Donderdag 19/09/2019

De Hulk is nu echtIncredible

Zoals hij over bergen wipt en hinkstapspronggewijs door woestijnen snelt, zoals hij helikopters uit de lucht mept en tanks tot schroot herleidt, is de Hulk best geloofwaardig. In een tekenfilm. Of in een videospel. Maar de bedoeling was eigenlijk dat regisseur Ang Lee een echte speelfilm zou maken over het populaire strippersonage van de groene woedende reus met de paarse gerafelde shorts. Dat is hem niet helemaal gelukt.

Brussel

Eigen berichtgeving

Jan Temmerman

Net zoals The Fantastic Four, X-Men en Spider-Man is The Incredible Hulk een geesteskind van stripschrijver Stan Lee en de Marvel Comics-fabriek. Zelf heeft Lee er nooit een geheim van gemaakt dat zijn Hulk-creatie in feite een kruisbestuiving is van het Monster van Frankenstein - een afzichtelijke, door mensenhanden gecreëerde 'mutant', die zich onbegrepen en onbemind voelt en alleen maar kwaadaardig reageert als hij door domme dorpsbewoners met toortsen achternagezeten wordt - en de archetypische dualiteit van de experimenterende Dr. Jekyll en zijn in zichzelf verborgen alter ego Mr. Hyde. Bij het grote publiek raakte het groene monster op het einde van de jaren zeventig vooral bekend door de televisiereeks The Incredible Hulk met de voormalige Mr. Universe Lou Ferrigno in de titelrol.

In zijn prille jaren was de Hulk een stripkind van zijn tijd, compleet met (terechte) angst voor de atoomdreiging en (iets minder noodzakelijke) Koude-Oorlogsparanoia. Dat Dr. David Bruce Banner zo af en toe, in welbepaalde stresssituaties die hij - 'You're making me angry!' - zelf voelde aankomen, in een reusachtige brok groene woede veranderde, was toen het gevolg van zijn blootstelling aan gammastraling, die zelf veroorzaakt werd door een onhandige sovjetspion die een of andere experimentele bom vroegtijdig tot ontploffing had gebracht. De tijden zijn evenwel veranderd en dit keer blijkt de transformatie van Dr. Banner (rol van de Australische acteur Eric Bana) tot de Hulk uit de titel het gevolg te zijn van een genetische afwijking.

Om dat allemaal duidelijk te maken, neemt Hulk van regisseur Ang Lee een wel erg lange aanloop: Dr. David Banner (in flashback vertolkt door Paul Kersey en op latere leeftijd door Nick Nolte) voert in opdracht van het Amerikaanse leger zeer geheimzinnige en dus zeer gevaarlijke experimenten uit, waarbij hij zo fanatiek en dus onvoorzichtig wordt om zichzelf als proefkonijn te gebruiken. Dat blijkt allerlei kwalijke gevolgen te hebben voor zijn eigen dna-structuur en dat zal zijn zoon Bruce dus geweten hebben.

Of toch niet. Wij als toeschouwers weten dat dus na ruim een halfuur, maar de inmiddels volwassen en zelf wetenschapper geworden Bruce Banner is zich van geen kwaad bewust. Hij staat bekend als een briljant geleerde, maar zijn eveneens geleerde vriendin Betty Ross (Jennifer Connelly, die in A Beautiful Mind ook al te maken kreeg met een emotioneel gestoord genie) heeft wel onlangs de hoop op een passionele verhouding opgegeven, omdat Bruce, die zich alleen maar zijn adoptieouders herinnert, volgens haar te weinig zijn emoties laat blijken. Zij zal dus ook aardig opkijken als Bruce zich later ontpopt tot een destructieve brok, zeer openhartige woede!

Interessant is wel dat de o zo rustige en beschaafde Bruce na een van zijn Hulk-transformaties zijn Betty dan toch even in vertrouwen neemt in verband met zijn zopas zelf ontdekte 'donkere kant', met de bekentenis: "Als ik zo helemaal elke controle verlies, dan hou ik daar wel van." Zelf heeft Betty het ook niet makkelijk met haar vader, de uiteraard zeer strenge generaal Ross (Sam Elliott), die ook wel meer blijkt te weten over de beladen genetische erfenis van vriend Bruce.

Kortom, in deze Hulk wordt het technogebabbel over genetische manipulatie makkelijk overtroefd door het psychogebabbel in verband met verdrongen herinneringen en moeizame vader-zoon, vader-dochter en man-vrouwrelaties. Zoiets heeft in een andere context al vaak dramatisch materiaal voor uitstekende, psychologische films en aanverwante thrillers opgeleverd, maar in dit comics-universum lijkt het vanwege de scenaristen toch wel wat (te) veel moeite. Zo origineel of vernieuwend is die aanpak trouwens niet, want ook bij Batman (van Tim Burton) en Spider-Man (van Sam Raimi) werd er voor een degelijke (maar niet zo nadrukkelijke) psychologische onderbouw gezorgd.

Als filmmaker blijft Ang Lee hoe dan ook een begenadigd talent, zoals hier onder meer blijkt uit zijn veelvuldig gebruik van allerlei soorten split-screen en de vernuftige montageovergangen als een soort stilistische knipoog naar de comic book-herkomst van het basismateriaal. Veel minder geslaagd is echter de CGI-creatie van het titelpersonage, die zo duidelijk zijn computerafstamming laat zien dat er van puur menselijke identificatie met het tragische lot van Dr. Bruce Banner geen sprake meer kan zijn. Dan willen we nog liever geloven dat zijn groene collega Shrek echt bestaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234