Vrijdag 30/10/2020

'De grootste kwajongens zijn de beste bluesstudenten'

Kate Baert / Blueslessen op de agenda van Antwerpse scholen

In de VS doceert het blueswonder Billy Branch al sinds 1978 zijn 'Blues In Schools'-programma. Scholieren van meer dan honderd scholen - Branch raakte zelf de tel kwijt - vonden dankzij hem de liefde voor de blues. Voor het eerst overstijgt zijn project nu de grenzen van het Amerikaanse continent en het geluk valt de leerlingen van het Antwerpse Stedelijk Instituut voor Sierkunsten en Ambachten (SISA) en de deeltijdse afdeling van het Technicum Rerum Novarum (TRN) in Merksem te beurt. 'Billy is een muzikaal en pedagogisch wonder', zo omschrijft Filip Jansen van het Antwerpse cultureel centrum Luchtbal, die het project naar hier haalde, de in Chicago geboren bluesman.

'Come on baby don't you want to go? Back to that same old place, sweet home Chicago.' Een twintigtal leerlingen van het TRN zitten met de mondharmonica binnen handbereik in een bescheiden lokaaltje vlak naast het atelier en zingen alsof ze de blues zelf ontdekten. Billy Branch heeft niet alleen met zijn muzikaal talent, maar ook door zijn bijzondere uitstraling - hij draagt een typisch Amerikaanse baseballpet - de scholieren voor zich gewonnen. In het totaal zo'n dertig leerlingen van de twee Antwerpse scholen volgen twee weken vrijwillig de lessen van Billy, die wordt vergezeld door gitarist Giles Corey, om uiteindelijk hun bluesdebuut te maken op het gelegenheidsconcert tijdens de Bluesnacht op 13 februari in het Hof ter Loo.

Billy Branch(48) werd in Illinois (Chicago), de hoofdstad van de blues, geboren. Op tienjarige leeftijd raakte hij verslaafd aan de mondharmonica. In 1975 versloeg Branch grootmeester Little Max Simmons en veroverde een vooraanstaande plaats in de bluesscène. Billy speelde onder meer aan de zijde van groten als Willie Dixon, Lonnie Brooks, Koko Taylor, Jonny Winter, BB King en Jimmy Rogers. Met zijn eigen band, the Sons Of Blues (S.O.B's) toert hij door Europa, Zuid-Amerika, China en Japan. Hij sleepte de ene prijs na de andere in de wacht: drie W.C Handy Awards, twee Living Blues Awards een Emmy Award, de titel van Most outstanding Blues Harp Player door de Academy of Blues en een nominatie voor een Grammy.

Filip Jansen van CC Luchtbal: "We zijn hier nu een kleine week bezig met het project en de jongeren zijn erg enthousiast, soms zelfs overenthousiast. De staf en de directie zijn uit het lood geslagen vanwege de interesse die de jongeren aan de dag leggen. Ik had zelf ook een veel grotere drop-out verwacht, aangezien deze jongeren vaak moeilijk handelbaar zijn. Billy, die zelf het leven op straat kent, weet hoe hij hen moet aanpakken. Hij heeft charisma en is een briljant artiest."

In Amerika concentreert Billy zich met het project eveneens op probleemjongeren, maar de kennis van de blues speelt daar in zijn voordeel. In het TRN klonken namen als BB King als chinees en een muziekinstrument hadden de meesten nog nooit in hun handen gehad. De bluesman zelf: "De culturele bagage van de kinderen hier is beperkter, maar de interesse is er inmiddels al. De taal vormt echter vaak een vervelende barrière tussen hen en mij. Toch is het heel dankbaar werken hier, als je weet dat sommigen normaal vertikken naar school te komen. In Amerika zijn de grootste kwajongens trouwens de beste studenten in mijn blueslessen." Michael, een van de studenten van het TRN, hield het niet voor mogelijk dat bijna elke bluessong terug te brengen is op de 12 bars die ze van Billy leerden. "Het is toch fantastische muziek." In de klas wordt druk gezocht naar een naam om op de Bluesnacht mee uit te pakken. The Nice Guys en The Sweetest Angels passeren de revue. Billy roept glimlachend: The Bad to The Bone Boys. Uiteindelijk wordt het met een overgrote meerderheid: The Blues Angels.

De jongeren van het TRN hebben zich de kunst van het harmonicaspel al meester gemaakt, ook de voorgedrukte bluessongs komen feilloos uit de mond, maar dan komt de vuurproef: een eigen bluessongcreatie. Na twee coupletjes haken ze af, de rest nemen ze mee als huiswerk. Het theoretische gedeelte van de blueslessen vond moeilijk ingang bij de jongeren. Branch gooide het dan ook meteen over een andere boeg. Directeur Luc Lamote, zelf een gedreven muzikant: "De sociale geschiedenis van de blues kan zeker worden overgebracht, maar eerst moeten de jongeren praktische ervaring hebben. Billy had dat als voorbeeldig pedagoog meteen door. "Als je in de eerst les lassen hier verkondigt dat de las te zwak is omdat de slak te dik is, kan je het vergeten." Naarmate de tijd vordert, verdwijnt de concentratie in het leslokaal toch wat, maar Billy blijft enthousiast tot het einde. "Het moet toch echt een heel geduldig man zijn", zo redeneert Michael terwijl hij het leslokaal uit slentert.Kate Baert

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234