Maandag 16/12/2019

De grasmaaiers: over festivals en ander zomers tijdverdrijfAbsurditeit,

tragiek en andere vreemde effecten

Het eerste weekend van juli: je denkt er al lang niet meer bij na en bestelt een kaart voor Werchter. Niet omdat je de affiche zo geweldig vindt, maar omdat je drie dagen van barbecue, combats, koelboxen en tandenpoetsen met een fles mineraalwater niet aan je voorbij wil laten gaan. Je trommelt je vrienden op, stouwt de koffer vol kampeerspullen en met wat geluk lig je 's avonds op een luchtmatras voor je tent, druk overleggend welke groepen de moeite zijn en welke niet.

Geen idee waarom, maar op een festivalcamping lijken wij altijd tussen een bende Nederlanders terecht te komen. Zo'n groep die ostentatief een generator achter onze tent plaatst en vraagt of we er geen last van hebben. Even verderop zitten joelende Oranjesupporters verzameld rond een afgedankte televisie - zo eentje waar je af en toe een flinke dreun op moet geven - en een huizenhoge selfmade antenne. Gelukkig is er naast het gezeik rond groepen die afzeggen nog iets wat de gemiddelde festivalganger beroert: het WK voetbal. De wedstrijd van de Hollanders tegen Argentinië wordt op camping A1 met argusogen gevolgd, het bier vloeit rijkelijk en het vlees op de barbecue heeft een verdachte geur. Bij doelgevaar laait zowat de hele kampeerwei op, houdt gespannen de adem in en slaakt een haast georkestreerde zucht van verlichting na een geslaagde tussenkomst van de keeper. De zelfverzekerdheid van vrijpostige supporters brengt ons op een idee: voor iedere lullende Hollander een vettige opmerking over Kluivert. "Ieder land zijn Dutroux", repliceert een oververhitte jongedame. Haar vriend probeert iets te formuleren wat naar alle waarschijnlijkheid een gevatte opmerking over de Belgische prestaties op het WK zou moeten worden, maar hij geraakt niet verder dan enkele handgemaakte symbolen en gedesoriënteerde middenvingers.

De voetbalgekte vertaalde zich in een opvallend magere opkomst voor de eerste concertdag. Of het moet aan de ongeïnspireerde affiche gelegen hebben... Hoe dan ook, Pulp en Hooverphonic moesten het voor ons waarmaken, wat ze ook deden. De intieme sfeer in de tent speelde duidelijk in het voordeel van Alex Callier en de zijnen. Stemmige, modernistische look gecombineerd met ijzersterke songs: het enthousiasme van het publiek bleef niet uit. Met verrassende up tempo-versies van trage soundscapes gooide Hooverphonic zijn bestaande universum met een flinke draai de andere richting uit, en kijk: ook aan de andere kant van het cd-schijfje weet de groep zich staande te houden. De lichtjes fantastische cover van Dave Berry's 'This Strange Effect', doorspekt met een haast pompende gitaarrif, zette de hele tent in beweging en toonde aan dat de triphop van Hooverphonic voortaan een eigen leven leidt in de schaduw van de allergrootsten aan de andere kant van het Kanaal. Ondertussen was het drummen aan het hoofdpodium om toch maar een blik te kunnen opvangen van Pulp-frontman Jarvis Cocker. Stiekem wachten op dat ene nummer, na lange tijd blootgesteld te zijn aan het charisma van een zich in alle mogelijke posities plooiende Cocker: de ontlading tijdens 'Common People' was groot en verdiend. Op de tonen van Underworld swingden we de nacht in, zij het op een minder overtuigende wijze dan vorig jaar bij The Chemical Brothers.

Opstaan met Tori Amos in het vooruitzicht, je ochtendhumeur zou voor minder omslaan in een zalige roes. Maar over Tori en Shirley kunnen we kort zijn: beter, grootser en indrukwekkender een maand geleden in Landgraaf. Neen, dan liever de roes bewaren voor de coolness van de lads from Ireland. De set van Therapy! werkte meer dan aanstekelijk, vooral dankzij de grappige tongval die doorsijpelde in het moedgevende levensverhaal van Cairns. Om daarna weer volledig ondergedompeld te worden in de onbestemde sfeer vol weemoed en melancholische overpeinzingen van Nick Cave. 'Where the wild roses grow' was tegelijk absurd en tragisch, maar het publiek was duidelijk geamuseerd en relativeerde het abrupte afbreken van 'Into my arms'. Ongetwijfeld het beste concert van deze T/W-editie, waar de Beastie Boys teleurstelden en Björk ver onder haar niveau van vorig jaar bleef.

Tekst en foto Sue Somers

De Grasmaaiers zetten hun tocht langs 's lands festivals voort op Ten Days of Techno tijdens de Gentse Feesten (op 29 juli in DeMix).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234