Donderdag 21/10/2021

straatblog

De helft van de mensen in dit land heeft haar niet zo graag, dat hoort zo niet

null Beeld aubry cornelis
Beeld aubry cornelis

Aubry Cornelis studeerde Communicatiewetenschappen aan de Vrije Universiteit Brussel. Woont (opnieuw) in datzelfde Brussel. Lag ooit vier dagen in coma. Won in 2012 een niet meer zo druk bekeken tv-quiz. Put uit al deze - en vele andere - ervaringen inspiratie.

Achter haar ogen ligt de belofte aan een ver en exotisch content. Ze denkt aan fris gewassen lakens, kleurrijk als aardewerk op het zonneterras van haar oom, de schilder. Het heldere geluid als ze opgetild worden door een zeebries, als ze zich uitstrekken om iets te grijpen dat er niet is: vrijheid. De associatie voert haar mee naar een speelplaats waar drie jongens aan haar haren trekken en naar haar billen grijpen. En dus knippert ze met de ogen. Weg pestkoppen.

Ze weet niet maar voelt dat iemand haar met al zijn zintuigen in zich opneemt. Daarom doet ze net zoals wij allemaal in die context, en voert ze al te opvallend een banale handeling uit. Maar niemand heeft woorden op het scherm van haar telefoon geplaatst. Ze zucht gespeeld verveeld. De problemen van morgen zijn nog veraf en die van vandaag zijn nog een onbekende variabele. Hoe zou haar dag daar verlopen? Met een gesprek over de kraanvogel die alleen op dinsdag niet in de branding ontbijt misschien. Haar grootmoeder moet altijd zo lachen met die theorie. En als haar schouders dan aan het schudden slaan, dansen de olijven in haar handen. Het water baant zich een weg langs vingers en vel.

Ze zou de namen van echtgenoten in het zand tekenen wanneer de zon aan haar steilste klim begint. Ze zou die namen bekijken en verfijnen, onderwijl knagend op een scheermesschelp. Ze kan niet kiezen en zou aldus vele malen moeten scheiden. "Nu eens een tafel, dan weer een bed", besluit ze. Dat vindt ze zelf grappig, en daarom trakteert ze haar volle gelaat op een zonnebad.

Een stuk van de dag zou voorbijzweven als de pluisjes die soms in kolonne uit het raam van de buurvrouw dansen. Elke week een kip minder daar. Dat wordt nog opletten geblazen, meneer de kraanvogel. Maar het is nu eenmaal zo dat minuten en uren het niet verdragen om altijd maar weer bewust beleefd en vermoord te worden. Soms moet je ze laten voorbijgaan, zonder groet, zonder een stuiver om hun gedachten te geven. Pas bij valavond zou ze de slagen van haar hart weer door de keel voelen opborrelen, want dan nadert het ogenblik dat papa hààr gedachten met een stuiver bedenkt.

's Avonds in bed maakt ze alvast de reizen die ooit vertaald zullen worden in minuten en uren. Omdat ze weet dat de wereld rond is, neemt ze aan dat er een eenvoudige en korte weg meandert tussen alle plekken die ze wil zien. Hier en daar zal ze gedenkwaardige ontmoetingen hebben. Maar nu ook weer niet zoveel, immers, er zijn veel mensen en zij is er ook maar doodgewoon één. Dat hoort zo.

De bus stopt en verbreekt de betovering. Tien minuten lang vonden onze ogen elkaar, en bouwden ze samen aan een parallel universum - of een teletijdmachine. Nu wijzen haar wimpers haar hele hoofd de weg naar de vuile vloer. Dan stapt ze op en schuift ze aan. De schuifdeuren maken niet hetzelfde geluid als verse lakens in de wind. Maar ze geven tenminste ook geen valse hoop over vrijheid. De helft van de mensen in dit land heeft haar eigenlijk gewoonweg niet zo graag.

Dat hoort zo niet.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234