plaatsen. Dus Natalia zal buiten België pas een kans maken als ze een richting kiest en zich daar ook aan houdt. Dat is haar grootste zorg nu: kiezen, of enkel in België blijven. En ik weet dat ze het daar moeilijk mee heeft, want ze zingt het allemaal graag.”

Het is toch jouw taak als manager om haar daarin te begeleiden?

“Ja, al hebben Natalia en ik altijd als een tandem samengewerkt. Ik lijst de mogelijkheden op met alle argumenten pro en contra, en zeg ook welke optie mij de interessantste lijkt. Maar uiteindelijk is zij het die de beslissing neemt. Zo moet het ook, want uiteindelijk is het haar naam op de affiche. Als ze naar het buitenland wil, zullen we mettertijd iemand moeten aantrekken die ons daarbij kan helpen, die een beter zicht heeft op hoe de markt buiten België werkt. Misschien zal ik dan een stap opzijzetten, of er zelfs helemaal tussenuit vallen. We praten daar vaak over, en ze weet ook dat ik er in eender welk scenario altijd voor haar zal zijn. Alleen: als ze internationaal wil gaan - en dat is de ambitie - zullen we ons beter moeten omringen. Dan hebben we connecties nodig. En het ligt niet in mijn aard om me daar dan koste wat het kost tussen te willen wringen.”

In België is de top al langer bereikt. In januari was Natalia Meets Anastacia goed voor zes uitverkochte Sportpaleizen. Geen enkele zangeres, zelfs Lady Gaga niet, doet haar dat hier na.

“Goed, maar vijf jaar geleden zouden we de zaal met zo’n affiche gemakkelijk twaalf keer vol hebben gekregen. Vandaag is de concurrentie veel groter en moeten mensen selectiever zijn. Door de crisis wordt er veel meer gespaard, en laten we wel wezen: een concert is een luxeproduct. Dus die uitgave wordt het eerst geschrapt.

“Tot nog toe zat iedereen altijd te zeuren over de platenverkoop die door het illegaal downloaden is ingestort. Maar nu zijn we op een moment aanbeland dat ook het livecircuit serieus klop begint te krijgen. Kijk naar de kalender van het Sportpaleis: erg veel staat daar nog niet op, dit jaar. Bovendien worden concerten almaar duurder. Toen ik destijds uit Clouseau stapte, vroegen we 350.000 frank (8.750 euro, BS) voor een optreden, en daarmee waren we de duurste groep van België. Dat is om mee te lachen nu. Vandaag vraagt een Belgische act met wat naam gemakkelijk 30.000 euro.

“En het publiek is ook veeleisender geworden. Dat verwacht van een Nataliaconcert in een tent in Bommerskonte dezelfde grootse show als in het Sportpaleis. Dat kan natuurlijk niet. Maar door de buitenlandse concurrentie worden we sowieso gedwongen om onze producties almaar duurder te maken. Met een paar videoschermen alleen kom je er niet meer. Er moeten dansers bij. En decorstukken. En catwalks. Want het publiek dat in Antwerpen naar Natalia komt kijken, heeft daar de week voordien ook Tina Turner en Lady Gaga gezien. Vandaar dat Clouseau er nu even mee stopt, volgens mij. Het was gewoon niet realistisch meer om jaar na jaar met een nog spectaculairdere show uit te pakken. Het dak van het Sportpaleis moest echt al opengaan zodat ze met een helikopter op het podium konden landen, of anders zou het niet goed zijn geweest. Chapeau dat ze het zo lang hebben volgehouden.”

Zou het kunnen dat het net die crisis is die een internationale ster als Anastacia er het nut van doet inzien om met een lokale naam als Natalia te werken? Haar laatste concert werd van het sportpaleis naar de Lotto Arena verplaatst, dus ook voor haar was het een goede deal om dankzij Natalia weer voor een veel groter publiek te staan.

“Dat speelt zeer zeker mee. De formule van die Natalia Meets-concerten is trouwens altijd 1+1=3. En Anastacia werkt in andere landen ook samen met plaatselijke artiesten. Dat is goed bekeken, want je hoort steeds vaker dat ook tournees van grote sterren verlies maken. Zelfs Lady Gaga heeft, net omdat die show zo over the top is, nog geen cent winst opgeleverd. U2 met die klauw draaide pas na een jaar break-even.

“Iedereen pakt uit met omzet en bezoekcijfers, maar over het verlies wordt in alle talen gezwegen. Ik hoorde net dat de voorbereidingen van de nieuwe tournee van Kylie Minogue 22 miljoen euro hebben gekost. Neem van mij aan dat ze dat er nooit gaat uithalen. Je hoort steeds vaker dat concerten van de weide van Werchter naar het Sportpaleis worden verplaatst, en van het Sportpaleis naar de Lotto Arena. Het publiek kan dat gewoon niet blijven betalen. Neem Tina Turner. Als die langskomt ga je kijken, omdat het wellicht de laatste keer is dat ze passeert. Met je vrouw en je twee kinderen erbij kost je dat over de vierhonderd euro. Veel geld, en dus sla je de keer nadien al eens gemakkelijker Milk Inc, Clouseau of Natalia over in het Sportpaleis. Want de binnenlandse producten - als ik ze even met een lelijk woord zo mag noemen - zijn altijd het eerste slachtoffer.”

Over Clouseau gesproken: mis je de kick van het optreden?

“Nee. Ik heb nooit ten volle van de concerten kunnen genieten omdat ik er te nerveus voor was. Ik sta veel liever vanuit de zaal het optreden te ontleden. Ik ben intussen ook al vijftien jaar weg bij Clouseau, dus het voelt niet langer als mijn ex-groep aan. Straffer nog: toen onlangs op Canvas de Belpop-aflevering over Clouseau werd uitgezonden, kreeg ik van mijn zoon - veertien jaar - een boze sms, omdat hij via de televisie had moeten vernemen dat zijn vader nog bij Clouseau had gespeeld. Het ligt niet in mijn karakter om thuis gouden platen aan de muur te hangen, dus hij wist dat niet.

“Waar ik het meest van geniet als ik zelf naar een optreden ga kijken, is dat die hele massa de nummers die ik geschreven heb nog kent. ‘Brandweer’, bijvoorbeeld. Ik weet nog perfect waar, wanneer en waarom ik dat geschreven heb, en ik herinner me ook nog dat niemand het gekocht heeft toen het destijds werd uitgebracht. Terwijl nu elke avond 13.000 mensen in het Sportpaleis staan die dat tot de laatste letter meezingen. Ik heb ooit, lang geleden, een paar nummers gekakt, en kennelijk vinden de mensen die vandaag nog steeds goed.”

Je broer Jan is ook een gerespecteerd songschrijver, die naast ‘Daar gaat ze’ en ‘Domino’ voor Clouseau ook nummers voor internationale sterren als Herman van Veen, Johnny Hallyday en Lara Fabian heeft gemaakt. Werd de creativiteit thuis aangemoedigd?

“Dat is een groot woord, maar we werden alleszins niet tegengewerkt. Ik mocht drummen van zes tot tien ’s avonds. En geloof me: zo’n drum, dat maakt lawaai. Bovendien was mijn broer op dat moment ook muziek aan het maken zo luid als hij kon. Alleen: nooit hetzelfde nummer. (lacht) We hadden fantastische buren en geweldige ouders, waardoor we de kans kregen om ons te ontplooien. Alleen toen ik thuis kwam vertellen dat ik mijn mooie job met toekomst zou opgeven om bij Clouseau te gaan drummen, heeft het er even flink tegen gezeten. Dat was nog voor ‘Anne’ uitkwam. We kregen een aanbod om in het voorprogramma van The Pebbles te spelen, en elk afzonderlijk zouden we daar op het eind van de maand 250 euro aan overhouden. Mijn toenmalige vrouw heeft zich daar nooit tegen verzet. Ze wist dat ik anders bij haar weg zou gaan. Want achteraf overigens toch is gebeurd, maar om heel andere redenen.”

Je bent zopas CEO geworden van NIA, een Brits-Amerikaans bedrijf dat zich gaat bezighouden met het ontwikkelen van nieuwe artiesten. Was daar dan behoefte aan?

“Eigenlijk is het een gilde van songschrijvers die samen een bedrijf hebben opgericht nadat ze gezamenlijk tot de conclusie waren gekomen dat de platenbusiness naar de kloten is. NIA staat overigens voor New International Artists. Of No Idiots Allowed, kies maar. (lacht) Die malaise heeft grotendeels te maken met het feit dat er bij de grote platenmaatschappijen geen echte talentscouts meer zijn. Dat beseffen ze zelf trouwens ook. Ze hebben zelf niet liever dan dat ze een kant-en-klare artiest krijgen aangeleverd met de passende songs en alles erop en eraan. We gaan dus actief op zoek naar talent waar we, naargelang, een deal mee kunnen afsluiten die van 45 tot 360 graden gaat. Want ook daar hebben we de know-how voor in huis.

“Ik vind het vooral een interessant bedrijf omdat iedereen die ervoor werkt heel goede connecties heeft. Op de vergaderingen wordt over Prince en Eurythmics gepraat zoals wij dat hier over Natalia en Clouseau doen. Onlangs moest ik met Maurice White van Earth, Wind & Fire bellen. Dat was vroeger een held van mij en nu ga ik daar straks zaken mee doen. Als Bobke Savenberg from Belgium de baas van Universal in Amerika aan de lijn wil krijgen, zal ik lang kunnen wachten. Maar als lid van zo’n organisatie wordt dat wellicht een ander verhaal. Het is ook ons voornemen om mensen van het Europese vasteland in Amerika en Groot-Brittannië te lanceren. Of dat tenminste te proberen. Dat vind ik een mooie uitdaging, omdat bij mijn weten niemand zich daar ooit eerder mee bezig heeft gehouden. En de basis zal altijd dezelfde zijn: een goed nummer. Een hit.”

Is het mogelijk dat Natalia een van de artiesten wordt waar je bedrijf

mee gaat werken?

“Dat kan. Ze is alleszins de enige zangeres van bij ons waarvan ik denk dat ze internationaal potentieel heeft. Ik heb vroeger nog met artiesten samengewerkt, maar daar heb ik nooit van gedacht dat ze de grens over moesten. Integendeel, daar dacht ik: blijf maar beter in België en doe vooral niet te moeilijk.”

Over wie heb je het dan, want de meeste Idool-finalisten hebben bij jou onder contract gelegen. Maar Brahim, Sandrine, Peter Evrard, Joeri Fransen en Wim Soutaer hebben verder vooral dit gemeen: na één of twee hits waren ze allemaal vergeten. Hoe komt het dat ze er zelfs lokaal niet in geslaagd zijn om een stabiele carrière uit te bouwen?

“Brahim vind ik nog steeds een van de grootste talenten die er rondlopen in de Vlaamse popmuziek. Het probleem is dat hij alleen r&b wil maken, een genre waar in België geen publiek voor is. Sandrine heb ik destijds onder druk van Sony als manager getekend. Een goede zangeres, maar ze was bang van haar publiek en stond veel te houterig op het podium. Tot haar verdediging voeg ik eraan toe dat ze inmiddels een hele weg heeft afgelegd, maar ook zij heeft voor de verkeerde muziek gekozen. Ze heeft net een cd met Motowncovers opgenomen, iets wat al honderd keer eerder en beter is gedaan. Dat moet je dus niet doen. Weet je wat het probleem is? Er zijn heel weinig artiesten die willen luisteren. En dan begint de miserie.”

Jij hebt de waarheid in pacht?

“Natuurlijk niet. Maar ik denk dat ik na vijfentwintig jaar wel een goed zicht heb op wat in Vlaanderen zal marcheren, en wat niet. Joeri Fransen was zo koppig dat ik er zelfs geen moeite voor heb gedaan. Ik vond dat ook geen talent. Alleen: ik was contractueel verplicht om de winnaar erbij te nemen. En Peter Evrard had nooit mee mogen doen aan Idool. Dat is zijn grootste stommiteit geweest. De Vlaming kiest altijd voor de underdog, maar koopt achteraf zijn platen niet.”

Ik denk toch nog altijd dat vtm in de eerste plaats een goed scorend programma wil maken. Wat nadien met de winnaar gebeurt, is van ondergeschikt belang.

“Mja, al denk ik dat op dat vlak deze nieuwe editie echt van de vorige verschilt. Als ze met dit format nog even verder willen, hebben ze er baat bij om dit jaar een finalist te hebben die ook na de laatste aflevering nog even meekan. Ook om geloofwaardig te blijven, trouwens. Natalia is samen met Kelly Clarkson een van de weinige artiesten die erin geslaagd zijn om na Idool een echte carrière als zangeres uit te bouwen. Weinig mensen weten dat. In meetings van productiemaatschappij Freemantle staat Natalia zeer dikwijls op de powerpointpresentatie om te bewijzen dat het kan. Natuurlijk: elke artiest moet anders begeleid worden. Ik heb haar vanaf het begin afgeraden om in quizjes en talkshows op te draven. Ze mocht zich ook niet te vaak op feestjes laten zien. Natalia moest toch een beetje onbereikbaar zijn, en die strategie heeft gewerkt. Nu kan ze gaan en staan waar ze zelf wil.”

Iets anders: je bent een ongelofelijke jobhopper. Snel verveeld, of wil je alles gedaan hebben in je leven?

“Ik ben een huurling. Als ik een interessant voorstel krijg, is de kans groot dat ik daarop inga. Ik werk heel graag, maar wat je zegt klopt: ik ben ook heel snel op iets uitgekeken. Zodra ik het trucje ken, ga ik verder. Ik heb een heel fijne tijd gehad bij Patrick Thillieux en VT4. Daar zijn we er met een klein ploegje in geslaagd de zender om te turnen tot een winstgevend project. Maar toen het logo van VT4 er eenmaal was, en de omroepsters waren gekozen, begon ik het toch algauw wat saai te vinden.

“Toen Idool aan VT4 werd aangeboden, had ik meteen door dat het programma ongelofelijk zou scoren. Alleen was het een vreselijk duur format, en had vtm het geld eerder op tafel gelegd. Toen ben ik Idool gevolgd, al heb ik zeer snel ingezien dat ik zoveel geld aan de formathouders van Idool moest afstaan dat ik er nooit mijn boterham mee zou kunnen verdienen. Al heb ik nog nooit iets voor het geld gedaan. Ik wil gewoon samenwerken met mensen waar ik me goed bij voel. Anders hou ik het niet lang vol.”

In dat verband: hop je even vaak in je persoonlijke leven?

“Vroeger wel. Het heeft lang geduurd voor ik de juiste vrouw gevonden had. Ik geef toe dat ik daar een serieuze weg in heb afgelegd, maar nu ben ik toch met iemand samen die het al twaalf jaar met me uithoudt. Voordien zijn er veel vrouwen de revue gepasseerd. Enfin, officieel maar vier of vijf. Maar officieus toch wel een stuk of vijftien, denk ik.”

Voor iemand die bijna vijftig is, lijkt me dat al bij al vrij bescheiden, nee?

“Ja, maar ik reken nu alleen de vrouwen waar ik serieus verliefd op ben geweest, hé. Ik steek niet onder stoelen of banken dat ik me in mijn Clouseautijd geweldig geamuseerd heb. De vrouwen waren talrijk en zeer gewillig. Het was alsof ik een grote taart kreeg die helemaal voor mij was en waar ik overal in mocht bijten. En dat maakte het op de duur ook zo saai. Want geloof me: het is veel plezanter om een vrouw te moeten veroveren. De lol gaat er gauw af als je maar even met je vingers moet knippen en er staat er eentje klaar.”

Voor je huidige vriendin heb je moeten werken?

“Ik heb heel erg mijn best moeten doen, ja. Ze is zestien jaar jonger dan ik, en kwam net van de unief toen ik haar leerde kennen. Ik was een bijna-veertiger met twee kinderen uit twee vorige huwelijken die haar kwam vertellen dat ze de vrouw van mijn leven was, en vond dat we samen iets moesten beginnen. Ze was niet erg onder de indruk. Achteraf snap ik dat wel, want ik bracht een boel bagage mee. En er was ook niemand die in onze relatie geloofde. Ik heb vrouwen in allerlei maten en soorten gehad. Jonger dan ik, van mijn eigen leeftijd. En veel ouder. Maar toen was ik toevallig twee keer achter elkaar op iemand gevallen die aanzienlijk jonger was, en dus werd daar heel meewarig over gedaan. En kijk: inmiddels zijn we twaalf jaar en twee kinderen later. Ik kan er nu ook echt van genieten om een familieman te zijn. Dat is haar verdienste. Vroeger was ik een workaholic die nooit vakantie nam. Dat woord bestond niet eens voor mij, ik heb dat allemaal moeten leren.”

Je hebt intussen zowat alles gedaan. Staat er nog iets op het verlanglijstje?

“Ik zou graag een sportman managen, omdat ik merk dat die zeer slecht begeleid worden in hun omgang met de media. Ik durf beweren dat al de miserie die Tom Boonen achter de rug heeft, hem bespaard zou zijn gebleven mocht ik hem onder mijn vleugels hebben gehad. Ik zou hem meer onder de knoet hebben gehouden. Vandaag moet een BV weten dat hij nergens nog veilig is, want iedereen heeft een gsm met een goeie camera. Dus als je wilt uitgaan, moet je dat bij vrienden doen. Bij je vrienden van vroeger, dan nog.

“We leven in een verklikkersmaatschappij, en bladen als Story, Dag Allemaal en TV Familie betalen voor een ranzige foto of een smeuïg verhaal. Dat is iets waar we zelfs ten tijde van Clouseau nooit last van hebben gehad. Als we toen een schoon madammeke wilden meepakken, reden we naar Waterloo, vlak over de taalgrens. Daar wist niemand wie we waren en konden we op ons gemak onze gang gaan. Nu word ik soms gebeld door een journalist van de boekskes die tot op het uur weet waar een van mijn artiesten de dag voordien heeft gezeten.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234