Maandag 18/01/2021

Column

De grap van volksvreugde kent haar discrete pointe altijd in de kater achteraf

Beeld DM

Jeroen Olyslaegers is schrijver van onder meer 'Wij' en 'Winst'. Zijn column verschijnt wekelijks op donderdag.

Alles zal worden onthuld, o lezer. Het is gewoon een kwestie van tijd. Het is half zes 's avonds, een halfuur voor de wedstrijd België-Algerije, en op het Antwerpse De Coninckplein zie ik Tibetaanse fans van de Rode Duivels zich verzamelen. Ik wrijf in mijn ogen bij deze onthulling.

Hun toeters en bellen roepen zonder enig probleem voetbalgekte op, maar dan wel gecombineerd met de geluiden van een boeddhistische inwijdingsceremonie, hoog in besneeuwde bergen. Althans: zo schat ik het in, want voetbal en boeddhisme zijn me vreemd.

Iemand achter me wordt plots weemoedig over de integratie der vreemdelingen, maar een paar anderen kijken naar de bende met licht onbehagen als bij een carnavalstoet in het verkeerde seizoen. In een café kijk ik naar de wedstrijd en stap zonder probleem in de huid van een verknochte fan. Het mooie aan voetbal is het gebrek aan drempel: zodra je de gekte aanvaardt en de kleuren van de nationale ploeg als tijdelijk de jouwe, kan de pret beginnen. Ik krijg dus samen met de aanwezige toeschouwers, ja met ontelbaren tegelijk, een uppercut wanneer die eerste strafschop de Algerijnen op voordeel brengt, zucht diep wanneer er tijdens de eerste helft geen antwoord komt van de onzen, laat me verzekeren dat er gewoon "tijdelijke stressproblemen zijn bij de mannen en ge gaat zien wat de rust opleveren zal" en juich vervolgens dus hard bij die twee doelpunten die België naar de overwinning leiden.

Ik fiets naar de Dageraadplaats, op weg naar vrienden. Wagens schieten toeterend voorbij. Vandaag maakt het bijna niet uit wat voor je kleur je hebt: als je juicht, heb je mee gewonnen. Op het plein is de waanzin compleet. Het lijkt of we de wereldbeker al heimelijk aan het oppoetsen zijn na die ene wedstrijd. Hoewel. Echt een goede match was het dus niet, zo blijkt. Ik trakteer pinten aan mensen die ik niet ken, maar die wel beweren kenner te zijn. Na twee of drie consumpties probeer ik mijn pas verworven voetbalkennis uit en vertrouw iemand een analyse van de match toe. Dat blijkt te marcheren, maar objectief kan een mens daar niet meer over oordelen, zeker wanneer blijkt dat werkelijk iedereen analyseert en ieder elkaars expertise halvelings aanvaardt.

Een Turks/Koerdische vriendin schuift aan in de vrouwentoiletten en krijgt daarbij van drie vrouwen herhaaldelijk te horen dat ze een 'Algerijnse trut' is. Bloed is er net niet gevloeid, maar de kans bestaat dat die drie wat psychologische opvang behoeven. Die vriendin van me heeft immers de ogen van Dzjengis Khan en ze heeft al een tijdje genoeg van het racisme dat wij laffelijk 'humor' noemen.

Iemand toetert in mijn oor dat voetbal goed is voor het nationale gevoel. Ik begin te lachen. De mens kijkt me aan en zegt in een waas van alcohol: "Hej Olyslaegers, wanneer gaat gij dan eens iets schrijven dat de mensen van hun sokken blaast? Iets echt, iets met kloteeeuhh..." Ik antwoord dat dit op het programma staat voor het late najaar van 2018, als een theatermaker die zijn engagement in seizoenen giet. De grap komt niet aan. Eigenlijk ben ik zelf de pointe ervan, net zoals de grap van volksvreugde altijd haar discrete pointe kent in de kater achteraf. Maar het blijft 2-1 en ik hoor dat ze dat alvast niet van ons kunnen afpakken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234