Donderdag 22/10/2020

InterviewDaan en zijn moeder Monique

‘De hele tijd Daan moeten zijn: vreselijk’

Beeld Bob Van Mol

De jongste is 50 jaar, staat op een podium en zegt z’n wilde haren kwijt te zijn – deels dan toch. De oudste is 82 jaar, houdt van kunst en hoopt dat het virus gauw gaat liggen. Daniël – ‘Daan’ – Stuyven en Monique Dublet, zoon en moeder.

DAAN: ‘Mijn mama is flamboyant, het is een vedette’

“Ik heb al vijftig jaar de tijd om aan de band met mijn mama te werken. Die band is goed, die is ook veel gegroeid. Mijn mama weet wie ik echt ben, en dat is anders dan de karikatuur die van mij is neergezet. Die karikatuur, dat is lastig voor haar. Het verschil tussen de Daan op het podium en de man ernaast is groot. Pas als ik mijn kostuum en mijn boots aantrek, en mijn zonnebril opzet, ben ik Daan.

“Ik zou overigens nooit de hele tijd Daan willen zijn, dan moet vreselijk zijn. (lacht) Maar goed, ik heb wat moeilijke momenten gekend, momenten waarop ik wat van het pad was geraakt. De stoten die ik toen uithaalde hebben die karikatuur mee vormgegeven. Daar praat ik over met mijn mama, al kent ze maar de helft van die stoten. (lacht) Zulke gesprekken vereisen een zekere mildheid, en die heb je niet zomaar. Je moet een nieuw respect voor elkaar krijgen. We hebben ook veel mails gestuurd. Dat was ons medium om dingen uit te klaren, en dat is gelukt.

“Mijn mama is flamboyant, het is een vedette. Thuis werkte vader aan zijn schilderijen en luisterde naar Bach, terwijl moeder zich opmaakte en ging werken, als kostwinner, in haar mooie interieurzaak ‘De specht’ in Leuven. Ze heeft een joie de vivre over zich, een soort punkerigheid, fuck the format. Ooit reden we met de auto op de steenweg. Ik was toen 15. Moeder zette de auto langs de kant en gaf me de sleutels: ‘Hier, probeer ook maar eens.’

“Hoe zet je je in ’s hemelsnaam af tegen zulke progressieve ouders? Door in het klooster te gaan? Ik heb als puber geprobeerd om niemand lastig te vallen, maar toen mijn ouders uit elkaar gingen – ik was toen zestien, en had helemaal geen problemen met die scheiding, integendeel – en ik kort nadien van de middelbare school afzwaaide, voelde ik de echte vrijheid. Een easy rider was ik toen niet, wel een fast rider.

“Mama had wellicht gehoopt dat mijn carrière artistieker zou zijn, soms wat minder kitscherig. Maar ik ben een potentiële gokker. Ik verbied mezelf op de Lotto te spelen, maar ik zette vroeger wel al mijn geloofwaardigheid op het spel. Maakte nummers als ‘Promis Q’, bezong mijn eigen promiscuïteit met zo’n plastic synthesizer en vier dames in Tirol. Dan was er een tijd radiostilte tussen mama en ik, waar ik ook een nummer over schreef: ‘Radio Silence’. Ik verwijs in mijn teksten ook naar haar. In ‘6-pack’ van Dead Man Ray zing ik hoe vervelend ik het vond dat mama zich op het strand inwreef met kokosolie (‘Number 3 is your mother naked, asking for a coconut’). Ik krijg sindsdien geen kokos meer door mijn keel. Staat mijn mama in de zaal, of mijn kinderen, nog erger, dan gedraag ik me alleszins wat hoofser op het podium. Je kunt aan de bindteksten horen of zij aanwezig zijn.

GEKKE GEWOONTES

Daan over zijn moeder: “Ze wil haar koffie altijd kokend heet.”

Monique over haar zoon: “Elke ochtend zoekt hij een klavertjevier in de tuin en wenst zichzelf een fijne dag.”

“Er is een zekere zielenrust tussen mama en mij. Het is nu makkelijker om eerlijk tegen elkaar te zijn. Ook over relaties. (Daan heeft drie kinderen bij drie verschillende vrouwen, red.). Ik begrijp dat mama zich zorgen maakt om de drie kleinkinderen, het is ook complex, maar het lukt ons wel. Na de scheiding van mijn ouders kreeg ik een soort degout van conflicten bij koppels. Misschien houd ik het daarom nooit lang uit in relaties. Ik heb geen zin om conflicten uit te diepen en daar energie aan te verspelen. Dan vertrek ik liever. Ik was wel heel gelukkig voor mijn mama toen ze een aantal jaren geleden haar tweede man, Frans, leerde kennen, en met hem trouwde. Dat hervonden geluk maakte haar zachter, en zotter.

“Die eerlijkheid tussen ons voelt goed. Er zijn geen rollen meer. Als kind, en als moeder of vader, houd je op jonge leeftijd de schijn hoog in een gezin. De ouderrol versus de kindrol. Maar als je niet oppast verzwijg je veel. Later moet je voluit praten, over alles. Ik begrijp mijn mama ook beter sinds ik zelf kinderen heb. Voorheen was mijn mama ‘een ouder’, maar als vader besef ik beter dat mijn mama ook een vrouw is, dat het ouder zijn maar een deeltje is van haar. Nu denk ik vaak: ah, dat bedoelde ze toen.” (lacht)

MONIQUE: ‘Zijn nummer ‘Icon’ ligt me veel nauwer aan het hart dan ‘Swedish Designer Drugs’’

“Daan is geboren ná mei ’68. Mijn eerste man is opgegroeid in het strenge, katholieke Vlaanderen. Zelf groeide ik op in een minder zwaar beladen context. Op wat schamele contacten na heb ik mijn eigen vader nooit gekend, maar met mijn moeder had ik een hechte band. Mijn man en ik kozen er voor het nieuwe denken, dat van de soixante-huitards, te omarmen, met veel idealisme. Dat was een moeilijke, maar waardevolle bevrijding.

“In die omwenteling paste geen catechismus meer. Er was ook geen handleiding voor hoe het dan wel moest. Mei ’68 zorgde ervoor dat je jezelf als het ware moest (her)opvoeden. Met als gevolg dat ik mijn eerste twee kinderen te streng heb grootgebracht, en dat de laatste twee, onder wie Daan, de benjamin, meer vrijheid kregen, meer zichzelf mochten zijn.

“Daan hield ook van die vrijheid. Hij had altijd al een grote verbeeldingskracht, een grote innerlijke gevoelswereld. Ik weet niet of dat loslaten heeft geleid tot zijn vrijelijke ontplooiing als muzikant, maar het verbaasde me alleszins niet dat hij op een podium klom. Dat was een moment van trots, maar ook van angst, en die beide emoties ervaar ik nog altijd.

Beeld Bob Van Mol

“Enerzijds is er fierheid als je je zoon voor het eerst ziet optreden, anderzijds hoop je dat hij in een cleane omgeving verder evolueert. Je kunt dat woord ‘clean’ interpreteren zoals je denkt dat ik het bedoel. Ik probeerde vroeger veel met hem te praten, om te horen hoe zijn leven eruitzag en ziet. Ik vertrouwde erop dat het inzicht in die problematiek de bovenhand zou nemen. Laten we zeggen dat ‘Icon’ me veel nauwer aan het hart ligt dan ‘Swedish Designer Drugs’. (lacht) Ook de complexiteit van zijn relationeel leven baart me zorgen. Maar tegelijk zorgt niemand zo goed voor zijn kinderen als Daan, dus ook daarin ervaar ik een mix van fierheid en angst.

“Daan is nu vijftig, ik ben in de tachtig, ik hoor bij de kwetsbaren. Dat is me duidelijk geworden in deze coronacrisis. Ik ben nu een kind van mijn kinderen. De ene toont me de waarde van bekommernis, de andere praat me bij over politiek, weer een andere over ecologie, en Daan leert me alles over mildheid. Hij was altijd al de meest aaibare van de vier. ‘Mama, het komt wel goed’, dat is Daan. En dat stelt me gerust.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234