Vrijdag 20/05/2022

De hobbelige weg naar de vrijheid

Eerste Belgische concert Shawn Mullins in Brussel

Shawn Mullins dweilde de afgelopen tien jaar zowat alle clubs en koffiehuizen van de Verenigde Staten af. Hij speelde haast elke avond voor een paar handenvol fans, bracht regelmatig een plaat in eigen beheer uit en was best tevreden met zijn bescheiden carrière. De rekeningen konden worden betaald en met wat overbleef hield hij de voorraad weed op peil. Maar sinds 'Lullaby' door een plaatselijk radiostation werd opgepikt en wereldwijd in de hitparade terechtkwam, is hij van de ene dag op de andere een ster geworden, die ook aan deze kant van de oceaan een flinke schare volgelingen heeft verzameld.

Niet dat Mullins echt vernieuwende muziek maakt. Integendeel, de singer-songwriter spiegelt zich aan mensen als Bruce Springsteen, Steve Earle en Bob Dylan, monumenten die de kunst verstaan om een verhaal te vertellen alsof ze het ter plekke verzinnen. Het is een gave waarmee ook Mullins bedeeld is, zo bleek zondagavond in de Rotonde van de Brusselse Botanique.

Voor de meeste mensen is Soul's Core, de cd waarmee de zanger momenteel in de belangstelling staat, de eerste kennismaking met zijn werk. De jonge dertiger uit Atlanta, Georgia vond het bijgevolg belangrijk het publiek kennis te laten maken met een handvol nummers uit de zeven vorige platen. 'Eggshells' en 'Bitter Tears', twee songs die Mullins in zijn eentje bracht, illustreerden de verwantschap met countryrocker Steve Earle. Net toen ik dat wilde noteren, zette hij een dynamische cover van diens 'Copperhead Road' in. Je zag aan zijn houding dat Mullins geen groentje is, en het podium als een plek beschouwt waar hij zich thuis voelt. Zelfs al was niet al het songmateriaal even sterk, toch kon je in hem geloven, wist je dat de songs over de hobbelige weg naar de vrijheid - een onderwerp dat als een rode draad door haast alle nummers liep - ook een beetje zijn visie op de wereld verkondigden.

Na een tijdje kreeg Mullins het gezelschap van vier metgezellen. Aanvankelijk dreigde zijn stem daardoor even in de verdrukking te raken, maar dat euvel werd snel verholpen. Vooral de man achter de keyboards bleek een goeie aanwinst, want die had een heus arsenaal instrumenten meegebracht, waarvan hij zich naar eigen goeddunken kon bedienen. Zo speelde de keurig in het pak zittende kerel in hetzelfde nummer soms zowel banjo, accordeon als piano, wat niet alleen de variatie ten goede kwam, maar 'The Gulf Of Mexico' en het gospelachtige 'Soul Child' kregen er ook elk een andere klankkleur door. Enkel die dwarsfluitsolo halverwege 'Lullaby' was enigszins over het randje. De hit werd dan weer met zoveel overgave gebracht dat deze bemerking eigenlijk bij de detailkritiek thuishoort. De groep keerde nadien op algemeen verzoek nog twee keer terug. Eerst met 'Shimmer', een oud nummer dat binnenkort als nieuwe single wordt uitgebracht en Mullins' verblijf in de hitparade moeiteloos moet kunnen verlengen. Nadien zorgde het van Louis Neefs geleende 'Zondagmiddag, Lilliane' (eigenlijk door Kris Kristofferson geschreven, maar geef toe: het is een mooie gedachte) voor een ingetogen slotakkoord.

Het was geen concert waardoor mijn leven een nieuwe wending kreeg, maar toch ben ik tijdens zijn volgende doortocht vast opnieuw van de partij. De keuze tussen vernieuwend of bezield, is wat mij betreft snel gemaakt.

Bart Steenhaut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234