Dinsdag 14/07/2020

De gril van Giel

Is de kleine Giel uit Sint-Laureins, die monnik in het Himalayagebergte wil worden, onze eigenste Laura Dekker? Of eerder een door en door goede jongen die zielsveel van zijn moeder houdt en haar graag beter zou zien worden?

Ik heb een heel nauwe band met mijn moeder. Toen ik klein was, zorgde ze voor mij, ondanks haar ziekte. Nu help ik haar veel. We hebben een heel goede relatie. We zorgen echt voor elkaar. Dit is het positieve aspect van mijn moeders ziekte. Alles heeft een positief aspect, soms duurt het wel een tijdje om het te ontdekken. Ze heeft nooit veel met me kunnen spelen. De weinige energie die ze heeft, moet ze bewaren voor de meest belangrijke en dringende dingen die ze moet doen. Ik hoop dat zij op een dag genezen zal zijn en op een normale manier zal kunnen slapen, zodat ze haar gebeden kan doen, plezier hebben en geluk en we leuke dingen samen kunnen doen. Ik ben zeker dat het beeld van de medicijnboeddha haar zal helpen bij haar genezing."

Dit tekstje is op 7 maart 2013 ingezonden door de toen net vijftien geworden Giel-Frédéric Foubert. Het staat op de blog van Tsem Rinpoche, een boeddhistische spirituele leider die alle denkbare ziekten zegt te kunnen genezen met een stenen beeldje. Daar was het in de wedstrijd waar Giel aan deelneemt ook om te doen. Het meest pakkende relaas zou worden beloond met "een medicijnboeddha". Het beeldje, zo valt nog te vernemen, is "extreem krachtig om te genezen en alle wezens in de omgeving te zegenen".

Privéles thuis

Giel greep jammerlijk naast de hoofdprijs, maar wat opvalt aan de in het Engels neergepende tekst, is dat nergens sprake is van een nakend nieuw bestaan als monnik in de Himalaya. Volgens wat hij zes maanden geleden schreef wou de jongen uit Sint-Laureins goed zes maanden geleden niks liever dan een gezonde moeder, een moeder die minder pijn zou lijden en met wie hij "leuke dingen samen" wou gaan doen.

De dienst Jeugd en Gezin van het Gentse parket werd vorige week door de oom van Giel geattendeerd op de blog. Een uitdraai maakte deel uit van de elementen die het Gentse hof van beroep vorige week vrijdag deed beslissen om de voor die namiddag geplande afreis van Giel richting India te verhinderen in afwachting van een onderzoek naar de "thuissituatie" van Giel.

Giel ging slechts tot z'n vijfde naar school. Hij werd daar weggehaald door zijn moeder, Sabine Foubert, na een principieel meningsverschil over het educatieve concept. Vanaf de derde kleuterklas kreeg hij privé-onderwijs van haar alleen. Zij zegt dat ze nader tot het boeddhisme is gekomen door de geboorte van Giel: "Ik was daarvoor in mijn onbewuste al boeddhist. Door de geboorte van Giel ben ik meer gaan praktiseren. Nee, dat is niet toevallig. Wij, boeddhisten, beschouwen niets als toevallig."

De alleenstaande moeder, wat ze altijd al is geweest, is diep teleurgesteld in de gerechtelijke tussenkomst van vorige vrijdag. Zij steunt haar zoon totaal in zijn plan om zich in het Jonang-klooster in een uitloper van het Himalayagebergte te gaan wijden aan zijn opleiding tot boeddhistische monnik. Ook al duurt die opleiding vijftien jaar, en vergt de dichtstbijzijnde luchthaven een tocht door de bergen van iets meer dan acht uur.

Nederland had Laura Dekker, het 14-jarige meisje dat rond de wereld zou gaan zeilen. Wij hebben Giel. De Facebook-groep 'Laat Giel vertrekken om monnik te worden' oogstte zo'n 7.500 likes en de commentaren evolueren van teleurgesteld naar grimmig: "Dan is er is een puber die een mooi doel voor ogen heeft dan make ze da weer kapot (...) of hebt ge liever da hem aan de drugs zit."

Familievete

Mikpunt van de algehele verontwaardiging is oom Foubert, de broer van zijn moeder. Toen hij de kleine Giel-Frédéric vorige week dinsdag in zijn knalrode pij zag figureren in Telefacts, donderde hij van zijn stoel. Dit was de allereerste vorm van visueel contact met zijn neefje in bijna vijf jaar. De familie Foubert is opgedeeld in twee kampen, en dat is helemaal zo sinds de dood van vader Foubert in 2008. Tot zijn grote ongenoegen nam zijn zus moeder Foubert in huis, en zo ook het maandelijkse ambtenarenpensioen. De gedeeltelijke afhandeling van vaders erfenis verliep via een gerechtelijke vereffening en werd gekruid met aanklachten gaande van valsheid in geschrifte tot 'oudermishandeling'.

Broer Foubert wist via gerechtelijke weg te bekomen dat moeder Foubert, 88 jaar, een plekje kreeg in een rusthuis en dat het pensioen enkel nog wordt gebruikt voor haar eigen dagelijkse noden. Sinds ze in dat rusthuis zit, zo betoogt de broer, heeft zijn zus alle banden met zijn moeder verbroken. Ook oma heeft Giel al in geen jaren meer gezien, tenzij op Telefacts of deze week in de Joepie.

Broer en zus communiceren enkel nog met aangetekende brieven, advocaten en bij voorbaat tot mislukken gedoemde verzoeningspogingen bij de notaris. Als de advocaat van de broer zijn pleidooi aanvat, gebeurt dat wel eens met deze aanhef: "En dat voor iemand die boeddhist zegt te zijn en niet gehecht aan materiële waarden."

Aandachtzoekerij

Geruzied wordt er zo te horen al langer. "Mijn cliënt heeft zijn neef voor het eerst gezien toen die negen jaar oud was", zegt advocaat Anthony Godfroid. "Moeder en zoon hebben altijd in een zeer verregaand isolement geleefd."

De broer gaat ver in zijn verdenkingen omtrent de ware redenen van vertrek van de kleine Giel-Frédéric. Aandachtzoekerij. Obsessie. De jongen die volledig en totaal in de ban is van zijn moeder. Niet eens zes maanden geleden noemde Giel zich nog gewoon Giel of Giel-Frédéric. Nu, pas sinds enkele weken, is dat Lobsang Nyima. Van haar kant wenst Sabine Foubert te worden aangesproken als Lobsang Methog, wat staat voor "een goede geest".

De oom: "Ik heb de laatste jaren geen contact meer kunnen hebben met mijn neef omdat zijn moeder dit onmogelijk heeft gemaakt. Mijn neef is het slachtoffer van isolatie en afscherming van de buitenwereld. Ik vind dat hij de kans moet hebben om op te groeien in een normale omgeving waar hij contacten kan leggen met kinderen van zijn eigen leeftijd. De te innige verhouding met zijn moeder is schadelijk geweest voor Giel. Door de jarenlange isolatie zijn zijn sociale ontplooiingskansen in het gedrang gekomen. Maatregelen dringen zich op."

In Sint-Laureins is Sabine Foubert een figuur met een grote F. Drie jaar geleden haalde ze zes Tibetaanse monniken naar Eeklo. Voor concerten, een mantra-avond, een meditatieavond en "mogelijkheid tot een persoonlijk consult om het Mo-orakel te raadplegen". Ook een astrologisch consult behoorde tot de mogelijkheden, en op aanvraag konden ook woningen of bedrijven worden gezegend. Mits kleine betaling, altijd wel.

In de vorige week door oom Foubert bij het parket neergelegde bundel zitten ook stukken waarmee hij wil aantonen dat de Zwitserse vzw die Foubert in België zegt te vertegenwoordigen, Nying Drod, al ontbonden is sinds 2008. Nying Drod heeft geen rechtspersoonlijkheid in België, het rekeningnummer op de website is dat van mevrouw Foubert bij het Argenta-agentschap in Sint-Laureins.

Sabine Foubert getroost zich amper de moeite om te luisteren naar wat de tegenpartij naar voor brengt: "Tot nu toe is de pers op een formidabele manier omgegaan met het voornemen van Giel, en nu gaat u een beetje aan riooljournalistiek doen, of wat?"

Ze vestigt haar hoop op het Hof van Cassatie, 's lands hoogste rechtscollege. Als dat het arrest van het Gentse hof van beroep verbreekt - wat alleen al door de snelheid waarmee het werd uitgesproken niet onwaarschijnlijk lijkt - is Giel verder van zijn Tibetaans klooster verwijderd dan vandaag. Een verbreking door cassatie werkt niet opschortend, het heeft enkel tot gevolg dat een ander hof van beroep de argumenten van de oom gaat afwegen tegen die van moeder en zoon. Dat kan het hof van beroep in Antwerpen zijn, of dat van Brussel.

Socialiste

"Mijn moeder is ziek sinds ik vijf jaar oud ben", aldus Giel-Frédéric, opnieuw in zijn tekstje, zes maanden geleden. "Vandaag ben ik 15 jaar. Ze kan niet normaal slapen. Dat maakt haar heel ziek. Er treden allerlei vreemde pijnen en ongemakken op. Ze kan zich niet concentreren of dingen onthouden. Toen ik 8 was, had ze een auto-ongeval. De verwondingen hadden een slechte invloed op haar ziekte. Ze is vaak te ziek om haar gebeden te doen of ze vergeet die gewoon als ze niet te ziek is. Ze heeft het heel moeilijk om dingen te onthouden. De weinige momenten waarop ze niet ziek is, als ze iets wil gaan doen dat ze erg leuk vindt, vergeet ze die te doen. Wanneer we kunnen, nemen we deel aan boeddhistische lessen of seminaries. Tijdens die lessen voelt mijn moeder zich altijd beter. In oktober 2012 probeerde ze opnieuw Tibetaanse medicatie. Ze heeft minder pijn in haar gewrichten sinds december 2012. Ze neemt de medicatie nog steeds omdat de dokter haar heeft gezegd dat ze die voor een langere periode moet nemen."

Toen de beelden van de moeder en haar 15-jarige aspirant-monnik deze week in de tv-journaals voorbij flitsten, gonsde het van de sms'jes onder oudere leden van de Gentse lokale politie. Is zij dat? Ja, dat is ze. "In die tijd, vroege jaren negentig, was Sabine Foubert nog geen boeddhist", zegt een oud-commissaris. "Ze was socialist. Ze liep altijd voorop in de Gentse 1 mei-stoet. Ze refereerde voortdurend aan Frank Beke, de burgemeester. In alles wat ze deed, leek ze zijn steun te hebben."

Sporen van haar opgemerkte passage bij het Gentse politiekorps zijn terug te vinden in twee arresten van de Raad van State. Sabine Foubert, zo vermeldt arrest 66.894 van 24 juni 1997, ging in 1990 als verpleegster aan de slag bij de dienst Openbare Gezondheid van de stad Gent. Na vier jaar kreeg ze een baantje als administratief medewerkster op het kabinet van een socialistische schepen in het college van oud-burgemeester Gilbert Temmerman.

Kort na het aantreden van diens opvolger Beke wordt zij op zijn voorspraak vanaf 13 april 1995 gedetacheerd naar de opsporingsdienst van de politie, meer bepaald de drugssectie. Volgens het arrest heeft Foubert zich op eigen verzoek laten detacheren "met als motivatie dat op die dienst nood zou zijn aan een personeelslid dat bekend is met het behandelen van de sociale en maatschappelijke problemen en ervaring heeft met drugsgerelateerde problematieken". Ze wil zelf politiewerk gaan doen, ook al heeft ze daartoe geen enkele bevoegdheid.

Drugsexperte

Lang heeft het volgens het arrest niet geduurd. Op 18 mei 1995 wordt de detachering alweer beëindigd, waarna burgemeester Beke haar per 15 juni 1995 opnieuw een baan bezorgt binnen het drugspreventieteam, waar ze nu wordt belast met "administratieve taken". Maar lang duurt het andermaal niet. Foubert geeft in die jaren spreekbeurten waarin ze de vloer aanveegt met alles wat de Gentse stadspolitie doet rond drugs. Het zijn de jaren van grote spanningen tussen Beke en de via een wisselmeerderheid in de gemeenteraad verkozen hoofdcommissaris Freddy Carlier. Het arrest beschrijft hoe één van de adjuncten van Carlier haar te kennen geeft "dat zij voorlopig aan de receptie zal moeten plaats nemen, en dit in afwachting dat een nieuwe taak voor haar wordt gevonden".

"Het kwam hierop neer dat telkens als wij een arrestatie deden in een drugszaak, zij ons kwam zeggen dat wij verkeerd bezig waren", weet Robert Accoe, Gents stadsagent op rust. "Zij had haar eigen visie, en week daar voor geen millimeter van af. Ze vond dat het hele korps zich daarnaar moest schikken. Zij was niet echt een dame van het compromis."

In haar replieken voor de Raad van State spreekt Foubert van "een blamage" en "een grove belediging en vernedering" die haar "genezingsproces geenszins verbeterd heeft". Ze klaagt over "pesterijen" en over hoe die haar in een depressie hebben doen belanden. Ze eist eerherstel en "de nodige erkenning voor haar werk".

Sabine Foubert wordt boos als ze wordt herinnerd aan haar vroegere staat van oorlog met - ook al - de stad Gent. "Wat heeft dat er nu mee te maken?" Ze blijft ervan uitgaan dat het een kwestie van weken is voor haar zoon aan zijn nieuwe leven kan beginnen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234