Donderdag 20/01/2022

De hoogst ongewone kleuren van de realiteit

media

interview met 'colors'-hoofdredacteur renzo di renzo

Renzo di Renzo is veertig en hoofdredacteur van een hoogst onbemind en toch mateloos origineel tweemaandelijks blad: Colors. De publicatie is eigendom van kledinggigant Benetton, maar redactioneel geniet Di Renzo alle vrijheid. Een gesprek over het soort wetenswaardigheid dat zelden wordt aangeboden, en over een blad dat wil emotioneren eerder dan te informeren.

Parijs

Eigen berichtgeving

Catherine Vuylsteke

Een knettergek, uniek, onwaarschijnlijk, ongezien blad. Met andere adjectieven kun je het zowel in het Engels, Frans, Italiaans, Kroatisch als Hongaars verschijnende, tweemaandelijkse Colors moeilijk omschrijven. Of kent u nog tijdschriften die bij tijd en wijlen geheel aan één enkele man zijn gewijd? Aan een 'nobody' dan nog, die zijn korte dagen in een blokhut in Patagonië slijt. Met, en dat is al evenzeer het keurmerk van dit blad, stilistisch heel aparte foto's. Beelden eigenlijk, waarin het gewone bijzonder wordt gemaakt.

In het gros van de nummers van dit door de Benetton-denktank Fabrica in Treviso gemaakte blad, wordt op één thema gefocust. En voor die opdracht wordt doorgaans samengewerkt met een gespecialiseerde ngo, of recentelijk zelfs een VN-organisatie. Zo was er een nummer over slavernij bijvoorbeeld, over 'the road', of deze maand: 'food'. Het resultaat is altijd twinkelend: belangrijke, ernstige boodschappen worden gelardeerd met bijzonderheden die u nergens anders leest, maar die veelal beslist het weten waard zijn. Neem het jongste nummer, food. Pagina 14: "Hoewel er jaarlijks 25.000 nieuwe voedingsmiddelen worden geïntroduceerd op de Amerikaanse markt, hebben 23 miljoen Amerikanen niet voldoende te eten, terwijl een derde van al het voedsel wordt weggegooid." Pagina 36: VS-scholieren spenderen gemiddeld 900 dollar per jaar aan alcohol en 450 dollar aan boeken. Pagina 44: "Eén manier om teelbalpijn te verlichten, is de consumptie van een traditioneel Chinees mengsel van lycheezaad." Pagina 52: "Europese koeien zijn welvarender dan zowat de helft van de mensen in de wereld. Gemiddeld ontvangen ze 2,2 dollar aan subsidie en hulp, terwijl 2,8 miljoen mensen leven met minder dan 2 dollar per dag." Pagina 58: "Drugskoeriers slikken 110 tot 120 balletjes met drugs in, hierbij geholpen door olijf- of kookolie. Sommigen gebruiken anti-maagzuurmedicijnen om het verteren van die balletjes te voorkomen. Op het vliegtuig eet een drugskoerier nooit en ook een vezelhoudend maal is voor of tijdens het 'werk' niet aangewezen, omdat zulks de darmen te vroeg in werking zou kunnen zetten." En pagina 38: "Ierland staat op nummer één in de toptien van theedrinkende naties en houdt evengoed de titel in het gelijkaardige klassement der alcoholminnende landen."

Renzo di Renzo is sinds eind 1999 hoofdredacteur van Colors en volgde daarmee Oliviero Toscani op. De wissel was na enige tijd ook redactioneel voelbaar. Colors werd lichtvoetiger.

Hoe komt u erbij een heel nummer te wijden aan een man als Rolanda Trujillo?

Renzo di Renzo: "Het begon eigenlijk met wat ik 'mijn' eerste nummer zou noemen: nummer 42. We wilden het perspectief veranderen. Niet louter meer inzoomen op de grote kwesties maar kijken hoe die de kleine levens beïnvloeden. Ik vind overigens dat er sinds het allereerste Colors-nummer in 1991 ontzettend veel is veranderd. Toen hadden we het bij het vernoemen van alle vormen van moderne technologie nog over de fax. Vervolgens is het internet gekomen, wat alles grondig wijzigde. Er kwamen ontelbare mogelijkheden om overal dieper op in te gaan. Niet alleen om mensen te informeren, maar ook om ze te transformeren, ze te doen nadenken over de dingen.

"Maar om concreet op je vraag te antwoorden: we zijn via een vluchtelingenkamp in Tanzania uiteindelijk bij Rolanda Trujillo uitgekomen. Vanuit dat nummer over het kamp kwam het idee om iets te doen over sociale status. Tal van thema's kwamen aanzetten. Psychiatrie, gevangenissen, verhalen over rijke oude mannen in Californië. En het uiteindelijk doortrekken van die gedachte in het extreme leidde ons naar één man, en naar een nummer over Rolanda. Andy Warhol zei het toch al: dat iereen in de moderne wereld vijftien minuten beroemd kan zijn.

"In essentie gaat het altijd hierover: de uniciteit van elke mens, de diversiteit. En tegelijk willen we een stem geven aan hen die er nooit een hebben: niet aan de VS-president, die besloot om de olievoorraden van Alaska verder te exploiteren, maar aan de truckers en de diensters wier levens daardoor getransformeerd werden. Naar mijn mening hebben we dat het best gerealiseerd in de nummers over psychiatrische gezondheid en in dat over gevangenissen op acht verschillende locaties."

Hoe kiest u de thema's?

"Ach, eigenlijk is het niet belangrijk wat er eerst komt, en wat later. Wat voor mij telt, is dat er in elk van de zowat een half miljoen exemplaren die worden gedrukt, dingen staan die mensen overal ter wereld kunnen verrassen. Daar hebben we uiteraard een heel team voor: tien mensen in Treviso zelf en zeventig freelance correspondenten in de hele wereld. Elke maand wordt een grote redactiemeeting gehouden, waar de vorderingen van het volgende nummer en de thema's voor de toekomst worden besproken. Het volgende nummer gaat over Birmingham, een zogenaamd hele normale, noem het zelfs provincialistische Britse stad, waar de allochtonen tegen 2012 in de meerderheid zullen zijn.

"De uitdaging is daar het bijzondere in te onderkennen. Ga en zie niet alleen het exotisch etnische maar probeer het onwaarschijnlijke te ontdekken in de normaliteit. En blijf ook niet blind voor de problemen. We merken het in een oord als Treviso zelfs al. De autochtone bevolking is niet open van geest, ze heeft geen hang naar kosmopolitische situaties en moet toch zo goed mogelijk leren samenleven met mensen uit totaal andere culturen. Een ware opdracht is dat."

Wat ontzettend opvalt is de fotografie in Colors: zelfs de goorste ellende ziet er in een zeker opzicht nog 'goed' uit.

"Dat is erg bewust. We willen dat mensen in alle omstandigheden hun waardigheid behouden. Bovendien vrezen we dat heel erge foto's de lezer ertoe aanzetten om de bladzijde meteen om te draaien. Een acceptabel beeld presenteren betekent ruimte scheppen om ergens over te praten."

Maar tegelijk verschaft u nooit veel informatie. Het gaat van een paar gevatte zinnen tot maximaal een flinke paragraaf bij een foto.

"Ook dat is opzettelijk. Het gaat ons om goede communicatie, niet om diepgaande informatie. We willen blikopeners brengen, nieuwsgierigheid wekken, mensen prikkelen. Dat doe je niet met een uitvoerig rapport. Dat is misschien wel belangrijk maar tegelijk slaapverwekkend. Kijk, we richten ons op jongeren - de gemiddelde leeftijd van onze lezer is negentien - en dat is per definitie een groep die met boodschappen wordt gebombardeerd en niet altijd even kritisch selecteert. Daarom is het zo belangrijk dat we aantrekkelijke beelden tonen, zelfs al gaat er veel misère achter schuil.

"En om diezelfde reden laten we mensen zelf vertellen, in plaats van het over 'de problematiek' te hebben. Het gaat meer over emotie dan over informatie. Onze betrachting is mensen te raken, zodat ze zin hebben om er iets aan te doen. Een beetje zoals bij adverteren: je creëert een emotie en hoopt op een reactie. Zodra je die teweeg hebt gebracht, is er ruimte voor bijvoorbeeld een rapport over deze of gene problematiek. Daar willen wij dus in zekere zin de wegbereider voor zijn."

Wat evenzeer opvalt is de breedheid waarmee u elk thema opvat. Food bijvoorbeeld gaat evengoed over de achthonderd miljoen mensen die niet voldoende te eten hebben als over chocoladerepen - uitgevonden tijdens de eerste Golfoorlog geloof ik - die zelfs bij zestig graden Celsius nog niet smelten. En in het knettergekke nummer Tours neemt u de lezer net zo goed mee naar de site van Tsjernobyl, waar de straling aan meer dan 600.000 mensen het leven kostte, als naar een Scandinavisch seksmuseum waar foto's hangen van de man met de langste penis.

"Ja, maar zo is de realiteit toch ook: de tragedie en de komedie. Verstrengeld, niet van elkaar los te wrikken. Deprimerend en hoopgevend. Daar ligt de kracht toch van het leven?"

'De realiteit is toch: de tragedie en de komedie'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234