Zaterdag 08/05/2021

De heroïek van Channel Zero

BRUSSEL

De Morgen was getuige van de laatste voorbereidingen in Brussel. ‘Alles zit goed. De onrust is weg. Alleen jammer dat ik niet mag headbangen.’

“My self control is going down, my world falls apart”, echoot Franky DSVD tegen de muren van een lege zaal. Het is vijf uur ’s middags, maar niets wijst daarop in een nauwelijks verlichte AB. Hoe wanhopig zijn kreet ook mag klinken in het donker, zo doelgericht vorst de zanger de hele ruimte. Niet met de blik van iemand wiens leven berust op deze ene onverwachte triomf - zes keer na elkaar een uitverkochte AB vullen is een historisch feit - maar met de gretigheid van een luipaard dat na jaren zijn kooi opnieuw mag inwisselen voor de savanne. “Ik voel geen angst, twijfel of onzekerheid”, zegt hij ons na de laatste repetitie. “Het is alsof ik maandenlang naar iets toegeleefd heb en het nu ook mag gebeuren.”Die zelfverzekerdheid is een wereld van verschil met de frontman die bescheiden en vriendelijk handen schudt in de backstage. Schijnbaar op zijn dooie gemak, maar binnenin kolkt het toch: “De AB is een uitdaging voor elke groep die zich echt wil bewijzen”, vertelde DSVD ons al eerder. “Misschien ligt het wel aan de balkons, waardoor mensen letterlijk op je neerkijken. Net of je in een colosseum voor de leeuwen gegooid wordt.”

Als een leeuw in een kooi

Tijdens de repetitie is het niet duidelijk wie wie is in die vergelijking. “Ik ben gedwongen om als een leeuw in een kooi over het podium te lopen”, vertelt DSVD ons. Die regel komt er op bevel van de dokter. In een voetbalmatch raakte hij gekwetst aan zijn voet. “Daarom moet ik speciale laarzen dragen op het podium, die werken als een kruk. Er is zelfs een roadie aangeworven om over me te waken. Als ik mijn evenwicht toch zou verliezen, is hij er om me recht te houden. Dat betekent helaas dat ik niet eens mag headbangen.”Haast toepasselijk speelt de groep vanavond, vóór de echte showreeks, een concert voor andersvaliden: “Voor doven en slechthorenden komen er speciale stoelen die het geluid in trillingen omzetten. Daarnaast zullen er tolken aanwezig zijn.”Ondanks alle verhalen over fysieke ongemakken trekt de francofone drummer Phil B. zich nergens iets van aan. Op de laatste doorloop is hij vastbesloten om zijn rol van hofnar in de groep alle eer aan te doen: hij dolt met de technische crew (“Qui fait du caca?”, gilt hij door het toilet, waarna gegeneerd gemurmel volgt), brengt ongevraagd het oeuvre van Paul Anka te berde, danst als een stripper boven zijn drumstel en fluimt in de frontstage om de crew te jennen. Maar wanneer ‘Heroin’ door de PA gejaagd wordt, verandert hij op slag in een vleesgeworden precisiebombardement.Op geen enkel moment is te merken dat Channel Zero in 1997 door aanhoudende financiële debacles uitgeblust raakte, of dat de groep ook nu weer achtervolgd wordt door rampspoed. “Xavier (Carion, gitarist, GVA) moest verstek laten gaan wegens een oortrauma”, vertelt DSVD ons. “Maar met Mikey Doling hebben we het winnende lot getrokken. Hij stelde zichzelf bij de auditie heel zelfverzekerd voor als “de nieuwe gitarist van Channel Zero”, en na drie songs waren we effectief verkocht. Hij is een deel van de groep geworden. Met hem hebben we trouwens de nieuwe single ‘Black Flowers’ opgenomen (momenteel een hit op iTunes, GVA). Geen idee waar die song de groep zal leiden, maar alle mogelijkheden voor de toekomst liggen open, zoveel staat nu wel vast.”Zelf kunnen we die schijnbare grootspraak bevestigen wanneer de groep ‘Black Fuel’ inzet tijdens de repetitie of ons - een eenmanspubliek - in het duister vergast op een dodelijk agressief ‘Heroin’. De nieuweling Doling blijkt dan weer een zwak te hebben voor de alarmgitaar van ‘Suck My Energy’, nog altijd een wereldriff, zelfs als je hem na zestien jaar opnieuw hoort.De lichtshow blijkt er geen voor epileptici, al krijgt de crew vooral het schuim op de lippen door de onverwachte komst van Spinal Tap: tijdens de doorloop van de show gaat het na de beklemmende intro al mis. Na een dramatisch loeiend ‘She Watch Channel Zero?!’ van Public Enemy en de intro van de groep moet een doek spectaculair wegschuiven, maar die houdt het na een paar meter voor bekeken. De groep verliest er het goede humeur niet onder. “Oh, that’s why we had to test these things!”, klinkt het gespeeld verwonderd, terwijl de falende constructie geïnspecteerd en becommentarieerd wordt. “Het heeft geen zin om ons op te winden over die zaken”, zegt DSVD laconiek. “Zolang we ons volledig geven, kan niemand ons iets verwijten.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234