Maandag 20/01/2020

De grain van Meryl Streep

Regie: Jonathan Demme
Met: Meryl Streep, Kevin Kline, Mamie Gummer
Duur: 101 minuten

Bestaat er een rol die Meryl Streep niet zou aankunnen? Vast niet. Met reden is ze de vaakst genomineerde acteur/actrice voor de Oscars (negentien keer, waarvan drie gewonnen). De vraag is eerder: moet ze elke rol aannemen? Misschien beter van niet. Streep mocht al eerder zingen in musicals als Mamma Mia en Into The Woods. Om te bewijzen dat ze dat toonvast kan, was deze Ricki and The Flash nergens voor nodig.

Streep speelt de wannabe-rockster Ricki Rendazzo. In de jaren 70 kende ze een bescheiden succesje, nam ze zelfs een eigen plaat op. Voor Ricki reden genoeg om haar gezin te verlaten, naar Californië te verhuizen en haar droom na te jagen. Helaas bleek rock-'n-roll geen trouwe partner. Vandaag is Ricki verkoopster in een supermarkt, 's avonds is ze frontvrouw van coverband The Flash in een plaatselijke bar. Maar dan belt haar ex-man Pete (Kevin Kline) met slecht nieuws. Dochter Julie (Streeps echte dochter Mamie Gummer) wilde uit het leven stappen, nadat ze werd verlaten door haar man.

Het script werd geschreven door Diablo Cody (Juno) en bevat zeker sterke momenten. Een restaurantscène die compleet uit de hand loopt, bijvoorbeeld. Er is de bijzonder ongemakkelijke confrontatie tussen Ricki en Pete's nieuwe vrouw (Audra McDonald). En er hangt zelfs wat romantiek in de lucht tussen Streep en Kline, iets wat van ver doet terugdenken aan hun spel in Sophie's Choice.

Daarnaast doet dochter Gummer het nepotisme helemaal vergeten. Maar hoe straf de cast ook is, het materiaal waarmee ze aan de slag moeten is vaak te mager. Welk verhaal wil Ricki and The Flash vertellen? Dat we onze dromen moeten najagen? Of dat het vierde gebod - vader, moeder zult gij eren - van twee kanten moet komen? Dat ouders maar respect kunnen krijgen als ze het ook zelf kunnen geven?

Misschien is de combinatie van Cody met regisseur Jonathan Demme (The Silence of the Lambs) gewoon te veel van het goede. Er zijn geen knopen doorgehakt, het blijft onduidelijk of dit nu een komisch drama of musical moest worden. Het resultaat is geen van beide, met een lauw, voorspelbaar verhaal en een overkill aan liedjes. Liedjes die Streep dus wel voortreffelijk brengt, met die grain waar Alex Callier zo naar zoekt. Het muzikale orgelpunt aan het eind is dan ook het hoogtepunt van de hele film.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234