Maandag 27/01/2020

De hotels die geen hotels willen zijn

Elk jaar wordt er ergens een Aman-hotel uitgeroepen tot het beste ter wereld

Iedereen verklaarde oprichter Adrian Zecha in 1988 voor gek. Kleine, luxueuze hotels zouden geen winst maken. Maar zijn keten overleefde crises en tsunami. Ivo Weyel

Het Amanusa heeft 35 suites en 750 man personeel. Dat betekent bij een volle bezetting -70 gasten-, een gast-personeelsverhouding van ruim één op tien. Een ongekende score die geen ander hotel ter wereld ook maar bij benadering haalt. Het Amanusa is dan ook niet zomaar een hotel; het is een van de zeventien hotels die deel uitmaken van de Aman-keten. Aman betekent 'vredig' in het Sanskriet. Elk jaar wordt er wel ergens een Aman-hotel uitverkoren tot beste hotel ter wereld -afgelopen jaar viel de beurt aan het Amankila op Bali. Mick Jagger, Bill Gates en Richard Branson zijn er kind aan huis.

Zakenblad Forbes rekende uit dat de keten jaarlijks gemiddeld 31.750 euro winst maakt per kamer (tegen 4.260 dollar bij 's werelds grootste luxe hotelketen Four Seasons). Wat betreft klantenbinding scoort het hotel het allerhoogst in de branche: 96 procent van de gasten keert terug. Ze worden dan ook wel Aman-junkies genoemd.

Het is een idee van de nu 71-jarige Adrian Zecha, die bij de opening van zijn eerste Aman -het Amanpuri in Thailand in 1988- door iedereen compleet voor gek werd verklaard. Zulke kleinschalige hotels met zo veel personeel en dergelijke ongekende luxe zouden nooit een cent winst maken. Zecha daarentegen voorspelde bij de opening dat zijn Amans een nieuwe niche in de hotelmarkt zouden creëren, en dat de concurrenten binnen een jaar of vijftien zouden volgen. Onnodig te vermelden wie er gelijk kreeg. De markt wordt sinds kort overspoeld door Aman-klonen.

l Limousines

Wat is er zo bijzonder aan de Amans? Ten eerste is er het ondefinieerbare Aman-gevoel. De architectuur, de inrichting, de rust en de attenties: gekoelde handdoeken bij het zwembad, gepeld fruit op de kamer, elke avond een cadeautje op het kussen. Ten tweede heeft Zecha er veel aan gedaan op Aman niet op een hotel te laten lijken. Zo zijn er geen incheckbalies, maar wacht een persoonlijke begeleider de gast bij de ingang op om in de suite -kamers kent het Aman niet- of aan de rand van het zwembad de nodige procedures uit te voeren. En verder zijn er de welkomstcocktail, de limousines die de gast van het vliegveld ophalen, de butlerservice, het privézwembad bij de suite -die steevast bestaat uit een vrijstaand paviljoen- de badkamer in de open lucht, allemaal faciliteiten die Zecha als eerste toepaste. Ook het feit dat het personeel niet is behept met aparte taken (conciërge, receptionist), niet in uniformen loopt en niet op vaste plekken zit, maar vrij rondloopt en overal voor kan worden ingezet, zorgt voor de beoogde privésfeer.

En om die sfeer is het allemaal begonnen. De in de hotel- en uitgeverswereld steenrijk geworden Zecha (geboren in Indonesië, rijk geworden in Hongkong en wonend in Singapore), wilde ophouden met werken en zocht rust aan de kust van Thailand. Hij bouwde er voor zijn gezin een huis en zette er nog een paar vrijstaande paviljoens bij voor bezoekende vrienden. Want gasten zijn leuk, maar niet te dichtbij. Aangezien zijn vrienden er vaak langer bleven dan hijzelf, woonde het personeel er het hele jaar door om voor iedereen te zorgen. Toen floepte de lamp aan. Als die vrienden nou eens betalende gasten waren? En weg was zijn geplande pensioen.

Hij engageerde architect Ed Tuttle, werkte het 'op-bezoek-bij-vrienden'-plan uit tot een hotelconcept met als rode draad God is in the detail, en Aman was geboren.

"If God is in the detail", zei ooit Kurt Wachtveit, directeur van het luxueuze Oriental Hotel in Bangkok, "He must indeed live in the Aman". Voorbeeld: elke suite heeft op het terras een openlucht-loungebank die 's nachts als bed kan worden opgemaakt. Dan verschijnt er een hele opmaakploeg die klamboes ophangt en zorgt voor onmisbare accessoires zoals een boekje dat de sterrenhemel toelicht, een zaklampje, een thermoskan met koel water, een schaal niet- kruimelende koekjes, een verrekijker voor early bird watching (plus vogelboekje) en een hele rij waxinelichtjes om de nachtelijke weg naar de wc aan te geven.

Op die wc vind je geen wc-eend maar een geurend boeket jasmijn, en het maandverband ligt er niet in een plastic zakje, maar is verpakt in een perkamenten velletje dat bijeen wordt gehouden door een strik van klimop waarop een theeroos ligt. Aman-junkies houden daarvan. Ze wisselen onderling verhalen uit in het clubblad Amannews. Ze komen op gezette tijden samen voor traditionele Ama-party's, zoals met kerst- en nieuwjaar in het Thaise Amanpuri, vaak in aanwezigheid van Zecha zelf. Ze richten hun vakantie niet op een bepaalde bestemming, maar gaan daarheen waar een Aman wordt geopend.

Ze vinden het niet erg om zich blauw te betalen: sommige Amans hebben 'al' een kamer voor 500 euro (exclusief 20 procent service and government tax), maar het gemiddelde ligt rond 775 euro, rap oplopend tot meer dan het dubbele. Dan heb je nog niet ontbeten (38 euro per persoon), geen massage gehad (75 euro inclusief glaasje champagne na afloop), en 's middags geen kopje thee besteld (13 euro voor twee, plus koekjes). Alles is vaste prijs: geen laagseizoen, geen discounts (behalve nu vanwege de tsunami), geen package deals. En afrekenen gaat natuurlijk net zo discreet als het inchecken, bijna stiekem, want vrienden betalen immers ook niet na een logeerpartij.

l Bhutan

De opmars van de Amans lijkt onstuitbaar. Ze gaan overal op dezelfde voet verder, hoewel er hier en daar wat kleine aanpassingen worden gedaan. Zo bestond het fenomeen spa nog niet toen Adrian Zecha begon, terwijl nu geen hotel meer zonder kan. Na hotels in Thailand, Indonesië, Cambodja, de Filippijnen, Verenigde Staten, Frans-Polynesië en Marokko, zijn er zojuist twee nieuwe geopend in India -waaronder een die bestaat uit zes zeer luxueuze, van his-and-hers-badkamers voorziene tenten midden in het Ranthambhore National Park. En er is er een in Bhutan.

Vooral dat laatste is uniek. Het is voor het eerst in de geschiedenis dat de koning van dit voor toeristen schier ontoegankelijke land, aan de voet van het Himalayagebergte, toestemming gaf aan een buitenlandse onderneming om een hotel te beginnen. Het land verplicht toeristen om, naast reis- en verblijfkosten, dagelijks minimaal 155 euro uit te geven. Dat is natuurlijk geen enkel probleem voor de rechtgeaarde Aman-junkie; even stevig doorlunchen en je zit er al ruim boven. n

Info www.amanresorts.com

Een hotelconcept met als rode draad 'God is in the detail'

Zakenblad Forbes rekende uit dat de keten jaarlijks gemiddeld 31.750 euro winst maakt per kamer

t

'Als die logerende vrienden nu eens betaalden', dacht de op rust zijnde Zecha. En weg was zijn geplande pensioen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234