Maandag 08/08/2022

ColumnJana Antonissen

De geur van gemorst bier en het gegons van honderden kelen die hetzelfde zingen bereiken zelfs mijn slaapkamer

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Jana Antonissen is journalist.

Jana Antonissen

Tweemaal in mijn leven woonde ik een voetbalmatch bij. De eerste keer was ik een jaar of dertien, meegesleept door mijn voetbalgekke familie naar een wedstrijd tussen AA Gent en Standard Luik. Neergezeten tussen de bierdrinkende brulapen vroeg ik mijn vader voor wie we supporterden. “Gent,” fluisterde hij, “maar mondje toe als ze scoren, want we zitten in het verkeerde vak.”

Afgelopen week nam ik opnieuw plaats op zo’n plastic kuipje om negentig minuten lang achter een bal aanhollende mannen te bekijken, wederom een familiale verplichting. Ditmaal zaten we wel in het juiste vak: dat van de supporters voor Union Saint-Gilloise. Of preciezer gesteld: dat van de successupporters. Zo diepte de ­bebrilde West-Vlaming naast me meermaals zijn smartphone op uit zijn broekzak om mee te kunnen zingen met de uitzinnige spionkop. “Bruxelles ma ville, je t’aime,” las hij af van zijn schermpje. “Je porte ton emblème, tes odeurs…”

“Couleurs”, elleboogde zijn kompaan hem.

In de verzamelde pers wordt al eens snerend over deze categorie Union-fans geschreven: de hipsters en Dansaertvlamingen die even volks komen doen in het stadion van deze traditieclub die zich ongezien snel ­opwerkte naar eerste klasse. “Ben jij ook zo’n succes­supporter?” vroeg ik mijn zus. “Ja, en jij ook”, zei ze terwijl ze haar geel-blauwe sjaal om mijn nek knoopte. “Aangezien jij nog geen club hebt, is het geen slecht idee om je achter Union te scharen.”

Het Joseph Marienstadion, de thuishaven van Union, ligt zowat in mijn achtertuin. Bij elke match baadt mijn buurt in festivalsfeer. De geur van gemorst bier en het gegons van honderden kelen die hetzelfde zingen bereiken zelfs mijn slaapkamer. Daarbij is de stemming op straat eerder gezellig gezapig dan overlastig opgefokt, eerder Dranouter dan Dour dus.

Eenzelfde vibe hangt ook in Union’s Taverne, de bruine kroeg tegenover het stadion waar ik weleens ga lunchen vanwege de lage prijzen, grote porties en de aardige Oekraïense uitbaatster. De ook op niet-matchdagen in geel-blauw getooide vijfenzestigplussers die tegen het middaguur al behoorlijk teut zijn, verzorgen er de sfeer.

Maar toen ik eindelijk het zogeheten wonder van ­Union in actie zag, werd mij een behoorlijk tamme wedstrijd voorgeschoteld. Enkel de tegenpartij scoorde. Union verloor zowaar. Op onze tribune kon je de teleurstelling proeven; barsten in het sprookje. Omdat het de laatste match van het seizoen was, stond er niets meer op het spel, legde mijn zus me uit. Union was sowieso zeker van zijn voorrondeticket voor de Champions League, voor het eerst sinds 1964.

Zodra de wedstrijd voorbij was, klauterden vanaf de andere tribune mannen in ontbloot bovenlijf euforisch over de hekken. Op de onze werd geaarzeld. ‘Freed from Desire’ schalde nu luid door het stadion. More and more, people just want more and more.

Bevrijd van hun verlangen begaven uiteindelijk ook veel successupporters zich op het grasveld. Tenslotte verdienen niet enkel smetteloze overwinningen een viering.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234