Maandag 21/06/2021

De honger in mij raakt maar niet gestild

Ianka Fleerackers: ambitieuze actrice, schrijfster en twijfelende moeder

Laatste keer Flik geweest, want laatste opnames afgewerkt voor de allerlaatste Flikken-reeks. Actrice Ianka Fleerackers is luttele uren voor ons gesprek uit Emma Boon gekropen en heeft (node) het bijbehorende wapen afgelegd. Afscheid genomen, onder meer van collega Jo De Meyere. Afscheid neemt ze op haar manier, voorbereid, ingecalculeerd, maar toch werd het haar af en toe te machtig en ontsnapte ze voor even van de set. Om maar te zeggen... er zijn al wat emoties doorgejaagd deze dag. En dan moeten wij nog beginnen. Praten lukt wel, Ianka praat gedreven en mooi, maar ze onderbreekt zichzelf soms, vraagt tijd om de gepaste woorden te zoeken in haar eigen register.

"De hele dag woorden van een ander zeggen, ik moet mezelf weer een beetje uitlijnen", legt ze uit. 's Avonds na het acteurswerk heeft ze altijd heel veel zin om te zwijgen. Niet dat het lukt. De verlangde stilte is zelden te realiseren met de energie van een jong bruisend gezin in de buurt.

"Het is niet simpel. Ik merk het vooral als ik 's avonds mijn twee kinderen een verhaal moet voorlezen. Ik zeg het beschroomd, want ik moet de eerste ouder nog vinden die dit wil toegeven, maar de realiteit is: ik lees 's avonds niet graag bedverhaaltjes voor. Vorig weekend zei een vriendin, psychologe, me nog: 'Ik vind het een verademing, voorlezen, na een hele dag luisteren.' Ik dus niet. Ik wil af en toe niets horen. Een kwartier lang niets en nog veel langer als het kan. Ik ben blij als ik mag zwijgen, zodat ik tijd krijg mijn eigen zinnen weer bijeen te rapen, zorgvuldig uit te zoeken hoe ik ze het best plaats en na te gaan waarom ik ze zeg."

Grounding

Ianka woont in Bornem, vlak bij de Schelde, die zelf een hoofdrol speelde in die andere grote VRT-serie Stille waters. Ook met Jo De Meyere. Bornem is de streek van Ianka's man. Jan. Brute en vloeiende natuur tegelijk is het, stil stromend en ongerept.

"Vroeger woonde ik in Brussel. In die periode had ik dat kolken nodig, de gejaagdheid van een stad. Toen ik Jan leerde kennen en hier op bezoek kwam met hem hoorde ik me ineens zeggen tegen hem: 'Oké, met jou wil ik kinderen hebben en met jou ben ik bereid ze op deze plek groot te brengen'. Het was niet alleen de man die me hierheen trok, ook zijn veilige dorp, in deze gouden driehoek van Vlaanderen. Ikzelf ben een boerendochter, mijn beide ouders komen uit generaties landbouwers. Ik zit ook graag met mijn handen in de grond. Niet om te telen, niet om die grond iets voor mij te laten voortbrengen. Ik wil woelen in mijn tuin, onkruid uittrekken en vooral aarden. Letterlijk. Grounding. Een mooi woord en een mooi beeld ook. Dat weer even buigen, naar beneden reiken. Afgelopen jaar had ik het druk en dan voel ik hoe dat 'aarden' me ontglipt.

"Niet alleen de grond trekt me aan, ook de lucht. Sinds ik hier woon, ben ik naar de wolken beginnen te kijken. Ineens had ik het door. Dat er getijden waren, seizoenen waar je mee leeft. Ik leerde te begrijpen waar het om ging. Ik zag: het gaat regenen, de wind steekt op, er komt storm. Het is zo zalig om in dat ritme te gedijen en tegelijk in een hectisch leven te figureren. Ik ben daar heel dubbel in. Ik droom van een schort en dat ik hele dagen confituur maak, terwijl in de tuin de salie welig groeit. Maar tegelijk blijf ik de carrièrevrouw die onrust wil, diverse invloeden, uitdaging."

Inconsequent

"Ik zoek altijd tegengestelden. Ik heb geleerd dat een mens per definitie niet consequent is. Er wordt ons nochtans in de strot geduwd dat het móét, consequent onze kinderen opvoeden, eenduidig leven. We worden ertoe aangezet onze opvattingen te stroomlijnen. Waarom daar zo op hameren, dat de duidelijkheid het hoogste goed is? Dat kan toch moeilijk? Je past je aan, je muteert de hele tijd, verandert en herziet meningen. Een mens is de hele tijd in evolutie. Sinds ik bij Flikken ben en ik in allerlei interviews vragen word gesteld, besef ik dat ik enorm op die eenduidigheid word gedrukt. Journalisten lezen oude verhalen, oude gesprekken met mij, oude opvattingen en ze beginnen me te citeren. 'Ooit zei je' of 'klopt het dat je'. Stel je voor! Ik heb de afgelopen twee jaar niets anders moeten doen dan mezelf rechtzetten, uitleggen waarom ik anders denk dan pakweg vijftien jaar geleden. Je zou denken 'gelukkig maar dat je veranderd bent', maar als ik de manier zie waarop zij op die antwoorden reageren, voel ik bijna een soort schuld opkomen. Terwijl... kijk, ik ben er nu 36. Sinds mijn twintigste ben ik getekend, gevormd, af en toe bijgewerkt. Ik heb dingen meegemaakt, gevoeld, ik leerde bijvoorbeeld mijn zwakke kanten te kennen. Natuurlijk vertrek je altijd van ergens. Je hebt een aard, een karakter, je kreeg vooroordelen mee, opvattingen die een toetsing verdienden. Toetsing aan het leven, de realiteit, de haalbaarheid.

"Waar je vaak mee begint, is imitatie. Een kind imiteert zijn ouders of zijn omgeving. Het aapt na zonder te begrijpen. Ik zie mijn dochter momenteel bijvoorbeeld paraderen als een fotomodel. Ik denk dan: ochot, heb ik ooit zo met mijn poep gezwierd en mijn borsten geshowd? Wat mijn dochter echter doet, is gewoon nabootsen wat ze her en der opvangt, zonder te weten wat voor impact dat kan hebben. Daar komt ze later wel toe. Als er een soort balans komt."

Tussen grond en wolken

"Heb ik bewust naar een balans gezocht? Hm, niet echt. Het kwam telkens neer op het naast elkaar leggen van ver uiteenlopende zaken. Eerst het ene extreme opzoeken, dan het andere extreme, daarna streven naar iets tussenin, om finaal bij een volgend extreem aan te belanden. Wellicht komt het nooit in balans bij mij. Het blijven golfbewegingen en ik heb dat nog leren te aanvaarden ook. Aanvaarding van je situatie is handig voor een acteur, want je hebt niet altijd evenveel werk, bent niet altijd even populair.

"De laatste jaren is die bekendheid er uiteraard via de VRT-serie. In Bornem heb ik daar nog niet te veel last van. Hier laat men mij lopen. Je zou mij hier soms moeten zien rondhossen, in vuile jogging, efkes een brood halen, ongeschminkt. Hier ben ik mezelf, hier werk ik niet. Ik heb ook altijd een grens getrokken: ik doe hier geen presentatieopdracht of wat dan ook voor het plaatselijke verenigingsleven. Hier woon ik en voed ik op, kijk ik naar de natuur, bevind ik me tussen grond en wolken.

"Werken betekent voor mij iets wat ik graag doe. Werken is divers, soms spelend, schrijvend, of als regisseur. De ene keer voer ik uit, de andere keer bedenk ik zelf, maar finaal is het allemaal werken. Eigen aan mij als kleine zelfstandige is dat ik veel initiatief neem. Op die manier zorg ik ervoor dat ik dingen te doen heb waardoor ik én overleef én beter leef. Vervulling moet er ook zijn, nietwaar? Er moet honger gestild worden. De honger blijft in mijn geval nogal groot. Ik kan maar niet ophouden en word dan ook nogal moe van mezelf. Eerst maanden rollen spelen, dan een kinderboek schrijven, onlangs nog een boek over Flikken. Als dat klaar is, is het gedaan, zucht ik. Mis. Nu zitten we vol energie een huis te verbouwen. Weer even doorbijten. En dan krijg ik LouisLouise aangeboden, de nieuwe telenovelle van vtm. Kan ik weer geen nee zeggen, het is werk, interessant, een nieuw soort rol, een nieuw genre, een nieuwe zender. De vraag die zich nadien wel opdringt is: 'Heb ik dit nog in handen of wordt mijn leven geleid?' Ik werk al ruim vijftien jaar aan één stuk. Ik heb heel vroeg mijn keuzes gemaakt. Ik wou geen soaps spelen omdat ik te leergierig was en me niet vast wou zetten. Nu is dat anders. Nu wil ik dat wel, omdat acteren maar een deel is van mijn werk. Ik heb het schrijven ontdekt en vooral: ik heb kinderen die ik wil zien opgroeien. Daardoor ligt op bepaalde momenten de lat minder hoog en is mijn ambitie minder groot."

Tergende wezens

"Ik kreeg de dingen niet zomaar in mijn schoot geworpen. Ik krijg niets cadeau. Ik win ook nooit iets als ik een lotje koop van de tombola. (lacht) Ik moet het allemaal zelf verwezenlijken. Ook dit gezin kreeg ik niet cadeau, hoe mooi het zich ook ontwikkelt. De kinderen heb ik met veel pijn op de wereld gezet. Kinderen zijn dan misschien een godsgeschenk, ze zijn ook tergende wezens. Tergend in de zin van: ze hebben, kinderen zijnde, dat recht om alle grenzen af te tasten. Ik weet trouwens de helft van de tijd niet hoever ze wel mogen gaan daarin. Ik jaag me daarin op, omdat ik het niet weet, vraag me af of andere ouders het misschien ook niet weten. De kinderen zelf willen dat ik kies. Lily, onze oudste van zes, kan het dan nog helder verwoorden ook. Ze drukt me op mijn rol. 'Mama, de ene keer zeg je dat ik het zo moet doen, de andere keer zeg je iets anders. Ik wil dat je kiest.' Ik kan alleen terugzeggen: je hebt gelijk, maar helaas weet ik het niet altijd.

"In mijn columns kom ik in opstand tegen die druk dat je álles hoort te weten. Het verstikt je als ouder. Ik ben nu bijvoorbeeld een maand geleden op aanraden van een homeopaat, tevens klassiek geneesheer, gestopt met suikers eten. 'Koeken weg', zei hij 'geef de kinderen fruit, wortels en gezond spul.' Mijn zoon is vaak ziek, heeft verkoudheden en dus wou ik zo graag een fysieke opkuis doen. In mijn zoektocht kwam ik dan die arts en zijn oplossing tegen, suikers laten, wat ik ben gaan uitvoeren. Ik heb lekkere koekjes in de natuurwinkel gevonden en we bannen thuis de geraffineerde zoetigheden. Ik leer nog dagelijks bij, ik heb ontdekt dat er bijzonder veel lekkers is waar geen suiker in zit. Ik ontdek ook tot mijn grote ontsteltenis waar massa's suikers in zitten, terwijl het niet hoeft. Zoals in mayonaise. Hoe dan ook, mijn beslissing is genomen, de kinderen zijn mee zonder veel blazen of zeuren, ze eten beter, vragen zich af wat er zoal in hun voedsel zit, ze worden alert. Maar dan begint het. De confrontatie met familie, vriendjes thuis, oma's en opa's. De angstblik in de ogen van die mensen, hun medelijden... 'ocharme die kinderen'. Daarvan val ik steil achterover. De sociale druk is zo groot dat ik bijna elke dag capituleer. Dit is voor mij een heel mooi experiment, omdat ik voordien nooit zo bewust gevoeld had wat een impact de omgeving kan hebben."

Lastig, dominant

"Ik herinner me niet meer zo goed hoe ik zelf werd opgevoed. Wisten mijn ouders hoe het moest of wisten ze dat niet? Twijfelden zij ooit. (denkt na) Ik heb de indruk dat ik als kind altijd mocht kiezen, op een manier dwong ik dat af. Ik was een vrij lastig en dominant kind. Ik had te veel mijn eigen mening. Vreemd. Als kind wist ik wat ik wou en als moeder weet ik het niet altijd meteen. De mensen hebben mij steeds als een zeer zelfverzekerde persoon ervaren, omdat ik mijn opvattingen had, omdat ik snel antwoorden kon geven. Terwijl dat gewoon een fantastisch truukje is. De bal terugkaatsen is puur overlevingsinstinct. Je beschermt jezelf en dat valt ook perfect te oefenen.

"Toen ik klein was, werd ik door de volwassenen in mijn omgeving te makkelijk opgehemeld. Ik had kunstjes te koop, ik kon die vertonen. Dansen, toneelspelen, ik was daar gewéldig in. Ik wou dat niet meteen laten zien, het was tenslotte iets van mij, maar de anderen wilden dat ik alles toonde. Mijn exposé werd aangemoedigd. Ik heb later lang getwijfeld of actrice zijn mijn beslissing was of die van mijn moeder. Mijn conclusie nu is: acteren is een talent dat ik zeker onder de knie heb, een vaardigheid die ik niet mag ontkennen. Maar het schrijven is van een andere orde. Dat komt écht uit mij, dat heb ik alleen ontdekt en ontwikkeld, en het wordt mede daardoor een passie. Dit is de kern van mijn werk: ik wil te zeggen hebben en dat in een vorm en een medium: televisie, toneel, boek. Dat betekent ook dat ik dat enige wat ik gekend had, het podium, voor een stuk kon verlaten. Als zevenjarige kende ik niets anders dan het podium. Vrij snel ging ik ook dans studeren, op mijn elfde deed ik mijn eerste optredens op tv in een wetenschappelijk programma, op mijn zestiende speelde ik mee in Meester hij begint weer, daarna was er Niet voor publicatie. Het hield niet op. Ik vraag me nog af hoe ik daar allemaal ben geraakt. Ik weet het eerlijk gezegd niet."

Tot wrak gewerkt

"Mijn ouders hebben alles gedaan voor mij wat binnen hun mogelijkheden lag. En daar ben ik drie vierde van mijn leven ondankbaar voor geweest. Ik had alleen gezien dat ze zich kapot gewerkt hebben en dat het hen zelf niets opgeleverd heeft. Ze hadden een doel: het zo goed mogelijk doen. Ze liepen echter voorbij aan de essentie: genieten en liefde geven, liefde krijgen. Zij toonden de liefde aan hun kinderen door het harde werk, zo kon er een zekere welvaart beoogd worden, die het gezin hogerop bracht. Alleen, die welvaart kwam er niet en dat gezin ging niet hogerop. Het is het verhaal van veel kleine zelfstandigen. Mijn moeder is bovendien ziek geworden, ze had haar lichaam tot wrak gewerkt. En uiteindelijk viel het gezin zelf ook uit elkaar. Ik was kwaad omdat mijn moeder niet beter voor zichzelf had gezorgd. Ik heb eerst getracht haar op andere gedachten te brengen. Toen dat niet lukte, besloot ik haar niet meer te zien. Het stoorde me danig dat ze maar niet wou inzien dat ze vooral ook lief moest zijn voor zichzelf. Vandaar dat ik het in mijn teksten zoveel vermeld: 'Je kan pas geven als je leerde ontvangen' en 'goed voor jezelf zorgen is de basis van alles'. Ik stel het zelf ook vast. Als ik me minder gelukkig voel, neemt mijn dochter die stemming over, ze wordt onhandelbaar en huilt makkelijker. Anderzijds heb ik als vrouw het recht om me minder te voelen."

Prinses in de schommel

"Een favoriete rol? Heb ik die tot hiertoe gehad? Elke vraag voor een vertolking betekent een nieuwe uitdaging en een nieuwe inzet. Elke rol heeft ook een diepe waarde. Natuurlijk weet ik dat als ik morgen tegen een boom slinger of er om andere redenen ineens niet meer ben de kans groot is dat men zal zeggen: 'Prieeltje is dood'. Prieeltje, dat knorrige prinsesje, frêle maar een beetje stout, bengelend in haar schommel. Een van de personages die Hugo Matthysen bedacht voor zijn prachtreeks Kulderzipken. Meer dan Emma Boon of wat er nog komt, blijf ik voorzeker dat prinsesje in de herinnering. Ik ben het intussen voor bijna twee generaties kinderen. Nu vind ik de gedachte weer een stuk aannemelijker, maar het is even lastig geweest om me op die rol vastgeschroefd te weten. Uiteindelijk kon ik tien jaar geen werk meer voor tv doen, precies daardoor. Prieeltje had me verbrand, ik was getypecast. Nu ik mij en de hele serie opnieuw bekijk, met mijn eigen kinderen, herontdek ik een schoonheid waarbij ik geen woorden vind. Kulderzipken kent zijn gelijke niet. Ik schrik wel van de energie waarmee ik mijn rol speelde. Ongelooflijk. Waar die vandaan kwam, weet ik niet. Ik zat daar als jong ding tussen die gevestigde namen: Jan Decleir, Warre Borgmans, Lucas Van den Eynde, Michael Pas. Wat deed ik dus? Me tonen, vechten, ik wou voluit gaan. Ik ben een leeuw, dus ik weet hoe ik dat moet doen. Het was zwemmen of verdrinken.

"Ruim vijftien jaar later heb ik het niet verleerd, uit mijn kot komen. Ik doe maar door, al heb ik nu voor de eerste keer het gevoel gekregen dat ik weet wat dat is, als vrouw, om tegen het zogenaamde glazen plafond aan te zitten. Dit moet het zijn, wat ik zo vaak tegenkom in beschrijvingen, in krantenartikels, interviews. Je voelt dat je de mogelijkheid hebt om door te duwen in jouw carrière, je krijgt kansen, je bent kennelijk goed maar tegelijk beperkt in concrete of praktische mogelijkheden om alles te aanvaarden en uit te voeren. Ik hoor dat nu toch nog niet te voelen? Zo oud ben ik toch nog niet?"

Leren glimlachen

"Ouder worden betekent wel dat je de dingen zelf in handen hebt en neemt. Je hebt minder dan vroeger leermeesters nodig. Mensen zullen altijd een rol blijven spelen in mijn leven, collega's, dierbaren, noem maar op. Vandaag dus ook, het besef van afscheid te moeten nemen, voor even toch, van Jo De Meyere. Ik word soms heel klein in een professionele omgeving. Maar nooit bij hem. Bij de eerste opnames van LouisLouise voelde ik me klein, ik zat in een ander magma. Ik was veel minder bang om naast Jo De Meyere te spelen. Ik lig meer aan bij hem. Hoe vreemd dat ook klinkt, ik ben meer van die 'oude stempel'. Ik werk anders dan de jongere generatie. Ik heb bijvoorbeeld een ouderwetse loyauteit en flexibiliteit naar de productie. Pas op, het is een houding die me al eens de das omdoet. Ik durf niet nee te zeggen, ben altijd totaal daar, beschikbaar. Jo is ook zo, merk ik.

"In mijn omgeving zijn vrouwen heel belangrijk geweest. Veel alleenstaande moeders dienen me tot voorbeeld. Voor die mensen neem ik mijn hoed af. Wat zij verwezenlijken, in hun eentje. Ik sta soms perplex. Vrouwen als leermeester zijn een rode draad in mijn leven. Toen ik nog heel jong was en in het internaat van de ursulinen zat, heb ik een zuster gekend die me ooit leerde te glimlachen. Wij leerden waarom het belangrijk was om dat te doen. Altijd glimlachen, was haar devies: als we dansten op een podium of op bezoek gingen bij mensen. Steeds diende die glimlach naar boven gehaald als teken van vriendelijkheid. Ik vond dat een heel goede les. Steeds glimlachen lijkt onecht, maar dat is het niet. De glimlach heeft een positief effect, voor de mensen rondom jou en finaal ook voor jezelf. Wij leerlingen zijn toen mede door het aanleren van de glimlach gedrild in professionalisme, in uitstraling hebben, in openheid suggereren, waardoor dingen je makkelijker toekomen. De glimlach heeft gediend, ik hou 'm voor altijd 'vast'."

Pesten en prijzen

"Je leert veel onderweg. Naarmate je uitselecteert en bijleert verfijnen ook je verlangens. Een droom die ik hier bijna niet durf uit te spreken is om ooit een prijs te ontvangen, gelauwerd te worden, een nominatie te krijgen. Ik geef toe dat ik graag erkenning krijg en dan nog het liefst vanuit het beroepsmilieu. Tja, ik zie je al fronsen. Je denkt: welk belang, dit 'circus van ijdelheid'? Toch heeft elke mens graag bevestiging, dat kun je niet ontkennen. Waarom het erkenning moet zijn van collega's? (haalt schouders op) Waarom niet tevreden blijven met tevreden lezers van columns en boeken, met tevreden kijkers en theaterbezoekers, met enthousiaste mails in je mailbox? Dat ook, maar ik wil het vooral van de collega's horen. Dat heeft met aanvaarding binnen een groep te maken: je bent er, we hebben je gezien, we vinden jou gelijkwaardig.

"Nogmaals, ik durf het bijna niet, dit kleine en ronduit angstige kantje van mij zo exposeren. Ik weet ook waar die drang naar erkenning vandaan komt. Het heeft te maken met dat kindje dat in de kleuterklas uitgelachen werd en niet aanvaard door haar klasgenootjes. Het zit hier nog altijd ergens. Een andere, meer doorgroeide en zekerder stem in mij zegt nochtans: Ianka toch, hou je hiermee niet meer bezig. En kijk, het ligt er toch uit. Dat gegeven van toen, het gepest worden, gaat maar niet weg. Het was het klassieke verhaal van het kind met het vuurrode hoofd dat én opviel door haar uitzicht én precies wist wat ze wou. Au fond zijn er in mijn hele leven een aantal dingen gebeurd die best ingrijpend waren, maar op een gegeven moment heb je dat verwerkt en ben je erdoor. Maar op andere punten voel je: 'Tiens, dit is er dus nog altijd, waarom blijf ik daar zo'n last van hebben', 'waarom vind ik het belangrijk dat mijn groep zegt: goed gedaan meisje'. Weet ik het? Weet ik het waarom, als Jo De Meyere zegt 'goed gedaan, Ianka', ik meteen denk: 'En toch had ik graag die prijs'. (lacht luid) En weet je, eigenlijk wil iedereen dat wel hoor, maar niemand durft het te zeggen, op deze manier. Dit is tenslotte een vertoon van kwetsbaarheid. Ook dat heb ik altijd gedaan: gezegd wat ik voelde, getoond wat ik dacht."

Moederrol

"De rollen komen momenteel op me af, ik hap toe en vind rust in het schrijven. Maar ik wil altijd maar meer. Ik zou bijvoorbeeld graag uit Vlaanderen uitbreken, minder afhankelijk zijn van de relatief kleine groep mensen die je werk geeft en de grote groep acteurs die jaarlijks maar toeneemt. Ik wil best in Nederland of Duitsland gaan werken. Het gaat er niet om dat ik daar erkenning wil hebben. Ik wil een diversiteit kunnen aanboren en me minder afhankelijk weten van willekeur of vreemde denkwijzen. Nu mag ik misschien jaren geen flik meer spelen, omdat ik dat drie seizoenen heb gedaan. Wat een achterlijke redenering, toch.

"Als acteur neem je natuurlijk steeds grondig afscheid van je rol. Ook vandaag heb ik dat gedaan, op mijn laatste draaidag. Ik weet nochtans: afscheid in onze branche is nooit een écht afscheid. Flikken was voor mij een blij weerzien met mensen met wie ik Niet voor publicatie had gedaan. Je komt elkaar wel weer tegen, of niet. De mogelijkheid bestaat.

"Vandaag heb ik wel definitief Emma Boon afgelegd: de naam, de rol en ook letterlijk het pak. Het wapen heb ik nog het langste gekoesterd en dicht bij mij gehouden. Normaal leg ik dat tussen de opnames door af, omdat het letterlijk te zwaar weegt. Nu niet op mijn laatste dag. Ze hadden me gezegd dat ik het wapen zelfs mee naar huis mocht nemen, maar dat vond ik erover: ik wil geen wapens in huis. Wel vreemd toch, dat ik van dat wapen afscheid en afstand diende te nemen, omdat ik het graag hanteerde, er graag mee schoot. Ik vond het een geweldig ding. Dat is weer zoiets extreems van mij, dat ik dan in een rol mag stoppen. Wat deze rol zelf finaal voor me betekend heeft, merk ik pas over vele maanden of misschien nog later. Ik heb intussen natuurlijk mijn eigen top tien. En daar steekt deze Emma voorzeker in. Maar heel hoog en wellicht op één staat onvermijdelijk Prieel. Voor elke rol puur je iets anders uit jezelf, elke rol komt ook in een andere fase van jouw leven. Je kunt vertolkingen dus in wezen nooit écht vergelijken of een gradatie geven. Het gaat finaal om je leven dat zich ontrolde.

"Minder makkelijk vind ik hoe ik in dat leven het juiste evenwicht bewerkstellig tussen moeder en carrièrevrouw. Met de moederrol heb ik nog het meeste problemen. Daarin valt een mens, een vrouw, moeilijk te casten, de lijnen zijn niet netjes uitgeschreven. Dé moeder, het archetype, bestaat niet. Je kunt haar geen scenario, outfit, kapsel of wapen geven, zij stelt zich gaandeweg zelf samen. Dan mag mijn dagelijkse publiek, mijn man, al wat me dierbaar is, de hele tijd zeggen: 'Wat doe jij het goed, je bent écht een goede moeder', ik vind het niet bepaald mijn best gespeelde rol. Ik eis te veel van mezelf, dat besef ik, mijn tevredenheidsgraad is te hoog."

Dé moeder bestaat niet. Je kunt haar geen scenario, outfit of kapsel geven, zij stelt zich gaandeweg zelf samen. Ik vind het niet bepaald mijn best gespeelde rolIk weet waar mijn drang naar erkenning vandaan komt. Het heeft te maken met dat meisje dat in de kleuterklas uitgelachen werd. Het klassieke verhaal van het kind met het vuurrode hoofd dat opviel én precies wist wat ze wouIk droom van een schort en dat ik hele dagen confituur maak, terwijl in de tuin de salie welig groeit. Maar tegelijk blijf ik de carrièrevrouw die onrust wil, diverse invloeden, uitdaging

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234