Zaterdag 31/10/2020

De grootste WTF?-momenten in videogames

Beeld 2K Games

Voor een medium dat nog maar krap vijf decennia oud is, hebben videogames hun spelers al heel wat plotse verhaalwendingen, 'mindfucks', hartverscheurende keuzes en andere WTF?-momenten gepresenteerd. Hier zijn de zeven meest pakkende daarvan. Wel opgepast als je de games in kwestie nog onbevangen wilt spelen: er zijn 'spoilers ahead!'

Call of Duty: Modern Warfare 2 - 'No Russian'

Sinds de nucleaire bom in 'Call of Duty 4: Modern Warfare' hebben de makers van de 'Call of Duty'-schietspellenreeks er altijd een spelletje van gemaakt om je per aflevering toch minstens één missie te presenteren die zo controversieel is dat ze de internationale nieuwskoppen haalde. In 'Call of Duty: Modern Warfare 2' (2009) werd niets minder dan Wereldoorlog III in scène gezet met de Russische invasie van de Verenigde Staten, maar het controversiële stuk van de game zat hem in het inleidende level. In de tweede missie van de game, 'No Russian', speel je een Amerikaanse undercoveragent die dikke maatjes wordt met een paar terroristen, en samen met hen een massamoord moet plegen op een drukke Russische luchthaven. Gelukkig hoef je zelf niet noodzakelijk een schot te lossen.

Beeld Activision

Metroid - Samus is een...

Toen in 1985 'Metroid' op de markt kwam, waren gamers het nog maar net gewend om met een menselijk personage te spelen: voordat loodgieter Mario opdook in 'Donkey Kong' (1981), bestuurde je eigenlijk vooral vlieg-, vaar- en rijtuigen. Al helemààl nieuw was een vrouwelijke personage, en Nintendo-designer Makoto Kano speelde die lacune bijzonder handig en venijnig uit met de revelatie dat het spelerpersonage uit de game, de constant in een hermetisch harnas getooide premiejager Samus Aran, een vrouw is... aan het einde van de game, wanneer ze dat harnas uiteindelijk van zich afwerpt en haar lijf in zijn volle (gepixelliseerde) glorie laat zien.

Beeld NIntendo

Red Dead Redemption - Terug het normale leven

Je personage in westerngame Red Dead Redemption voormalige outlaw John Marston, zijn vroegere companen opjagen en omleggen. De opdracht komt van een schimmig overheidsagentschap dat zijn vrouw en zoon heeft ontvoerd om hun eis kracht bij te zetten. Na een uur of dertig van intense vuurgevechten lukt die opdracht, waarna de makers van de game een aantal doodsimpele, idyllische en zelfs tergend brave missies opvoeren: het hoeden van koeien en het wegjagen van roofvogels op de ranch van het hoofdpersonage, of de jacht op een grizzlybeer. Alles lijkt peis en vree, maar dat is vooral om de wrangheid van de allerlaatste schietsequentie, waarin dat overheidstuig hem met een klein leger toch nog onder de zoden probeert te krijgen, te onderstrepen. Men ontsnapt zelden aan zijn verleden, zie je?

Beeld Rockstar Games

Bioshock - 'Would you kindly...'

De in 2007 met prijzen overladen game 'Bioshock' is een first person shooter, waarin de speler de totale controle over zijn personage heeft. Of tenminste: die illusie koestert. Want tegen het einde van 'Bioshock's verhaallijn blijkt dat alle acties van het personage dat de speler bestuurt een Pavloviaanse reflex waren op onderhuidse opdrachten van een onzichtbaar sujet waarmee hij radiocontact hield. Telkens als die zijn zin begon met de woorden 'Would you kindly...', deed de speler exact wat hij vroeg, en dat is - blijkt tegen het einde van de game - niet altijd in zijn beste belang geweest. Het voelde zo niet, want je voerde net als in alle andere games gewoon een reeks missies uit, maar dat is net het punt: de vertelling van de game had je beet. Het was een 'mindfuck' van jewelste, die nog steeds nazindert.

Beeld 2K Games

Batman: Arkham Asylum - Reboot

De makers van 'Batman: Arkham Asylum' (2009) doorbraken ergens driekwart in de game op een doortrapte manier de 'vierde muur', door de speler te laten geloven dat de game zonet werd 'gereboot', compleet met een blauw scherm, en de vertelling eventjes opnieuw te laten beginnen met de door Mark Hamill (Luke Skywalker uit 'Star Wars') ingesproken Joker die het verhaal - inclusief de geherinterpreteerde beginsequentie van de game - helemaal naar zijn eigen hand zet. Het was een gedurfde zet in het verhaal, die alleen maar mogelijk is bij een interactief medium, maar het was niet de eerste game waarin het gebeurde: die eer viel eerder te beurt aan 'Eternal Darkness' (2002), een 'role playing game' voor de Nintendo GameCube.

Beeld WB Games

Grand Theft Auto V - Aliens

Aliens in openwereldgames: ze zijn zo'n beetje een vaste waarde aan het worden. Na 'Fallout 3' en diens opvolger 'Fallout: New Vegas' doken ze ook op in Rockstar Games' fenomeen 'Grand Theft Auto V' (2013). Al wordt het voor een speler die alleen de verhaallijn en de missies doorspeelt nooit écht duidelijk of de buitenaardsen zich lijfelijk in Los Santos bevinden. Het zou kunnen, zo suggereert de game, dat de aliens zich alleen manifesteren in het hoofd van protagonist Michael De Santa, nadat die zich heeft overgegeven aan een experimentele drug die zijn niksnut van een zoon hem heeft opgevoerd. Je ziet ze eerst in een niet-speelbare 'cutscene', maar later kun je ze ook neerschieten wanneer je achter de verkopers van die drug in kwestie aan gaat, en je dus nog een paar keer onder invloed van het goedje geraakt.

Beeld Rockstar Games

Shadow of the Colossus - Misbruikt

Ook altijd interessant is de speler laten geloven dat hij een heel ander personage speelt dan hetgene dat hij dacht te zijn. Het is - eerlijkheidshalve - een verhaaltruc die gamemakers hebben afgekeken uit de film: regisseur Alan Parker introduceerde het in 1986 met 'Angel Heart', waarin Mickey Rourkes gehersenspoelde personage eigenlijk zelf degene is waarop hij als privédetective moest jagen. Het idee kwam onder meer terug in 'Castlevania: Lords of Shadow' (2010) waarin de speler uiteindelijk Dracula zelf bleek te zijn, in 'Star Wars: Knights of the Old Republic' (2004) waarin je zelf de Sith-heer was die je moest elimineren, en 'Bioshock Infinite', waarin de stichter van de zwevende stad Columbia en hoofdpersonage Booker Dewitt eveneens één en dezelfde persoon bleek te zijn. Maar de game waarin die identiteitswissel het wrangste werd uitgespeeld, was 'Shadow of the Colossus' (2005), een PlayStation 2-game waarin je grote baasmonsters moest opjagen en neerleggen. De hele tijd denk je dat je een koene jongeman bent, die de omgeving redt van vreselijke monsters en tegelijkertijd het leven van zijn lief redt. In werkelijkheid ben je al die tijd een pion geweest van de slechterik.

Beeld Sony PlayStation
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234