Dinsdag 19/11/2019

De groeipijnen van Dranouter F., 25 jaar

'Enkel toegang voor artiesten, fietsers en de huifkar.' Zodra je dit soort boodschappen langs de weg ziet opduiken, weet je dat het folkfestival van Dranouter niet veraf meer is. Afgelopen weekend vierde deze muzikale driedaagse haar zilveren jubileum met topattracties als Nick Cave, Manau en Laïs. In totaal werden zo'n 65.000 toeschouwers geteld.

Hoewel Dranouter nu al enkele jaren een stijgende opkomst kent, lijdt het festival nog steeds aan groeipijnen waarvoor niet meteen een remedie voorhanden lijkt. Vooreerst liet de bewegwijzering naar het terrein ronduit te wensen over. Erger nog, de aanwezige stewards stuurden zowel pers als publiek voortdurend van het kastje naar de muur. Dat resulteerde meer dan eens in ergernis en frustratie, wat vanzelfsprekend geen goede basis was om te doen waar de meesten voor gekomen waren: genieten van een breed assortiment van uitstekende muziek in een knus, landelijk kader. Eenmaal ter plekke moest je al van goede afkomst zijn om een hoekje met uitzicht op het podium te bemachtigen. De organisatie denkt nog steeds dat je het toenemende aantal bezoekers kunt opvangen door de grote concerttent elk jaar wat langer te maken. De constructie van het bouwsel - laag en smal - bracht evenwel met zich dat wie twintig meter verder stond geen zak meer zag, en bijgevolg genoodzaakt was om de optredens via een van de videoschermen te volgen. Die pechvogels moesten dan bovendien de belabberde akoestiek voor lief nemen. Waarom men in Dranouter nog steeds niet is overgeschakeld op het soort tent zoals die ook door Couleur Café wordt gebezigd, blijft me bijgevolg een raadsel, vooral omdat het festival nog steeds tot de gemoedelijkste en aangenaamste behoort van het hele zomerseizoen.

Na de bescheiden aanloop donderdag met Steeleye Span mocht het Spaanse Kepa Junkera de avond nadien de feestelijkheden inluiden. Het grote publiek gaf echter pas present voor I Muvrini, een Corsicaans gezelschap dat nauwe vriendschapsbanden onderhoudt met Sting en dat ook in de muziek laat doorschemeren. De songs waren doorgaans weids gearrangeerd, en niet zelden hield de instrumentatie het midden tussen de ijle new age van Clannad en de symfonische rock zoals die in het verleden wel eens door Pink Floyd werd gepleegd. Dat alles verweefde men met de traditioneel aandoende gezangen van centrale figuren Alain en GF Bernardini. Die laatste stak tussen de nummers meer dan eens een preek af over hoe we allemaal een beter mens konden worden, en om de boodschap nog duidelijker te stellen werd Annelies Brosens van Laïs op het podium uitgenodigd. Zij las een vertaling voor uit de laatste cd en droop nadien weer af, alsof haar plots te binnen schoot dat er nog aardappelen op het vuur stonden.

Vrijdagavond was Nick Cave ongetwijfeld de grootste publiekstrekkker. Uren van tevoren hadden de diehards op de eerste rij zich staan afvragen waar ze in 's hemelsnaam terecht waren gekomen, en waren ze tijdens de uitgesponnen optredens van I Muvrini en het Bretoense Tri Yann haast de wanhoop nabij geraakt. Toen hun idool dan eindelijk achter zijn enorme vleugelpiano kroop, kon iedereen vaststellen dat de Australische kraai nieuwe inhoud had gegeven aan het begrip solo-performance. In weerwil tot wat eerder was aangekondigd, liet Cave zich immers vergezellen door drie extra krachten die de intieme nummers sober inkleurden met bas, percussie en viool. Ook dat gebeurde evenwel niet zonder slag of stoot, want de zanger had voortdurend af te rekenen met geluidsproblemen, maakte zich boos op de klanktechnicus en verdween na vier songs moegetergd in de coulissen tot het euvel verholpen was. Vroeger zou Cave de kluns vast eigenhandig aan flarden hebben gescheurd, maar zelfs hij is intussen een tikje milder geworden. Meer nog, nadien vroeg hij iedereen mee te zingen tijdens het prachtige 'Into my Arms', en kreeg het publiek een compliment voor het betoonde respect.

Bij momenten toonde Cave zich van zijn sterkste kant. Meer nog, het intens romantische 'Straight To You' greep danig naar de keel. Cave kreeg het overigens niet voor elkaar om datzelfde hoge niveau een hele set aan te houden. Zo vloekte het weerbarstige, uit de The Birthday Party-archieven opgedolven 'Wild World' met het rustige materiaal, en wanneer hij een soortgelijk nummer dan toch in een fluwelen arrangement probeerde te moffelen, zoals bij 'The Mercy Seat', leidde dat tot ronduit bespottelijke resultaten. Een nummer over de elektrische song behoort een angstaanjagend soort dreiging uit te dragen, terwijl Cave de tekst nu zong op een toon die suggereerde dat we net de lotto hadden gewonnen. Een optreden met ups en downs, kortom, waarbij de balans nipt langs de positieve zijde oversloeg. Wat eigenlijk dus toch een ontgoocheling was, want van een levende legende als Cave mocht je toch wel wat meer verwachten.

Bart Steenhaut

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234