Maandag 26/10/2020

De generaal laat steken vallen

Het Muziekcentrum Vlaanderen, in het leven geroepen om (pop)muziek van Vlaamse origine internationaal te promoten, laat er geen gras over groeien. Donderdagavond zorgde het ervoor dat zeven bands van bij ons zich in Keulen live konden presenteren aan sleutelfiguren uit de Duitse media en muziekindustrie. Deze Flemish Pop Night paste in het officiële programma van Popkomm, een van de belangrijkste muziekbeurzen van Europa, en lokte zo'n vijfhonderd toeschouwers.

Keulen / Van onze verslaggever ter plaatse

Popkomm, een driedaagse die met platenmaatschappijen, muziekuitgevers, radio- en televisiemakers, journalisten en concertorganisatoren zowat alle protagonisten uit het internationale muziekleven samenbrengt, kan ieder jaar op een ruime belangstelling rekenen. Voor labels zowel als artiesten is het een uitgelezen plek om contacten te leggen, ideeën uit te wisselen en, vooral, opgemerkt te worden. Met de promotionele dubbel-cd Great Rock and Pop Music From Flanders bood het Muziekcentrum eerder al een mooie staalkaart van wat er in muzikaal opzicht in onze streken gebeurt. Ook de showcase in Keulen, waarop das pop, Mauro, Starfighter, coem, Dead Man Ray, Styrofoam en Bushemi de gelegenheid kregen hun kunnen te bewijzen, maakte deel uit van de gevoerde promotiestrategie.

De optredens vonden plaats in de Gloria, een club in hartje Keulen die donderdagavond meer weg had van een sauna dan van een concertzaal, maar tegen negenen desondanks aardig volliep voor de set van das pop, het Gentse gezelschap dat de spits mocht afbijten. Zanger Bent Van Looy en zijn gezellen, allemaal gehuld in uniforme T-shirts met het opschrift 'I love das pop', werden enthousiast ontvangen: op hun inzet, podiumprésence en pittige, naar Blur en Bowie lonkende melodietjes viel dan ook niets af te dingen. Tijdens 'Forever' kreeg de groep het publiek zelfs aan het meeklappen en met geslaagde covers als 'Tonight' van The Rubettes en 'Dreiklangsdimensionen' van Rheingold wist het vijftal zelfs de twijfelaars over de streep te trekken.

"Heeft er misschien iemand een prise uitgetrokken?", vroeg Mauro zich luidop af toen halverwege zijn set plots de hele zanginstallatie het liet afweten. De technici van de Gloria deden er ruim twintig minuten over om het probleem te verhelpen en in die omstandigheden sta je als artiest natuurlijk een beetje te sterven op het podium. Maar heer Pawlowski liet zich niet uit het veld slaan: hij greep zijn akoestische gitaar, ging op de rand van het podium zitten en gaf een geïmproviseerd unplugged-rondje weg, dat weliswaar enkel de eerste publieksrijen bereikte maar wel blijk gaf van lef én humor. Zo kondigde de zanger een liedje aan van "the great Flemish artist" Merle Haggard en coverde hij Neil Youngs 'Don't Cry No Tears'. Toen de microfoons het weer deden werd met de groep nog even stevig gerockt, maar jammer genoeg sloeg de vonk toen niet meer over. Zonde, want het eerste halfuur waren Mauro en de zijnen aardig op dreef, wat prima versies van 'Shot of Shame', 'Sky Tiger' en 'Meet Me on the Moon' opleverde. Mauro, wiens solo-cd Songs From a Bad Hat pas in november bij onze oosterburen uitkomt, wist zijn pech naderhand echter met een kwinkslag te relativeren. "Ik ben wel het een en ander gewend", grijnsde hij. "Als de klank niet uitvalt is er altijd wel een of andere schijnwerper die vuur vat op het podium. Het enige wat ik nog niet heb meegemaakt is een overstroming, haha."

Tijdens de set van Starfighter leek zowat de hele zaal mee door de geluidsmuur te knallen. Het Gentse powertrio, ooit begonnen als een soloproject van zanger-gitarist Tim B., speelde een vorm van no-fi die je oren van je schedel deed wapperen. Maar hoe luid de muziek ook uit de luidsprekers spatte, onder de lagen noise gingen altijd fijne melodieën schuil. Tijdens het slotnummer, vol psychedelische en Westcoast-invloeden, kwam zelfs Jane's Addiction even om de hoek kijken. Starfighter speelde slechts een kleine dertig minuten, maar tegen een geluidsorkaan van dit type zou zelfs de Duitse Wehrmacht geen verhaal hebben gehad.

Voor de revelatie van de avond zorgden de zelfverklaarde art fuckers van coem, een Hasselts kwartet dat met Wizzel Wo en Bandwi(d)thconsiderations bij het Duitse Burning Dog Records al twee schitterende langspelers uitbracht. In België zelf zijn de heren nog een goed bewaard geheim. Onterecht, zo bewezen de heren overtuigend in Keulen, want ze blaken niet alleen van zelfvertrouwen; hun combinatie van dwarse, experimentele en speelse gitaarpop klinkt volkomen uniek. 'How I Remember' is, no kidding, een heuse wereldsong, het catchy 'Put on Some Music' ging vergezeld van een schitterend filmpje en 'The Absurd Story of o-a-mi-nadia', op cd nog wat onvoldragen, kwam live uitstekend tot zijn recht. Dit was muziek die letterlijk uit de onderling vaak verwisselde instrumenten kwam gedanst: onweerstaanbaar opwindend, soms luchtig, maar altijd met diepgang en het nodige relativeringsvermogen. Coem is eindelijk weer eens een groep die durft, zonder dat ze die tegendraadsheid als een heldendaad doet voorkomen. Ook het publiek lustte er pap van en dat had beslist niets te maken met het feit dat zanger Marc Wetzels aan het eind van de set blikjes Belgisch bier uitdeelde. Dat coem dit jaar geen ereplaats heeft gekregen op Pukkelpop is dan ook onvergeeflijk. Last van gehoorsproblemen, beste Chokri?

Ik word aangesproken door een jonge Duitser die Klaus heet en zo ondersteboven blijkt te zijn van groepen als dEUS, Zita Swoon, Kiss My Jazz, Goreslut en coem dat hij gemiddeld drie keer per jaar naar Antwerpen afzakt om er Belgische platen te kopen. Wat hem in die muziek zo aantrekt? "De gelaagdheid, het avontuur, het unieke karakter", antwoordt hij prompt. "Het zijn dingen die onze eigen groepen ontberen en waar jullie zo te horen een patent op hebben." Wel, zo hoort u het eens van iemand anders.

Klaus is hier vanavond om een van zijn andere favoriete bands, Dead Man Ray, aan het werk te zien en hij zal het zich achteraf niet beklagen: Daan Stuyven en de zijnen spelen immers een even spannende als overweldigende set waarin kracht en subtiliteit hand in hand gaan en drie sierlijk in elkaar hakende gitaren worden gecombineerd met verknipte elektronica. Onze jonge Duitse vriend vindt dat een band die in staat is nummers te schrijven zoals 'Chemical', het wonderlijke 'Toothpaste' of het pakkende 'Woods' beslist dezelfde internationale status verdient als, pakweg, Radiohead. Alleen laat de platenkoper het voorlopig nog afweten. Van de cd Trap werden bij onze Oosterburen slechts tweeduizend stuks verkocht en ook onze eigen Studio Brussel liet de plaat links liggen. Maar Dead Man Ray laat zich daardoor niet uit het veld slaan: de volgende cd van het kwintet wordt zelfs geproducet door indie-goeroe Steve Albini, een man die als muzikant geschiedenis schreef met Big Black, Rapeman en Shellac en in de voorbije jaren platen opnam met groepen als de Pixies, Nirvana, PJ Harvey en Page & Plant. Het Keulse publiek was alvast voldoende onder de indruk om een toegift te eisen. Dat werd het oudere 'Copy of 78'. Het liep al tegen vier uur 's ochtends aan toen de eigenlijk om halftwee geprogrammeerde headliner Buscemi, net terug van een succesrijke minitournee door Zuid-Afrika, bezit kon nemen van het podium. De aanstekelijke latin-house van Limburger Dirk Swartenbroekx doet het momenteel uitstekend in Zuid-Europa en Our Girl From Havana werd zelfs in de chauvinistische Britse bladen lovend gerecenseerd. Consternatie alom dus toen de zaaleigenaars van de Gloria na amper twee nummers de stekker uit het stopcontact trokken en iedereen vriendelijk maar kordaat verzochten op te krassen. Zelfs Koen Adams van het organiserende muziekcentrum stond met de mond vol tanden, toen de verontwaardigde muzikanten van Buscemi zich beklaagden over "het totale gebrek aan respect" waarmee ze in Keulen werden behandeld. Uiteindelijk werd iedereen, toeschouwers én bands, door norse securitymensen buiten de deur gezet. Een enorme anticlimax, na een avond die zo veelbelovend was begonnen. Aan de goede bedoelingen van het Vlaams Muziekcentrum valt niet te twijfelen. Maar een organisator die vijf optredens zo lang laat uitlopen dat zijn eigenlijke top of the bill onverrichter zake naar huis moet, maakt natuurlijk een kapitale fout. Of hoe de internationale opmars van de Vlaamse popmuziek werd gefnuikt door een kinderziekte van de generaal.

Teksten: Dirk Steenhaut Foto's: Tim Dirven

Een organisator die vijf optredens zo lang laat uitlopen dat zijn eigenlijke 'top of the bill' onverrichter zake naar huis moet, maakt natuurlijk een kapitale fout

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234